Queensrÿche - Q2k (1999)

Deze cd heeft bij mij maar net gehaald,
ik hanteer personelijk de regel dat ik minmaal de helft van de tracks goed moet vinden,wil ik hem kopen.
en in dit geval vond ik 6 van de 11 tracks goed.
tracks nr 1,2,7,8,9 en 11.
de rest luister ik echt nooit.

Rare regel hanteer je dan, want je geeft hem een 1....

Niet geweldig maar een verademing in vergelijk met vorige cd (hear in the now frontier). Right side of my mind is zelfs als vanouds. 3,5

Goed album, met terugwerkende kracht. Vind hem in het begin geen bal aan maar zo'n 9 jaar later herzie ik toch mijn mening. Vooral Falling Down, Sacret Ground (machtig nummer!!), Liquid Sky (U2-achtig), Burning Man, Wot Kinda Man, The Right Side Of My Mind is erg sterk.

Geen OM I of Rage of Order maar zeker beter dan het gros wat er links en rechts wordt uitgebracht.

T/M Hear in the now frontier was Queensrÿche mijn absolute favoriet. Met Q2K ben ik afgehaakt, en het is nooit meer wat geworden.
Ten eerste hebben ze het vertrek van Chris Degarmo nooit kunnen compenseren want hij was toch het muzikale brein.
Daarnaast zijn vanaf 2000 bij Geoff Tate ook de jren gaan tellen en is zijn stem al sinds 2000 niet meer wat deze tussen 1984 en 1994 was.

Jammer maar onontkoombaar...

en q2k staat voor:

queensryche 2000?

matig album voor queensryche begrippen, niet consistent ook

Matige plaat, het vertrek van DeGarmo was de doodklap voor deze band.

DeGarmo is nu fulltime piloot.

Het zal een prima baan zijn maar er is toch een spook in mijn gedachten die schreeuwt: 'What a waste!' Het gouden duo 'Tate' en DeGarmo' was tot zoveel moois in staat.

Ook deze plaat ben ik door de jaren heen meer gaan waarderen, m.n. Sacred Ground, Falling Down, Liquid Sky, The Right Side of My Mind zijn sterke nummers.

Apart album met zeer aparte stijl. Ik kan het op zich wel waarderen, maar toch ook weer niet als ik kijk naar tracks 8 en 9. De remaster kan ik zeker wel aanbevelen; deze bevat twee nieuwe nummers die zeker drie keer zo goed zijn als de helft van wat er hier op staat.

Verschrikkelijke plaat, heb 'm enkele dagen na aanschaf meteen verkocht...diezelfde dag ging ik trouwens naar het concert van Queensrÿche in Brussel. Gelukkig speelden ze veel klassiekers.

Grappig, in tegenstelling tot velen vindt ik Q2k juist een goede plaat.
Veel beter als bijvoorbeeld Hear in the Now Frontier en zelfs wat beter als Promised Land.

Falling Down en Liquid Sky vindt ik bijzonder aangenaam.

Het album is ook helemaal niet slecht.

Falling Down, Sacred Ground (schitterend nummer met een bevlogen Tate in de hoofdrol), Liquid Sky en The Right Side of My Mind zijn inderdaad bijzonder aangenaam en dan hebben wij het niet eens gehad over Burning Man (bij deze dus wel!).

Ik snap de lage score bij deze dus helemaal niet.

Burning Man zou ik nou net níet willen noemen, maar relaxte nummers als Wot Kinda Man, One Life, How Could I? en Beside You dan weer wel... Ik luister nog altijd graag naar Q2k. Inderdaad totaal geen slechte plaat, maar wel een verwarrende.

Na de voor mij matige Hear in the Now Frontier komt een zelfde matige plaat uit. Ik leg uit: er staan hier een aantal uitstekende nummers op: Falling Down, Sacred Ground, Breakdown (met een heerlijke tempoversnelling en/of break) en Burning Man. Vanaf nummer drie tot en met nummer 7 moet ik moeite doen om wakker te blijven spijts het uitstekende zangwerk van Geoff Tate. Vraag aan de collega’s: kan het zijn dat hier en daar effecten op zijn stem worden gebruikt? Ik heb al sinds Hear in the Now Frontier de indruk dat hij aan kracht heeft verloren, dat roken zeker? Andere nummers vliegen het ene oor binnen en het andere oor buiten, hoewel afsluiter The Right Side of Mind een goedkeurende knik krijgt.
Slotconclusie: het heeft zijn momenten maar ik ervaar te weinig spanning in een aantal soms saaie songs, want ze waren meesters in het schrijven van spannende songs, er staan een aantal voor hun doen ondermaatse songs op. Ooit waren ze pioniers.

Inderdaad een weinig spannend album... zal maar met een halfje verlagen. Echter als ik in de juiste stemming ben, en alleen dan, kan ik de plaat helemaal genietend uitluisteren.

Ik vind dit ook een goed te genieten cd; en een stuk beter dan Hear In The Now Frontier.
Komt zeker ook omdat ik vind dat Geoff hier een stuk beter klinkt.

Zoals de meesten wel zullen weten is de muziek voor als ik het me nog goed herinner geschreven door Kelly Gray ( die toen in de band zat ) met natuurlijk de teksten van Geoff.

Beste nummers voor mij zijn : When The Rain Comes.. , Breakdown en The Right Side Of My Mind. Maar ook Sacred Ground, One Life, Liquid Sky en Falling Down zijn lekkere nummers.

Opgenomen terwijl de band samen de nummers speelt in de studio ( waar her en der echt nog wel aan gesleuteld zal zijn ) en dat geeft toch een hechte indruk aan dit album.

"Geschreven door Kelly Gray" is niet helemaal waar. Natuurlijk zal hij ook zijn bijdrage geleverd hebben, maar het boekje zegt gewoon het volgende:

vlgs mij heeft ie'm wel geheel geproduced

Ik zat destijds zo goed als dagelijks rond te snuffelen op het Queensryche forum en destijds werd algemeen aangenomen dat Kelly Gray de meeste nummers alleen geschreven heeft ( de muziek althans ). 6 van de 11 door meerdere bandleden ( muziek ) dus inderdaad "composed"by Queensryche.

Na enig snuffelen heb ik alvast het volgende gevonden waaruit blijkt dat waarschijnlijk ook Michael Wilton en Scott Rockenfield meer inbreng sommige nummers hebben gehad dan ik mij herinner. Hoe het precies zit zullen we waarschijnlijk wel nooit weten; maar ik zal nog eens verder pluizen ....

"I believe the actual credits were:

Falling Down - Gray/Tate/Wilton
Sacred Ground - Gray/Rockenfield/Tate
One Life - Gray/Tate
Beside You - Gray/Tate
When the Rain Comes - Gray/Tate/Wilton
How Could I? - Gray/Tate
Liquid Sky - Gray/Tate
Breakdown - Gray/Rockenfield/Tate
Wot Kinda Man - Gray/Tate
Burning Man - Gray/Rockenfield/Tate/Wilton
The Right Side of My Mind - Gray/Tate/Wilton

Not sure about Until There Was Su...err...You, but I believe that one is probably (Gray/Tate). Not sure about Howl either, but if I were a betting man, I'd say it was (Gray/Jackson/Rockenfield/Tate/Wilton).

Some of these come from my unedited Q&A with Kelly Gray (stuff that didn;t fit in the article, but I have recorded). Others come from various band member postings and backstage discussions.

I can't tell you they are definitively correct aside from just what Kelly told me in 2001, and what I asked and the answers I received from all the different band members when I went backstage a bunch of times and asked. So that is the best I can do in regard to accuracy and source. "

link : Kelly Gray Needs To Be Back in Queensryche - anybodylistening.net

Anybodylisteningnet is een prachtige website over de originele line-up met voor mij als hoogtepunt de ariclescans op de cd-pagina's. Echt de moeite waard eens flink rond te neuzen ..

De Breakdownroom is het forum van deze site waar ze over het algemeen erg kritisch zijn over het huidige "Queensryche" .


Wel grappig trouwens dat we allebei in Oss wonen en apart dat je een album van Manfred Mann op de 1e plaats hebt staan. Die band heb ik een aantal jaren terug nog gezien in 013 en dat was voor mij een apart uitstapje maar wel zeer de moeite waard.

Kelly Gray zat in de pre-Queensrÿche formatie Myth en samen met Scott Rockenfield heeft hij de band Slave to the System een aantal jaren geleden opgericht. In deze band zit ook Damon Johnson. Deze Damon heeft weer een aantal songs mede geschreven met Tate voor American Soldier en Dedicated to Chaos.

Over Oss gesproken, ik overnacht in de Weverij als ik de 4daagse loop! Waar ik overigens mee ben gestopt.

Laatste bericht voor vandaag :

Dit stuk komt ook van de site Anybodylistening.net een geeft duidelijk aan dat de band samen zat te schrijven aan de nummers ( Brian Heaton is o.a. ook journalist (geweest?) .

In the end, Queensrÿche broke with its mantra of always looking forward and reached into the past, emerging with fellow Seattle native Kelly Gray. Gray, the former guitarist of Myth (a band that vocalist Geoff Tate fronted prior to joining Queensrÿche) was now a successful record producer and ironically, had been slated to produce the next Queensrÿche album prior to DeGarmo's departure.

"At Tate's urging, Kelly sat down for a jam session with Michael Wilton, and the duo wrote the music to "Right Side of My Mind" on the spot – a clear sign to the band that they had found the right man to follow DeGarmo. To gauge fan opinion, Queensrÿche staged two fan events – "Seattle '98" and "Seattle '99" – the latter of which included a live performance that was well received by fan club members who were able to attend.

Gray's combination of guitar playing and songwriting, knowledge of record production, and connections at major record labels (Queensrÿche had finished up a seven-album deal with EMI before the label folded in 1997) was exactly what the band needed at the time. Essentially, Kelly's involvement resurrected Queensrÿche at a time when the remaining members of the band could have moved on to other things (notably, Geoff Tate had considered joining Journey, and spent some time working on songs with band leaders Neal Schon and Jonathan Cain in early 1998 before deciding it wasn't for him).

Taking a much different approach to music than DeGarmo, Kelly focused more on rhythm and groove than the intricate guitar solos and time changes Queensrÿche was known for. The change was a drastic departure for the band, but one that ultimately got them signed to Atlantic Records. For the first time in years, the entire band sat in the studio together and wrote as a unit, reviving the band members' confidence and revitalizing their desire to play music. "

Anybody Listening.net - A Queensr? Retrospective - anybodylistening.net

Wel een grote invloed zo te lezen van Gray maar zeker niet zoveel als mijn geheugen mij deed geloven!


Wat zullen ze als ze Geoff nu horen trouwens blij zijn dat hij niet bij hun is gaan zingen; zeker als je hoort wie ze nu als zanger hebben

Ook ik ben opgelucht dat Geoff niet is overgestapt naar Journey want ik heb in mijn hele leven nog nooit één album van hun kunnen uit luisteren.

Alle respect voor Geoff, maar die had het werk van Journey alleen maar naar beneden gehaald.

Q2K vind ik geen opzienbarende plaat, maar wel aangenaam om nu en dan eens aan te hebben. In de bladen werd ie aangekondigd als Queensrÿche's definitieve terugkeer naar de metal, maar daar kwam bitter weinig van terecht.

Toch nog maar eens beluisterd (clips op youtube want het album behoort niet meer tot mijn collectie) en ik moet vaststellen dat mijn cijfer toch wat aan de lage kant was.
Ik heb er de "krenten" uitgehaald: Liquid Sky, The Right Side Of My Mind, Sacred Ground, When The Rain Comes en How Could I? De andere nummers zeggen me nog steeds niets.
Een volle ster erbij, meer zit er voor deze Q2K helaas niet in.

Probeer je geluk eens bij de bonusnummers, Mindruler. Die waren ook mijn licht in de duisternis op Q2k, voordat ik m ging waarderen.

@bravejester: interessante stukjes, bedankt!

Ik plaats mijn review van metalfan.nl:

"De Duitse filosoof Hans-Georg Gadamer stelt in zijn magnum opus Wahrheit und Methode (1960) dat in een werkelijk gesprek tussen twee mensen, beide personen met een veranderde visie zullen eindigen. Om je gesprekspartner goed te willen begrijpen is de goede wil echter een vereiste, omdat een mens anders in zijn eigen horizon (visie) blijft steken. Stel je een verhitte discussie voor tussen een verstokte liberaal en een militante communist, waarbij beide personen hun eigen standpunten en visies verkondigen zonder zich te willen verplaatsen in het standpunt van de ander. Het resultaat is een hinderlijk over en weer gooien van statements, zonder dat er een verandering in de sprekers ontstaat. Zouden beide personen hun vooroordelen opzij zetten en luisteren naar wat de andere spreker te zeggen heeft en hierdoor hun eigen visie op een bepaalde manier veranderen, dan zou iets ontstaan wat Gadamer horizonversmelting noemt. De verandering begint op het moment dat jij het punt van een ander vanuit zijn visie begrijpt en er hierdoor een verrijking ontstaat in jouw mening: slechts dan heeft een gesprek echt zin gehad.

Dit is een nogal bombastisch begin voor een recensie, maar het voorbeeld is noodzakelijk om de discussie over Q2K in een bepaalde context te zetten. Samen met bijvoorbeeld Megadeth’s Risk, Virgin Steele’s Life Among The Ruins, Kreator’s Endorama en Metallica’s Load en Reload staat het album voor velen voor een vaarwel aan een muziekstijl waar zij zo van houden en het is daarom ook niet gek dat het zoveel kritiek over zich heen heeft gekregen. Laat me eerlijk zijn: ik begrijp de frustraties, maar heb het idee dat veel mensen ook weinig goede wil hebben om het album te begrijpen.

In het geval van Q2K is er niets meer te vinden van de heerlijke progressieve US power metal die Queensrÿche op klassiekers als The Warning, Operation: Mindcrime en Empire speelde. Geen hoge uithalen, geen twinsolo’s, geen maatschappijkritische teksten en een groot gemis aan Chris DeGarmo: deze zaken zorgden voor een complete vervreemding van deze eens zo grootse Amerikaanse band. De nieuwe stijl (die overigens met DeGarmo op Hear In The Now Frontier al begonnen was) klinkt weinig ‘metal’ en neigt meer naar het grunge genre, dat rond 1999 qua populariteit ook al afnemende was.

In de voetnoten van de heruitgave uit 2006 stelt Geoff Tate, dat als hij vandaag de dag terugluistert naar Q2K, hij een band hoort die hard bezig was zichzelf muzikaal te herdefiniëren in een zeer stressvolle tijd. De band kreeg namelijk met het vertrek van Chris namelijk een zware klap te verduren, terwijl het ook financieel gezien een stuk minder ging. Ondanks deze zaken is hij trots op wat Queensrÿche in deze zware periode bereikt heeft. Het kostte me even wat moeite, maar ik begrijp wat hij bedoelt en beluister het album nu heel anders dan ik eerst deed. Q2K bevat namelijk een aantal zeer sterke rocksongs die er zeker mogen zijn.

Opener Falling Down heeft bijvoorbeeld een heerlijke groove en een zeer aanstekelijk refrein, terwijl When The Rain Comes… een uitstekend emotioneel en toch krachtig nummer is. Breakdown heeft daarnaast een fantastische brug, waar we weer een glimp van de oude, melodieuzere Queensrÿche kunnen horen. Qua solo’s zijn er dan wel geen prachtige duo lead-partijen zoals vroeger te horen, maar de bluesy solo’s die er bijvoorbeeld op Liquid Sky of The Right Side Of My Mind te horen zijn, passen uitstekend bij de rauwe songs. Dit rauwe karakter bereikt men niet alleen met de ietwat simpele songstructuren, maar ook door de uitstekende productie en mix. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het jaren ’90 Rush album Test For Echo met een zwaar basgeluid, een zompige en volle gitaarsound en een basic drumgeluid.

Toch moet ik toegeven dat het album naar mijn mening met One Life en het in 2006 bijgevoegde Until There Was You ook enkele behoorlijk inspiratieloze rocksongs bevat. Als alle nummers op Q2K zo hadden geklonken, dan had ik er waarschijnlijk ook totaal niet van kunnen genieten, nu zijn de nummers slechts een kleine smet op een verder verbazingwekkend fris klinkend album. Tate klonk nergens op Hear In The Now Frontier zo gepassioneerd als hier op When The Rain Comes…, terwijl de songs zelf veel compacter en beter geschreven klinken dan op de voorganger het geval was.

Er is in het recenseren geen absolute waarheid over wat goede muziek is, er zijn slechts subjectieve uitspraken die we ontlenen aan heersende cultuur- en tijdsgebonden visies die door de jaren heen veranderen. Als ik zeg dat een album goed is, stel ik in feite dat ik het gerecenseerde album volgens de maatstaven van mijn horizon een status geef, die overeen zou moeten komen met wat andere mensen uit mijn directe omgeving (in dit geval de metalcultuur) goed zouden vinden. Ik zeg hiermee niet dat iedereen het album goed moet vinden, maar ik heb wel een lichte hoop dat men de discussie met Q2K opnieuw aan wil gaan.

Plaats het album eens buiten het progressieve metalvertoog en bekijk het nu, zo’n elf jaar na dato eens anders. Zijn de nummers op zichzelf echt zo slecht, of slechts in verhouding tot andere nummers? Zingt Tate vals of uitgeblust? Is de productie dan niet lekker stevig? Is het slecht, of was het gewoon een verkeerd album in een tijd dat we er niet op zaten te wachten? Nogmaals, ik verwacht niet dat iedereen het met me eens is, maar ik hoop wel deze recensie uiteindelijk tot een goed gesprek tussen lezer, schrijver en muzikant kan leiden en, indien de goede wil er bij de lezer is, een horizonversmelting kan worden."

Bron: Metalfan.nl Review: Queensr? - Q2K

Ja, ik ben er erg enthousiast over

Een prachtig betoog. Ik dat licht lijken je vier sterren nogal ontgoochelend

Zo goed als Operation: Mindcrime en Rage For Order is het ook niet en ik hoor de band ook absoluut liever melodieuze (prog) metal maken dan grunge/rock, maar het werkt voor mij op Q2K wel naar behoren. Zo geinspireerd als op When The Rain Comes klonk Tate al in geen tijden meer in ieder geval.