William Fitzsimmons - Goodnight (2006)

Geniaal.

Sloom.

Maar op een goede manier.
Goed voor de onthaasting..

kan iemand bevestigen of er meer nummers zoals het prachtige Please don't go opstaan?

Dat kan ik zeker bevestigen. 'It's Not True, Everything has Changed en Afterall scoren minstens zo hoog. Kan de cd wel voor je uploaden als je wilt.

Voor alle liefhebbers: Fitzsimmons staat op 26 augustus in Paradiso.

The Sparrow and the Crow was mijn kennismaking en Goodnight vormde het logische vervolg ook al is dat album wat ouder.
Ik weet nog goed dat toen ik dit voorjaar naar Scott Matthew (die andere baardmans) ging in de kleine zaal van Paradiso, Fitzsimmons in het voorprogramma stond van de band Sophia. Ik wilde wel een stuk zien van zijn optreden maar er stond a) nauwelijks nog publiek in de grote zaal en b) dat optreden liet op zich wachten en aangezien er nogal gerommeld werd met de tijden van Scott Matthew zijn we maar weer terug naar boven gelopen, en maar goed ook, want Scott bleek al begonnen (dat klopte voor geen meter met de aangegeven tijd en daarom was de zaal ook totaal nog niet vol daar).
Hoe dan ook geen Fitzsimmons gezien: hem wel na afloop van het Scott Matthew concert zien babbelen in de hal beneden maar dat is natuurlijk geen optreden.
Voorlopig moet ik het dus doen met de 2 albums die ik gehoord heb. The Sparrow and the Crow is een schitterend melancholiek album dat nog steeds aan kracht wint en me steeds doet denken aan Sufjan Stevens. Goodnight knispert hier en daar wat meer en is een warm en gloedvol album dat niet onder doet voor The Sparrow.
De beste man heeft inmiddels al een aardige cultstatus weten op te bouwen en ik hoop dat hij dat weet te consolideren met als gevolg een nieuw album dat iedereen verbluft zal doen staan en waarmee hij een nieuwe heldenstatus weet te creeëren. Een beetje op de bescheiden manier als die van ene Sufjan

Probeer het eerste album ook te luisteren, ook erg mooi!

Daar is hij nu misschien wel mee bezig. Zijn nieuwe plaat heeft namelijk al vrij veel stemmen, en een goed gemiddelde, en is nog niet zo gek lang uit. Misschien moeten al die ontdekkers van Fitzsimmons zijn vroeger werk, zoals deze aandoenlijke plaat, maar eens gaan doorspitten?

Deze vind ik toch iets minder dan zijn 2 latere platen, maar ik zal hem nog wat meer beluisteren voor ik een beoordeling geef.

Prachtig.

Wow. Was dat even een fijne trip vannacht. Nog bedwelmd van een pittig weekend schoof ik deze cd in het laatje, inmiddels al een paar week geleden aangeschaft.

Koptelefoon op. Hoewel de teksten soms tegen het kitscherige zitten -het enige minpunt van dit album- zijn ze wel oprecht gebracht. En het is natuurlijk een concept album over een gebroken familie, dus veel over het al zo vaak bezongen onderwerp: de pijn van liefde.

Zoals hierboven ook al gezegd, de associatie met Sufjan Stevens is er vrij snel. De nummer zijn lang, maar voelen nooit te lang aan.

Ik was al impressed en toen had ik het laatste nummer nog niet eens gehoord. Afterall. Man, wat een pracht. Vanavond ga ik hem nog eens luisteren. Maar dan in niet bedwelmde staat. Ben benieuwd.