Stereophonics - Decade in the Sun (2008)
Alternatieve titel: Best Of
mijn stem
72 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: V2
-
Dakota (4:58)
-
The Bartender and the Thief (2:54)
-
Just Looking (4:13)
-
Have a Nice Day (3:24)
-
Local Boy in the Photograph (3:19)
-
Maybe Tomorrow (4:33)
-
Superman (3:52)
-
Pick a Part That's New (3:32)
-
My Own Worst Enemy (3:35)
-
I Wouldn't Believe Your Radio (3:43)
-
You're My Star (4:29)
-
Mr. Writer (4:26)
-
Step on My Old Size Nines (3:56)
-
Devil (4:39)
-
It Means Nothing (3:45)
-
A Thousand Trees (3:00)
-
Vegas Two Times (3:39)
-
Traffic (4:53)
-
More Life in a Tramps Vest (2:20)
-
Handbags and Gladrags (4:39)
-
Madame Helga * (3:53)
-
Bank Holiday Monday * (3:12)
-
Rewind * (4:27)
-
My Friends * (3:35)
-
Climbing the Wall * (4:55)
-
Mama Told Me Not to Come * (3:00)
met Tom Jones
-
Since I Told You It's Over * (4:15)
-
Moviestar * (4:02)
-
Not Up to You * (4:30)
-
Getaway * (3:54)
-
I Stopped to Fill My Car Up * (4:26)
-
Carrot Cake and Wine * (4:23)
-
Billy Davey's Daughter * (3:41)
-
Raymond's Shop * (2:51)
-
Stone * (3:42)
-
I'm Alright (You Gotta Go There to Come Back) * (4:32)
-
First Time Ever I Saw Your Face * (4:03)
met Jools Holland
-
Same Size Feet * (3:58)
-
She Takes Her Clothes Off * (3:14)
-
Hurry Up and Wait * (4:32)
toon 20 bonustracks
totale tijdsduur:
1:17:49
(2:36:54)
Links
Spotify
1
geplaatst: gisteren om 18:25 uur
Gekregen van mijn broer toen we een keer samen een platenzaak binnenliepen en ik opeens een cd mocht uitkiezen! Dat zal rond Kerstmis 2008, 2009 zijn geweest. Ik was de jaren daarvoor steevast aan het genieten van de hits die op 3FM langskwamen en toen mijn oog op deze verzamelaar viel, wist ik wat ik wilde.
Gisterochtend werd Dakota op NPO Radio 2 tegen half 8 uitverkoren om te worden gedraaid via de rubriek 'De Dobbelsteen'. Prompt kreeg ik zin om Decade in the Sun uit de kast te trekken.
Toen ik ze in 2001 via de radio leerde kennen, beleefde ik Stereophonics als een merkwaardige kruising tussen Rod Stewart en Nirvana. Als het mengen van water met olie, alsof de Schot hun nieuwe zanger was. De melodieën overtuigden me uiteindelijk: kennelijk kunnen ze prima liedjes schrijven, was de logische conclusie.
Klopte die indruk toen de cd mijn speler ingleed? Best wel. Favorieten zijn vooral de even nummers, mogelijk omdat die op de eerste helft van de cd vaak een akoestische basis hebben. Al is het steeds de melodie die 't 'm doet.
Stevig is desondanks The Bartender and the Thief, verder hoor ik graag de kalmere hits Have a Nice Day en Maybe Tomorrow, Pick a Part That's New, de swing van I Wouldn't Believe Your Radio, Mr. Writer met z'n elektrische piano, aardig is A Thousand Trees en de eerste keer dat ik Handbags and Gladrags hoorde (op de radio uiteraard) was in de versie van Stereophonics en niet Rod Stewart.
De cover ontstond op initiatief van Jools Holland, die zanger Kelly Jones uitnodigde in diens muziekprogramma. Hier de beelden. Op cd horen we een studioversie met de andere heren Stereophonic en Jools' Rhythm & Blues Orchestra.
Van de oneven nummers bevallen naast de al genoemde opener Dakota ook het luide My Own Worst Enemy, het weemoedige, lichtelijk U2-achtige You're My Star en het eveneens rustiger It Means Nothing.
Met mijn voorkeuren moet ik dus programmeren 1, 2, 4, 6, 8 - 12, 15, 16 en 20. Twaalf van de twintig, een goede score.
Gisterochtend werd Dakota op NPO Radio 2 tegen half 8 uitverkoren om te worden gedraaid via de rubriek 'De Dobbelsteen'. Prompt kreeg ik zin om Decade in the Sun uit de kast te trekken.
Toen ik ze in 2001 via de radio leerde kennen, beleefde ik Stereophonics als een merkwaardige kruising tussen Rod Stewart en Nirvana. Als het mengen van water met olie, alsof de Schot hun nieuwe zanger was. De melodieën overtuigden me uiteindelijk: kennelijk kunnen ze prima liedjes schrijven, was de logische conclusie.
Klopte die indruk toen de cd mijn speler ingleed? Best wel. Favorieten zijn vooral de even nummers, mogelijk omdat die op de eerste helft van de cd vaak een akoestische basis hebben. Al is het steeds de melodie die 't 'm doet.
Stevig is desondanks The Bartender and the Thief, verder hoor ik graag de kalmere hits Have a Nice Day en Maybe Tomorrow, Pick a Part That's New, de swing van I Wouldn't Believe Your Radio, Mr. Writer met z'n elektrische piano, aardig is A Thousand Trees en de eerste keer dat ik Handbags and Gladrags hoorde (op de radio uiteraard) was in de versie van Stereophonics en niet Rod Stewart.
De cover ontstond op initiatief van Jools Holland, die zanger Kelly Jones uitnodigde in diens muziekprogramma. Hier de beelden. Op cd horen we een studioversie met de andere heren Stereophonic en Jools' Rhythm & Blues Orchestra.
Van de oneven nummers bevallen naast de al genoemde opener Dakota ook het luide My Own Worst Enemy, het weemoedige, lichtelijk U2-achtige You're My Star en het eveneens rustiger It Means Nothing.
Met mijn voorkeuren moet ik dus programmeren 1, 2, 4, 6, 8 - 12, 15, 16 en 20. Twaalf van de twintig, een goede score.
* denotes required fields.
* denotes required fields.