Stereophonics - Decade in the Sun (2008)

moeeeeet ik hebben!

Best lekker dit eigenlijk!

britpop van de bovenste plank, goed overzicht van een band met 1 van de zeikerigste zangstemmen die er bestaan in het britpop gerne.

Heb deze band nu al 4 keer LIve gezien, en is Live 1 van de beste bands die ik ooit gezien heb en dat zijn er best wat!!! Ga ik zeker ook halen deze, voor bij de verzameling!

@snarf349!!! Zeikerigste stem??? Je bedoeld meest herkenbare ??!!! Zodra je 1 zin zang hoort, weet je oowww dit is sterophonics, dat is bij heel veel andere britpopbands nog wel is ver te zoeken die onderscheiding.

Hmmm. Echt zo bandje waar een verzamelaar goed van de past komt. De albums waren altijd wat teveel filler, ook al waren de singles geweldig en de uitstraling sympathiek.

ik zou ze niet bij de britpop genre plaatsen (meer als manufactured brit rock!) maar ben wel eens met die stem - kwam en komt bij mij altijd over als geforceerd.
Stereophonics zijn een voorbeld van een band dat aankwam toen de britse muziek scene op zijn laagste pitje was (mid tot eind jaren 90) en waren de beste van de slechste rond die tijd - dan met hulp van alles met V2 om op alle Virgin festivals te staan werden ze ons strop ingepropt, etc, etc
fans zullen zeggen dat ze wel iets hebben om meer dan 10 jaar lang mee te gaan, maar ik zeg saai ... en nogmaals saai

tewijl hun eerste hit single Local Boy in the Photograph blijft gejat te zijn van de veel betere song Start in 1996 van een meisjes band dat ook onder aandacht van V2 records toen was!

1,5 uit 10 voor de moeite ... afgerond op mm naar een halfje uit 5

Ik vind het een topband met een zanger die een geheel eigen sound heeft. Onmisbaar album voor elke fan. Heb op bangcd de limited edition gekocht. Is een mooi boekwerk met foto's en twee cd's.

Stereophonics zijn heerlijk.

Vind ik ook. Voor mij is deze prima verzamelaar de uitkomst!

Om te beginnen vind ik dit gewoon ROCK, Britpop is trouwens een genre dat er geen is.... belachelijke naam door journalisten met teveel tijd en verbeelding uitgevonden. Alle popmuziek uit Engeland zou dan Britpop zijn of zo, ridicuul.
Ik kan me nog iets voorstellen bij Blur of Pulp of zo, maar dan nog, Britpop is een verfoeilijke naam, omdat het als soortnaam niets vertelt over de soort muziek die gemaakt wordt.
En de stem van de zanger is nèt de sterkte van deze rockband. Een stem waar Rod Stewart, zèlf ooit bezitter van een schuurpapieren stem, waar niets van overblijft, tegenwoordig enkel nog kan van dromen....

By the way, mijn exemplaar eindigt na het formidabele Handbags and Gladrags (track 20)

Van Stereophonics heb ik nog niets, deze compilatie zal ik binnenkort eens aanschaffen (de dubbel CD uiteraard).
Onder Britpop (inderdaad een kunstmatige term) versta ik enkel typisch Brits klinkende bands met hun roots in de 60's (invloeden : Beatles, Kinks, the Who).

@ LucM Britpop heeft voor mij toch een heel andere inhoud. Dat zijn tegenwoordig toch meer de bands met een oppervlakkig Brits geluid als The Arctic Monkeys, The Kooks, The Kaiserchiefs, enz, enz. In mijn ogen niet echt hoogwaardige muziek zonder enkele diepgang.

Stereophonics is voornamelijk rock, al hebben ze ook de wat meer poppy nummers in hun euvre (mijns inziens geheel de invloed van Kelly Jones, die ook een soloalbum heeft uitgebracht met alleen maar popnummers met meisjesnamen).

Ik sluit me overigens volledig aan bij Father McKenzie dat de kracht van deze band ligt in het stemgeluid van de frontzanger Kelly Jones, die inderdaad een heerlijk rauwe stem heeft. Muzikaal stelt het allemaal niet veel voor, tekstueel is het goed te pruimen, en toch geef ik dit album een 5,0*.
Waarom? Ik heb geen idee, het klinkt gewoon lekker, live staat het als een huis en je kan het eigenlijk in iedere stemming draaien. Het enige jammer aan deze compilatie is dat het niet fantastisch de ontwikkeling van de band weergeeft, maar het zij de producerd en de Phonics vergeven.

Nog 1 opvallend feitje; de 4e man op de cover. Waar komt die gast opeens vandaan? Dat hij meespeelde met de band tijdens concerten is logisch vanwege de tweeledige gitaarpartijen, maar nu een volwaardig bandlid? Nouja, als ze maar lekker bij hun roots blijven.

Tip: ga ze eens zien als ze weer eens langskomen. Niet duur, veel vertier als je van hun muziek houdt.

De term "Britpop" werd gelanceerd in de jaren '90 en sloeg op bands als Oasis en Blur (respectievelijk beïnvloed door the Beatles en the Kinks). Nadien kwamen er nog meer typisch Brits klinkende bands die daar op voortborduren als Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, the Kooks en Arctic Monkeys.
Stereophonics klinkt niet echt Brits en is een stuk rauwer.

Ah ja, Franz Ferdinand was ik inderdaad vergeten. Bedankt voor deze les muziekgeschiedenis

Deze compilatie heb inmiddels aangeschaft en ik vind het toch een prima band met een eigen geluid, niet echt vernieuwend, maar zeker geen kloon van een andere band.
Bovenal staan er sterke rocksongs op (melodisch en tekstueel) met die karakteristieke schuurpapieren stem.

DVD voor 4.95 euro bij MM in Den Haag.

Waanzin! Echt waar, stereophonics is gewoon heel goed maar op de een of andere manier willen we dat niet in Nederland accepteren...

Ik onderken het probleem volkomen.

Natuurlijk is dit gewoon heerlijk simpele muziek. Maar wat dat betreft doet het niet onder voor Coldplay (nog simpeler) of Oasis (zelfde niveau; wel geaccepteerd). Daar komt nog eens bij dat Kelly Jones een heerlijke stem heeft én dat ze live lekker hard rocken!

Ik kan niet wachten op het volgende moment dat ik ze weer mag zien. Het wordt zo onderhand wel weer eens tijd voor een nieuw album van de hand van Jones en consorten, in plaats van een redelijk goedkope verzamelaar die maakt weinig aan het oeuvre toevoegt! Al moet ik zeggen dat ik de twee cd editie niet zou laten liggen, omdat ik wel benieuwd ben naar de extra tracks..

Wat heeft deze band toch een aantal heerlijke songs...
Ik durf niet zo goed aan het reguliere werk te beginnen, maar een Stereophonics verzamelaar lijkt me wel een must.

Een erg fijne verzamelaar. In nederland is deze band nooit bekend geweest.

Desondanks lekker muziek met apart stemgeluid, ik mag het wel!

Vier sterretjes hiervoor

Wow net gekocht voor 8,90 euro in de Fnac, buitenkansje! Mooie hardback hoes, gouden letters in reliëf hmm!
Nu nog de muziek eens ontdekken.

Ah tiens mijn exemplaar is anders: rechthoekig, zwart met in 't goud "stereophonics" en "Decade In The Sun", zonder bandfoto, hardback dus, als een boek.

Da's de limited edition. In de Antwerpse Fnac staan er trouwens ook nog verschillende exemplaren van deze versie.

Mijn favorieten; Have a nice day en Handbags and Gladrags. Zowel de versie van Stereophonics als Rod Stewart is weergaloos, bestaan opnames op You-tube waar ze samen dit nummer ten gehore brengen; kippenvel-momentje

Gekregen van mijn broer toen we een keer samen een platenzaak binnenliepen en ik opeens een cd mocht uitkiezen! Dat zal rond Kerstmis 2008, 2009 zijn geweest. Ik was de jaren daarvoor steevast aan het genieten van de hits die op 3FM langskwamen en toen mijn oog op deze verzamelaar viel, wist ik wat ik wilde.
Gisterochtend werd Dakota op NPO Radio 2 tegen half 8 uitverkoren om te worden gedraaid via de rubriek 'De Dobbelsteen'. Prompt kreeg ik zin om Decade in the Sun uit de kast te trekken.

Toen ik ze in 2001 via de radio leerde kennen, beleefde ik Stereophonics als een merkwaardige kruising tussen Rod Stewart en Nirvana. Als het mengen van water met olie, alsof de Schot hun nieuwe zanger was. De melodieën overtuigden me uiteindelijk: kennelijk kunnen ze prima liedjes schrijven, was de logische conclusie.

Klopte die indruk toen de cd mijn speler ingleed? Best wel. Favorieten zijn vooral de even nummers, mogelijk omdat die op de eerste helft van de cd vaak een akoestische basis hebben. Al is het steeds de melodie die 't 'm doet.
Stevig is desondanks The Bartender and the Thief, verder hoor ik graag de kalmere hits Have a Nice Day en Maybe Tomorrow, Pick a Part That's New, de swing van I Wouldn't Believe Your Radio, Mr. Writer met z'n elektrische piano, aardig is A Thousand Trees en de eerste keer dat ik Handbags and Gladrags hoorde (op de radio uiteraard) was in de versie van Stereophonics en niet Rod Stewart.

De cover ontstond op initiatief van Jools Holland, die zanger Kelly Jones uitnodigde in diens muziekprogramma. Hier de beelden. Op cd horen we een studioversie met de andere heren Stereophonic en Jools' Rhythm & Blues Orchestra.
Van de oneven nummers bevallen naast de al genoemde opener Dakota ook het luide My Own Worst Enemy, het weemoedige, lichtelijk U2-achtige You're My Star en het eveneens rustiger It Means Nothing.
Met mijn voorkeuren moet ik dus programmeren 1, 2, 4, 6, 8 - 12, 15, 16 en 20. Twaalf van de twintig, een goede score.