Little River Band - Little River Band (1975)

Sterk debuut van deze Australische close harmony gitaarband uit de tijd dat muziek nog mensenwerk was en niet uit computers kwam. Vooral de lange uitvoering van It's A Long Way There is meer dan de moeite waard.

Net iets te veel een commerciele, poppy sound, maar het valt niet te ontkennen dat de muziek zeer degelijk in elkaar steekt. Goede melodieen, goede zang, gave solo's. Onderschatte band, en met name de gitarist is een erg goede muzikant.

'It's A Long Way There' is inderdaad erg mooi, maar dat geldt voor haast het hele album. 'Meanwhile' en 'II'll Always Call Your Name' wil ik nog even genoemd hebben.

En Meanwhile was het b-kantje van de single It's a long way there in Nederland. Voor wat het waard is!

Ik vind het een erg mooi debuut en sluit bij dan ook aan bij Bluebird en Stijn. Opzienbarend hoe zij al volledig klinken zoals je je dat ook voorstelt bij de Little River Band.

Ze zijn hier nog iets minder gepolijst, zou je nog naar voren kunnen brengen.

Ik ben uiteindelijk er in geslaagd om een 2e hands versie voor een betaalbare prijs te vinden. Na ontvangst zou je haast denken dat de cd rechtstreeks uit 1975 tot mij is gekomen, uit een tijd dat de woorden "digitaal geremasterd" gewoon nog niet bestonden of dat informatie in een boekje nog niet nodig was. Maar ach een nieuwe cd behuizing en een beetje afwasmiddel...

Hoe dan ook, de close harmony die er wordt gezongen is uiterst herkenbaar en van zeldzame kwaliteit.

Allereerst: wat een prachtige productie heeft deze plaat! Misschien iets te glad voor sommige mensen, maar ik kan er zeker van genieten.
De plaat begint al gelijk met het prachtige, uitgesponnen "It's a Long Way There". De sterk uitgevoerde close harmony valt gelijk op en ook het gitaarwerk is gelijk al van grote klasse. "Curiousity (Killed the Cat)" is een grappig vervolg van de plaat en daarna weet "Meanwhile..." ook weer indruk te maken. Gewoon een erg fijn nummer met prachtige samenzang en wederom valt het mooie gitaarwerk op.
Eigenlijk blijft dit zo de hele plaat doorgaan. Persoonlijk vind ik "The Man in Black" ook nog een erg mooi nummer.
Dit lijkt weer zo'n groep die nooit de status heeft gekregen die ze eigenlijk verdienden.

Wederom een jaren zeventig band, waar ik graag naar mag luisteren. Idd. de close harmony, melodieuze nummers en een sfeer die voor mij de zo geliefde periode definieert.

Wat een prachtig debuut! Hoe is het toch mogelijk om met zo'n prachtig nummer als "it;s al long way there" te beginnen? Meteen een voltreffer. Sterke band, mooie nummers.

Het debuut en wat een start, de beste song uit de carriere van deze band; It's A Long Way There vormt een weergaloos begin. Automatisch droom ik weg richting Australische stranden waarbij je met een heerlijk koud biertje aanschuift bij een barbecue en de zon langzaam aan wegzakt in de zee. Om vervolgens met Curiosity Killed the Cat te relaxen bij een strandtent. Heerlijk hoe de heren op dit nummer op subtiele wijze funk invloeden verwerken. Helaas gaat voor mij hierna de plaat als de bekende nachtkaars uit. Het sfeervolle; The Man in Black is nog het vermelden waard maar de rest van het materiaal maakt geen enkele indruk op mij. En dat is jammer want het begin van de plaat....Het is helaas altijd wel een kenmerk van deze band gebleven, op elk album wel enkele uitstekende nummers maar over de hele linie genomen stonden de heren niet bekend om hun evenwichtige platen.

Dat laatste klopt wel, ze hebben nooit een all time classic album gemaakt, maar toch staan er bijna op elk album van deze band wel enkele pareltjes waardoor het toch zeer de moeite waard is hun muziek te checken. De Eagles van Australia is niet voor niets hun bijnaam en op hun beste momenten zoals hier de opener schittert toch hun geweldige West coast sound. 3,5 ster

Sterker nog; het is mij - hoewel ik een roepende ben in de woestijn en ik de Eagles niks misgun - een raadsel waarom de heren uit Californie wereldfaam bereikten en de ''Aussies'' het moesten doen met wat grote kruimels. De samenzang van Little River Band was niet te versmaden en aan afwisseling geen gebrek.
Marketing, de muzikale wind, de afstand en wellicht te weinig coherente albums zullen misschien ten grondslag hebben gelegen bij een gebrek aan (groot) succes.
Echter met een dergelijke opener, op deze schijf als It's a Long Way There, had ik de heren een groter publiek gegund.

Ik denk eerlijk gezegd dat ook een rol speelt dat ze uit Australië kwamen. Geen enkele Australische groep had tot op dat moment serieuze blijvende impact gemaakt in de internationale popscene (lees :Uk, USA). The Seekers, Olivia Newton John, dat was het wel zon beetje. Dus je moest je dubbel en dwars bewijzen vergelijkbaar met bv Abba die ook pas na S.O.S. voor vol werden aangezien in de internationale popscene.

In het geval van ABBA was dat overigens ook zeer terecht. Alles wat voorafging aan SOS, misschien met uitzondering van Waterloo, was toch echt van mindere kwaliteit en simpelweg niet goed genoeg voor een wereldwijde doorbraak.

Wat betreft de Little River Band: ze hebben in de tweede helft van de jaren 70 toch echt wel groot internationaal succes geboekt, met name ook in Amerika. Daar was het sowieso de eerste Australische band die gouden platen in de wacht sleepte. Niet onlogisch ook, want hun muziek sluit heel erg aan bij de toen heersende smaak van het Amerikaanse publiek (lees: de onvermijdelijke vergelijking met Eagles, maar ook met zoveel meer Amerikaanse bands met een overwegend countryrock-geluid).
Maar het is waar: wellicht zouden ze (nog) meer succes gehad hebben wanneer het een Amerikaanse band betrof.

Maar uiteindelijk was het succes gedurende de jaren 80 en 90 niet blijvend. Het gerommel in de bezetting en de aanhoudende juridische ruzies over het eigendom van de bandnaam – waardoor er op een gegeven moment zelfs twee varianten van de Little River Band op tournee waren – hielp natuurlijk ook niet bij het creëren van een imago dat tot in de huidige tijd stand zou houden.

Het klopt naar mijn idee wel dat de Little River Band geen enkel album heeft uitgebracht dat een als een all-time klassieker kan worden gezien. Maar dat geldt natuurlijk voor zoveel bands, ook Amerikaanse. Ik vind platen als Diamantina Cocktail, First Under The Wire en in iets mindere mate Time Exposure daar toch wel aardig bij in de buurt komen. Maar de beste LRB-plaat is wellicht toch een goed samengestelde verzamelaar.