menu

Styx - Styx (1972)

mijn stem
2,91 (23)
23 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Wooden Nickel

  1. Movement for the Common Man (13:15)
  2. Right Away (3:38)
  3. What Has Come Between Us (4:56)
  4. Best Thing (3:15)
  5. Quick Is the Beat of My Heart (3:49)
  6. After You Leave Me (4:02)
totale tijdsduur: 32:55
zoeken in:
avatar van Rinus
3,0
Het debuut van Styx laat ons al horen, welke belofte de band in zich had. "Movement for the common man" is al een behoorlijk werkstuk, en "What has come between us" laat ons ook al een beetje de latere Styx zien. "Best thing" komt ook weer voor op het album "Man of miracles".
Alle Wooden Nickel albums waren in die tijd slecht te krijgen in Nederland. De getoonde hoes is van de re-issue, de originele hoes is heel anders.

avatar van lebowski
Rinus schreef:
De getoonde hoes is van de re-issue, de originele hoes is heel anders.


Inmiddels aangepast.

avatar van Lonesome Crow
3,0
Het meest vreemde van dit debuut is misschien wel dat vrijwel alle nummers door anderen zijn geschreven.
Alleen gedeeltes van de openingstrack en "Best Thing" zijn door de band zelf geschreven.
.
Ze openen dus met het ruim 13 minuten durende "Movement for the Common Man".

Dat nummer is als volgt opgebouwd:
1. Children Of The Land
2. Street Collage
3. Fanfare For The Common Man
4. Mother Nature's Matinee

De eerste 3 minuten klinkt het als een standaard rocknummer maar ineens volgt een korte percussie/drumsolo, valt daarna even stil en soleren gitaar en keyboards afwisselend.
Ineens hoor je straatgeluiden en een conversatie (de muziek is helemaal weggevallen), en de band valt na 7 minuten lekker bombastisch in.
Alle kenmerken van wat Styx later zo beroemd maakte hoor je daarna in dit nummer terug.
Ook mooi om na 10 minuten de stem van Dennis DeYoung te horen, en tot het eind ook akoustische gitaren al met al een zeer geslaagde song en meteen ook het langste nummer uit de Styx historie.

Men kan "Right Away" daarna alleen maar als rustpunt zien, beetje flauw nummer gezongen door James Young.
Het mooie "What Has Come Between Us" is een voorbode op die mooie typische Dennis DeYoung ballads die hij later zou perfectioneren
."Best Thing" is het enige wat Styx volledig zelf geschreven heeft op dit album, mooie samenzang hierop en aardige akoustisch gitaarwerk maar de song zelf stelt niet al te veel voor.

James Young zingt op "Quick Is the Beat of My Heart", aardig solos hierin en lekker losjes drumwerk hierop.
"After You Leave Me" is traag en erg op de voorgrond hierin de stem van James Young, het minste nummer van de plaat.

Eigenlijk alleen maar 2 echt goede songs (track 1 & 3) maar op het laatste nummer na dan bij vlagen aardige muziek.
Nu ik hem aandachtig heb geluisterd valt de plaat me mee, echter in vergelijking met de topalbums die veel later zouden verschijnen toch maar 2,5 ster.

avatar van musician
3,5
Dat laatste, daar vind ik dit debuut dan toch wel heel erg karig mee bedeeld.

Om de waarheid te zeggen, het is zelfs een prachtige start van Styx om vervolgens tien jaar lang met, globaal gesproken, een geheel eigen geluid, gezichtsbepalend voor de Amerikaanse rock, in het voetlicht te treden.

De opening is verrassend, fris, vol met boeiende wendingen en speelse creativiteit. Je zou, afgaande op latere albums, niet bedenken dat James Young op het debuut verreweg de meeste (lead) vocalen op zich zou nemen.

Net als Yes, vind ik ook Styx vanaf cd 1 al klinken alsof ze al jaren bezig zijn, waarbij Yes dan nog de erfenis van de jaren '60 met zich meezeult en Styx gelijk mag beginnen aan de jaren '70.

De cd heeft nauwelijks mindere momenten en is direkt herkenbaar als blauwdruk voor het vervolg van de imposante carriére van Styx.

De uitstekende songs oefenen vanaf de eerste (stevige) noten een ongelofelijke aantrekkingskracht uit. De teksten zijn niet zo hoogdravend als bijvoorbeeld die van andere symfonische rockbands, reden waarschijnlijk waarom er enigszins zal worden neergekeken op Styx.

Maar wie daar doorheen prikt (ik luister maar zelden intensief naar teksten) hoort toch dat de songs qua structuur complexer zijn, mooier ook van opbouw, dan je zou verwachten.

En zoals zo vaak gaat: geef mij maar dit debuut in plaats van latere werkjes als het overbekende Babe. Styx I is Onvervalste en Onversneden, leuk bedachte rock, onverwacht sterk met goed spel en perfect bij elkaar passende vocalen.

avatar van Lonesome Crow
3,0
Om dit debuut al 4,5 ster te geven daar doe je volgens mij hun latere platen ernstig mee te kort.
Die albums uit de periode 1975-1978 klinken qua productie zoveel beter en de songs zijn doordachter en afwisselender.

Ik vind het werelden van verschil, dit debuut laat een jonge band horen die amper zelf nummers kan schrijven en de productie laat ook te wensen over.

Trouwens die latere platen zijn zo slecht nog niet, na "Pieces of Eight" was de muziek van Styx volledig vervolmaakt.
Wat dan te doen, mindere platen afleveren in dezelfde stijl of andere rockgenres verkennen ?
Ik vind "Cornerstone" een heel mooie warm klinkende plaat, goede compacte rock/pop nummers schrijven is geen schande.

avatar van musician
3,5
Nee, het aantal sterren dat je geeft gaat om de vraag hoe je de plaat waardeert ten opzichte van alle muziek die is uitgebracht, niet alleen Styx platen!

2,5 ster, dat hoort meer thuis bij Enrique Iglesias of Michael Buble of bij een hele slechte plaat van een goede artiest. En dat laatste is toch bepaald niet van toepassing bij Styx I?

En er zit tot en met Pieces of eight inderdaad nog wel enige vorm van progressie in Styx maar ik vind de eerste platen óók al prachtig!

Dat ze in dat kader zelf nog niet veel schreven reken ik ze niet aan (de uitvoering van anderen, voor zover gedaan, ken ik niet dus ik weet het ook niet) en het geweldige digitaal geremasterde overzicht van al hun werk van Wooden Nickel Records geeft aan dat ook de productie in mijn optiek verder in orde was.

Nummers als What has come between us en Best thing tonen wat de band allemaal in z'n mars heeft.

Cornerstone, Paradise theatre en Killroy was here zijn heel aardig maar ontberen elk jeugdig, beginnend enthousiasme. Sterker, de paden van de symfonische rock zoals eerder gepresenteerd worden meer en meer verlaten voor een meer AOR geluid.

Goed voor de verkopen, maar minder voor het oor!

avatar van Lonesome Crow
3,0
Waarom weet ik niet maar ik heb recent deze CD weer een paar keer gedraaid en ga het steeds beter vinden.
Ik doe er zomaar een half sterretje bij !

Dit debuut is ook een tijdmachine, meer naar de '70s kan je bijna niet gaan.... heerlijk toch zo af en toe ?


avatar van Metalhead99
3,0
Het eerste nummer is gelijk het hoogtepunt van de plaat. Deze 13 minuten durende track wist mij van begin tot eind te boeien. Het album is over het algemeen wel aardig, maar kan zich niet onderscheiden van de andere, soortgelijke Rock albums uit dezelfde periode.

avatar van Lonesome Crow
3,0
Ben begonnen in de biografie, The Grand Delusion: The Unauthorized True Story of Styx.
Zo valt er te lezen dat ze wel degelijk veel eigen nummers hadden ten tijde van dit debuut maar de platenmaatschappij kwam met allerlei cover voorstellen die ze niet durfden te weigeren.
Zo had Dennis deYoung "Lady" al gereed maar moest wachten tot de opvolger.

Live waren ze zeer goed met een hard stevig geluid, en door die goede live reputatie kwamen ze dus bij Wooden Nickel terecht.
Het klikte niet met de producer, achteraf waren ze zeer ontevreden over de productie.
Live scheen het veel beter te klinken, en dat geloof ik wel want deze plaat klonk in 1972 al hopeloos gedateerd.
Verder was er een andere bassist die graag in Styx wou spelen en ook nog goed kon zingen.
Hij had Dennis deYoung zover gekregen om de bandleden daarvan te overtuigen maar drummer John Pannozo blokkeerde dat natuurlijk want de bassist is zijn broer.

Dit debuut deed niet veel, hoopgevend was wel dat 1 van hun weinige eigen composities "Best Thing" zowaar de 82e plek bereikte in de Billboard lijst.
Hun naamsbekendheid werd wel wat groter zodat ze in een groter gebied optredens kregen.
Bij de volgende LP's zal ik ook e.e.a posten als ik verder ben in het boek.

avatar van Brutus
4,0
prima debuutalbum.

avatar van Raymond S.
Het debuut album is daadwerkelijk vol Yes achtige en Uriah Heep klinkende nummers

Gast
geplaatst: vandaag om 20:51 uur

geplaatst: vandaag om 20:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.