Styx - Styx (1972)

Het debuut van Styx laat ons al horen, welke belofte de band in zich had. "Movement for the common man" is al een behoorlijk werkstuk, en "What has come between us" laat ons ook al een beetje de latere Styx zien. "Best thing" komt ook weer voor op het album "Man of miracles".
Alle Wooden Nickel albums waren in die tijd slecht te krijgen in Nederland. De getoonde hoes is van de re-issue, de originele hoes is heel anders.

Inmiddels aangepast.

Het meest vreemde van dit debuut is misschien wel dat vrijwel alle nummers door anderen zijn geschreven.
Alleen gedeeltes van de openingstrack en "Best Thing" zijn door de band zelf geschreven.
.
Ze openen dus met het ruim 13 minuten durende "Movement for the Common Man".

Dat nummer is als volgt opgebouwd:
1. Children Of The Land
2. Street Collage
3. Fanfare For The Common Man
4. Mother Nature's Matinee

De eerste 3 minuten klinkt het als een standaard rocknummer maar ineens volgt een korte percussie/drumsolo, valt daarna even stil en soleren gitaar en keyboards afwisselend.
Ineens hoor je straatgeluiden en een conversatie (de muziek is helemaal weggevallen), en de band valt na 7 minuten lekker bombastisch in.
Alle kenmerken van wat Styx later zo beroemd maakte hoor je daarna in dit nummer terug.
Ook mooi om na 10 minuten de stem van Dennis DeYoung te horen, en tot het eind ook akoustische gitaren al met al een zeer geslaagde song en meteen ook het langste nummer uit de Styx historie.

Men kan "Right Away" daarna alleen maar als rustpunt zien, beetje flauw nummer gezongen door James Young.
Het mooie "What Has Come Between Us" is een voorbode op die mooie typische Dennis DeYoung ballads die hij later zou perfectioneren
."Best Thing" is het enige wat Styx volledig zelf geschreven heeft op dit album, mooie samenzang hierop en aardige akoustisch gitaarwerk maar de song zelf stelt niet al te veel voor.

James Young zingt op "Quick Is the Beat of My Heart", aardig solos hierin en lekker losjes drumwerk hierop.
"After You Leave Me" is traag en erg op de voorgrond hierin de stem van James Young, het minste nummer van de plaat.

Eigenlijk alleen maar 2 echt goede songs (track 1 & 3) maar op het laatste nummer na dan bij vlagen aardige muziek.
Nu ik hem aandachtig heb geluisterd valt de plaat me mee, echter in vergelijking met de topalbums die veel later zouden verschijnen toch maar 2,5 ster.

Dat laatste, daar vind ik dit debuut dan toch wel heel erg karig mee bedeeld.

Om de waarheid te zeggen, het is zelfs een prachtige start van Styx om vervolgens tien jaar lang met, globaal gesproken, een geheel eigen geluid, gezichtsbepalend voor de Amerikaanse rock, in het voetlicht te treden.

De opening is verrassend, fris, vol met boeiende wendingen en speelse creativiteit. Je zou, afgaande op latere albums, niet bedenken dat James Young op het debuut verreweg de meeste (lead) vocalen op zich zou nemen.

Net als Yes, vind ik ook Styx vanaf cd 1 al klinken alsof ze al jaren bezig zijn, waarbij Yes dan nog de erfenis van de jaren '60 met zich meezeult en Styx gelijk mag beginnen aan de jaren '70.

De cd heeft nauwelijks mindere momenten en is direkt herkenbaar als blauwdruk voor het vervolg van de imposante carriére van Styx.

De uitstekende songs oefenen vanaf de eerste (stevige) noten een ongelofelijke aantrekkingskracht uit. De teksten zijn niet zo hoogdravend als bijvoorbeeld die van andere symfonische rockbands, reden waarschijnlijk waarom er enigszins zal worden neergekeken op Styx.

Maar wie daar doorheen prikt (ik luister maar zelden intensief naar teksten) hoort toch dat de songs qua structuur complexer zijn, mooier ook van opbouw, dan je zou verwachten.

En zoals zo vaak gaat: geef mij maar dit debuut in plaats van latere werkjes als het overbekende Babe. Styx I is Onvervalste en Onversneden, leuk bedachte rock, onverwacht sterk met goed spel en perfect bij elkaar passende vocalen.

Om dit debuut al 4,5 ster te geven daar doe je volgens mij hun latere platen ernstig mee te kort.
Die albums uit de periode 1975-1978 klinken qua productie zoveel beter en de songs zijn doordachter en afwisselender.

Ik vind het werelden van verschil, dit debuut laat een jonge band horen die amper zelf nummers kan schrijven en de productie laat ook te wensen over.

Trouwens die latere platen zijn zo slecht nog niet, na "Pieces of Eight" was de muziek van Styx volledig vervolmaakt.
Wat dan te doen, mindere platen afleveren in dezelfde stijl of andere rockgenres verkennen ?
Ik vind "Cornerstone" een heel mooie warm klinkende plaat, goede compacte rock/pop nummers schrijven is geen schande.

Nee, het aantal sterren dat je geeft gaat om de vraag hoe je de plaat waardeert ten opzichte van alle muziek die is uitgebracht, niet alleen Styx platen!

2,5 ster, dat hoort meer thuis bij Enrique Iglesias of Michael Buble of bij een hele slechte plaat van een goede artiest. En dat laatste is toch bepaald niet van toepassing bij Styx I?

En er zit tot en met Pieces of eight inderdaad nog wel enige vorm van progressie in Styx maar ik vind de eerste platen óók al prachtig!

Dat ze in dat kader zelf nog niet veel schreven reken ik ze niet aan (de uitvoering van anderen, voor zover gedaan, ken ik niet dus ik weet het ook niet) en het geweldige digitaal geremasterde overzicht van al hun werk van Wooden Nickel Records geeft aan dat ook de productie in mijn optiek verder in orde was.

Nummers als What has come between us en Best thing tonen wat de band allemaal in z'n mars heeft.

Cornerstone, Paradise theatre en Killroy was here zijn heel aardig maar ontberen elk jeugdig, beginnend enthousiasme. Sterker, de paden van de symfonische rock zoals eerder gepresenteerd worden meer en meer verlaten voor een meer AOR geluid.

Goed voor de verkopen, maar minder voor het oor!

Waarom weet ik niet maar ik heb recent deze CD weer een paar keer gedraaid en ga het steeds beter vinden.
Ik doe er zomaar een half sterretje bij !

Dit debuut is ook een tijdmachine, meer naar de '70s kan je bijna niet gaan.... heerlijk toch zo af en toe ?

Het eerste nummer is gelijk het hoogtepunt van de plaat. Deze 13 minuten durende track wist mij van begin tot eind te boeien. Het album is over het algemeen wel aardig, maar kan zich niet onderscheiden van de andere, soortgelijke Rock albums uit dezelfde periode.

Ben begonnen in de biografie, The Grand Delusion: The Unauthorized True Story of Styx.
Zo valt er te lezen dat ze wel degelijk veel eigen nummers hadden ten tijde van dit debuut maar de platenmaatschappij kwam met allerlei cover voorstellen die ze niet durfden te weigeren.
Zo had Dennis deYoung "Lady" al gereed maar moest wachten tot de opvolger.

Live waren ze zeer goed met een hard stevig geluid, en door die goede live reputatie kwamen ze dus bij Wooden Nickel terecht.
Het klikte niet met de producer, achteraf waren ze zeer ontevreden over de productie.
Live scheen het veel beter te klinken, en dat geloof ik wel want deze plaat klonk in 1972 al hopeloos gedateerd.
Verder was er een andere bassist die graag in Styx wou spelen en ook nog goed kon zingen.
Hij had Dennis deYoung zover gekregen om de bandleden daarvan te overtuigen maar drummer John Pannozo blokkeerde dat natuurlijk want de bassist is zijn broer.

Dit debuut deed niet veel, hoopgevend was wel dat 1 van hun weinige eigen composities "Best Thing" zowaar de 82e plek bereikte in de Billboard lijst.
Hun naamsbekendheid werd wel wat groter zodat ze in een groter gebied optredens kregen.
Bij de volgende LP's zal ik ook e.e.a posten als ik verder ben in het boek.

prima debuutalbum.

Het debuut album is daadwerkelijk vol Yes achtige en Uriah Heep klinkende nummers

Onder het motto 'Beter laat dan nooit' ben ik aan een ontdekkingsreis door Styx' discografie begonnen, nadat The Mission (2017) mij onlangs zo goed beviel.

Sommige bands beginnen met een briljant debuut dat nooit wordt geëvenaard, andere doen er langer over voordat de topvorm wordt bereikt. Styx zit in de tweede categorie, al is dit debuut een dikke voldoende.

Van Wikipedia leer ik dat de groep vooral covers diende op te nemen van hun platenbaas, zij het dat ze de originelen voordien niet kenden. Daarbij gingen deze nummers door het muzikale filter van Styx, waarmee meteen een eigen geluid klinkt.
Mijn favorieten zijn eigen compositie Best Thing en After You Leave me, oorspronkelijk van funkman George Clinton.
Maar ook de opener mag er zijn: bij progrocker Moment for the Common Man, moet ik net als hierboven Raymond S, denken aan stevige symfonische rockbands als Yes en Uriah Heep. Met zijn diverse delen, waarin uit het werk van de moderne klassieke componist Aaron Copland wordt geciteerd, is dit een boeiende compositie.
Pakkend is eveneens het drukke, progachtige intro van What Has Come Between Us, dat verderop in de refreinen al dat krachtige meerstemmige geluid meekreeg, zo typisch voor de sound van Styx.

Dan vraag ik mij af: zou het kunnen dat we op dit debuut tevens het begin horen van adult oriented rock?
Onder hetgeen ik onder die term versta, zou dat best kunnen: stevige, meezingbare hardrock met elementen uit de popmuziek. Of: vereenvoudigde, toegankelijke en herkenbare prog(hard)rock.

Dit wordt een boeiende inhaalslag, vermoed ik.

AOR, heavy rock die glad genoeg is om te scoren op de Amerikaanse AOR-radiostations! Waren die er in '72 al? Het nummer Lady, van de volgende lp Styx II zou wel eens de eerste powerballad kunnen zijn, een voorbode van de rock ballads van de jaren 80.

Styx vertegenwoordigt in ieder geval wel de pomprock, het pompeuze broertje van de AOR, wellicht weer terug te voeren op Vanilla Fudge en Iron Butterfly.

Veel plezier bij je verdere tocht langs de (discografie van) Styx!

Ja Arjan, de wirwar qua termen... Bij voorlopers Vanilla Fudge en Iron Butterfly hoor je de psychedelische hardrock, in blues gedrenkt en nog niet gericht op herkenbare zangkoortjes en refreintjes. De term pomprock raakte na de jaren '80 in onbruik (toch?), sindsdien wordt vooral over aor/AOR gesproken.
Maar bedoelt diegene dan adult of juist album oriented rock, waarbij de verwarring zelfs op Wikipedia blijft? En wat zijn de verschillen dan precies?
Bovendien is er verschil tussen wat Amerikaanse en Europese bronnen eronder verstaan, zoals overigens ook bij termen als pop en rock verschil bestaat tussen de beide kanten van de Atlantische Oceaan.

Ik houd het hier bij wat jij terecht noemt "heavy rock die glad genoeg is om te scoren op de Amerikaanse AOR-radiostations". Op dit debuut van Styx (1972!) klinken al de nodige elementen die later dat decennium terugkeren bij onder meer The Babys, Foreigner, Journey, Angel, Toto, UFO (de albums door Ron Nevison geproduceerd) en (soms) Kansas. Zowel Amerikaanse als Engelse groepen.
Waarna menig band in de jaren '80 alsnog een volledige overstap naar aor maakte, zoals Yes, Heart en Kansas deden. Of nog drastischer: Genesis dat van progrock naar poprock evolueerde.

Deze latere ontwikkelingen zijn een extra reden om mijn mening over Styx eens goed te herzien. De band is invloedrijker dan ik dacht en bovendien nog altijd actueel. De laatste jaren komt bijvoorbeeld veel aor uit Zweden, getuige dit checklistje over 2021. Daarin menig band die dezelfde foefjes toepast als Styx in 1972: heavy én supermeezingbaar.

Was Styx daadwerkelijk de eerste band die dit zo nadrukkelijk deed? Dank Arjan voor je meedenken en wie weet zijn er meer die willen bijspringen.

Nou, beste mensen, ik vind dit wel een interessante stellingname: Styx als een van de grondleggers van de AOR in de omschrijving die Arjan Hut eraan geeft: heavy rock die glad genoeg is om te scoren op de Amerikaanse AOR-radiostations. En in die hoedanigheid dus invloedrijk! Ik had het, als longtime-fan, niet durven dromen dat die erkenning anno 2023 nog zou komen.

Even mijn eigen plaatsbepaling in het geheel: als opgroeiende tiener was ik destijds net oud genoeg om de eerste keren mee te maken dat Styx een beetje voet aan de grond kreeg in Europa: ik kocht begin 1977 het singletje Fooling yourself, het eerste nummer van de band dat in Nederland de tipparade haalde. Het waren vooral het duizelingwekkende keyboard- en synth-intro, de semi-akoestische voortzetting van deze ontzettend meezingbare song, de koortjes en het pompende baswerk die mij overstag deden gaan voor deze band. Naast Abba en Queen werd Styx de derde band in mijn persoonlijke top 10.

Na nog enkele singles en de albums Pieces of eight en The grand illusion wist ik het als vijftienjarige zeker: dit is de beste band ter wereld van dit moment. Een stellingname die gestalte kreeg door het bandlogo op mijn schooltas en het verzamelen van alle geluidsdragers die ik maar kon vinden: ik heb in de loop der jaren vrijwel alle LP's, CD's en singles van de band op de kop getikt.

Uiteraard ben ik later wel wat teruggekomen van die boude stelling, vooral omdat latere albums eigenlijk zonder uitzondering een beetje tegenvielen ten opzichte van die eerste twee platen, die ik nog steeds als hun beste beschouw.
Toch heb ik nog steeds een warm kloppend hart voor de band, ondanks alle interne ruzies, bezettingswijzigingen en mislukte experimenten (de film van een kwartier die voorafging aan de concerten rond Kilroy was here bijvoorbeeld).

Maar terugkijkend is het inderdaad niet heel vreemd om te stellen dat Styx een belangrijke vormgever was van die AOR-stroming die met name in de jaren tachtig in de VS tot grote hoogte wist te stijgen. Hoewel er op die eerste platen ook duidelijke invloeden van Yes (prog) en Uriah Heep (heavy-met-koortjes) te bespeuren zijn, maakte de band toen al een mengsmering die enigszins uniek was, misschien juist door de combinatie van die invloeden tot een licht verteerbaar en radiovriendelijk geheel te mengen.

Ik heb Dream on van Aerosmith altijd zo'n beetje beschouwd als de eerste radiovriendelijke rockballad, en bands als Boston en Head East als de eerste echte AOR-bands. Maar Styx liet natuurlijk al in 1972 van zich horen, met de hit Lady als aansprekend boegbeeld voor deze stijl. En dat was aanzienlijk eerder dan de meeste andere bands.
Journey, het schoolvoorbeeld van deze stijl, kwam pas in 1975 met plaatwerk en dat klonk tot de toetreding van Steve Perry in 1978 wezenlijk anders, meer fusion-achtig. Dus ja, misschien was Styx wel de eerste die dit deed. Al kreeg de 'formule', zo daar al sprake van was, pas echt gestalte op hun eerste A&M-album Equinox. Maar dan nog waren ze eerder dan de bands die korte tijd later de toon zouden zetten voor dit format, zoals Journey en Foreigner.

Overigens, RonaldjK, leuk dat je je na zoveel jaar nog waagt aan deze ontdekkingstocht! Mede op mijn instigatie, geloof ik, n.a.v. een opmerking bij The Mission.

Inderdaad gaucho, mede door jou! Dank dus ook voor je uitgebreide bijdrage!

Je noemt daarin Boston, wat ik voorheen "gewoon" hardrock vond... maar inmiddels twijfel ik: waar leg je de grens tussen dat genre en aor? Een vriend van me typeert bijvoorbeeld When It's Love van Van Halen als aor. Hij heeft een goed punt, terwijl die groep normaliter niet onder dat label valt.
Head East ken ik alleen van naam, als de band waarin John Schlitt zong, die ik ken als zanger van aor-groep Petra. Maar zijn eerste bandje is dus ook interessant, begrijp ik.

Als ik momenteel in een fysieke platenzaak Styx op tweedehands vinyl tegenkom, koop ik die. Op dit moment staan er drie elpees op mij te wachten en dat worden er vast meer!

De eerste vier zijn wat wisselvallig, vind ik. Maar de vier die daarna volgen (Equinox, Crystal Ball, The grand illusion en Pieces of eight) zijn wat ij betreft het interessantst, daar kun je je zeker geen buil aan vallen. Daarna wordt het weer wat wisselvalliger: vanaf Cornerstone (met de nogal zoetsappige megahit Babe) gaat het meer in de richting van poprock, al kan ik opvolgers Paradise theater en zelfs Kilroy was here nog best smaken. De live-dubbelaar die deze eerste periode afsluit, is ook de moeite waard. De albums uit hun latere periode (vanaf 1993) zijn ook niet allemaal even sterk, maar dan zitten we natuurlijk al in het CD-tijdperk.

Boston noemden we in de jaren zeventig ook hardrock, en per saldo zet Tom Scholz natuurlijk best een stevige gitaarmuur neer. Maar zeker naar hedendaagse maatstaven is het toch vrij soft, met name in het balladwerk, en natuurlijk ook bloedmelodieus - ook een kenmerk van de AOR die we hier beschrijven. Ik denk dat naast het zangwerk (een krachtige leadzanger, maar ook de koortjes) het opnemen van ballads in het repertoire ook een kenmerk is van 'echte' AOR, al is het inderdaad lastig om een grens te trekken. When it's love van Van Halen zou ook bij mij kunnen doorgaan voor AOR, maar als geheel is het natuurlijk gewoon een hardrockband.

Die beginperiode van het genre is sowieso wat diffuus, omdat bestaande bands zich langzaam maar zeker doorontwikkelden en, al dan niet onder druk van commerciële motieven (de muziekindustrie werd halverwege de jaren zeventig echt dat: een industrie), kozen voor een gestroomlijnder geluid. Ik vind bijvoorbeeld ook Jefferson Starship een band die je tot het AOR-genre kan rekenen, al hebben die natuurlijk een heel andere oorsprong (en ze sloegen helemaal door richting poprock toen ze zich Starship gingen noemen).

Nu ik erover nadenk: een band als REO Speedwagon was er ook vroeg bij, met hun debuut uit 1971. Aanvankelijk ook gewoon een hardrockband, maar eigenlijk van meet af aan al in het bezit van alle hierboven genoemde kenmerken. En ook die band mat zichzelf een gestroomlijnder sound aan naarmate de jaren zeventig vorderden.

AOR - Prog Rock - hard Rock, gedurende de afgelopen decennia heb ik ook af en toe bij bepaalde groepen gedacht waar ze nu onder vallen.

Een belangrijk kenmerk voor mij was wel altijd dat een groep een zekere eigenheid moest hebben, een bepaalde signature die kenmerkend is / was voor het opgebouwde oeuvre van de groep.

Dat veel groepen ook in meer of mindere mate leentjebuur speelden is haast niet te voorkomen.
En daardoor is het nog mooier wanneer je hoort dat die genoemde signature ook door het samenvoegen van diverse instrumenten en muziekstijlen tot een uniek stempel leiden kan.

Ik heb groepen als Styx, Kansas en Genesis, Jethro Tull altijd als Prog - Rock gezien.

Boston (door mij ook zeer gewaardeerd, zeker in de beginjaren) meer als Pop Rock, aangezien groepen als Led Zeppelin en Deep Purple meer tot de Hard Rock gerekend kunnen worden.

In het huidige landschap vind ik het veel moeilijker te duiden, ik zou nu even groep als Muse bijvoorbeeld ook onder de Prog Rock scharen.

Styx is natuurlijk een van de betere Amerikaanse symfo groepen. Dit debuut is aardig en veelbelovend, maar niet meer dan dat. Maakten ze later goed.

Bij de verhalen op MuMe over The Grand Illusion (1977) stond een link naar een concertfragment van Styx uit 1972. Die link werkt niet meer, maar het YouTubefilmpje is beschikbaar via een ander account op dat kanaal.

En aangezien The Best Thing van dit debuut afkomstig is, bij deze de link naar het concert in Milwaukee > zie hier. Helaas in bibbervideo, toch geinig.

Ja , dat andere filmpje was beter van kwaliteit.

Die eerste 4 albums van ze zijn echt cult. Op "Lady" na al zo'n 45 jaar niets van live gespeeld.
Nog opmerkelijker dat er op dat vage filmpje na helemaal geen video te vinden is waarop John Curulewski op te zien is.
Met moeite is er een concert te vinden waarop John Curulewski te horen is uit maart 1975. (slechte kwaliteit!).
https://www.youtube.com/watch?v=X5nG9NHsIjI

"Lady" bereikte ooit de 6e plaats in de US hitparade.
Dan zou er toch een suffig TV optreden van moeten zijn gemaakt ofzo?

De eerste van Styx is een ietwat plompe en logge progrock album, een ruwe diamant. Gierende synths en gitaren, af en toe tenenkrommende zang en wat mij betreft zou het ook wat beter mogen klinken. Maarr....als je even goed luistert is er ook een hoop te genieten. Right Away vind ik matig, What Has Come Between Us is een fantastische nummer en in deze stijl zullen we de band nog vaak gaan horen. Moet erbij zeggen dat de bijdragen van Dennis DeYoung meteen al top zijn. JY overschreeuwt nog te veel af en toe. De koortjes maken wel indruk.

Sommige bands hebben een vliegende start (Iron Maiden) en sommige hebben een aanloop nodig. Styx II is al beter en vanaf Equinox zet de stijgende lijn pas goed in.

Styx is een band waar mijn broer en ik vroeger heel veel naar geluisterd hebben, maar het blijkt dat ik in al mijn jaren op musicmeter nooit de tijd heb genomen om de platen van stemmen te voorzien. Aangezien er komende maand weer een nieuw schijfje aankomt is dit misschien het moment om er even doorheen te lopen en lekker veel Styx te luisteren.

Dit debuut is een raar album. Ik heb nooit warme gevoelens voor deze plaat gehad, vooral omdat het vrijwel allemaal covers zijn. 'Movement of the Common Man' is daar een uitzondering op en opent de plaat met een heus prognummer - niet iets wat de band heel vaak heeft gedaan op latere albums. 'Best Thing' is de andere uitzondering, een aardig nummer, maar niet meer dan dat. De covers zelf vind ik niet slecht en het talent van de band maakt een hoop goed, maar de nummers zelf boeien me niet zo. Ze irriteren me ook niet. 'Quick is the Beat of my Heart' is zelfs nog een lekker nummer ook.

Wel valt meteen op wat een goede muzikanten en zangers in de band zitten. Indrukwekkend eigenlijk en vrij knap dat het kenmerkende geluid van de band hier toch al voor 70% overeind staat. En Curulewski mag nog niet (lead) zingen, dat ervaar ik ook als positief.