0
geplaatst: 20 augustus 2010, 21:42 uur
Mooi om te horen hoe Styx progressie boekt ten opzichte van het debuut.
Op het Bach riedeltje "Little Fugue in "G" " na alle nummers zelf geschreven, ze begonnen het te leren !
Op 2 nummers na schreef Dennis DeYoung alles, de opener is een stevig up-temo song waarin men sommige gitaarrifjes net niet foutloos kan spelen wel grappig om te horen.
De single "Lady" een melodramatische ballad is wat mij betreft de eerste Styx klassieker.
In 1973 op single flopte het, maar in 1975 opnieuw uitgebracht haalde het de 6de plek in de Amerikaanse hitlijsten.
John Curulewski tekende voor het schitterende "A Day" een lang dromerig spacey nummer door hem ook gezongen.
Is zo'n on-Styx nummer, lijkt op geen enkel ander nummer van ze.
John schreef en zong ook "You Better Ask", een slap blues achtig deuntje.
Jammer, na 1 van de beste nummers van het album meteen de minste.
Het mooie sombere "Father O.S.A." is een ander hoogtepunt, een zwaar aangezette over the top ballad gezongen door Dennis DeYoung.
Compleet met orgel, keyboards en gitaarsolos wordt alles uit de kast gehaald.
Het stevige "Earl of Roseland" volgt met hoge samenzang, heerlijk gewoon.
Men sluit niet al te sterk af met het door James Young gezongen slotnummer maar duurt gelukkig niet al te lang.
Op deze Styx plaat liet John Curulewski zich dus het meeste gelden, hij verliet de band net na het opnemen van hun 5de album "Equinox" uit 1975 omdat hij meer tijd met zijn gezin wou doornemen.
Heeft verder geen plaatwerk meer opgenomen maar werd gitaarleraar in Chicago en stierf in 1986 op slechts 37 jarige leeftijd.
Een goede plaat al met al, dus 3,5 ster.
Klinkt wel ontzettend gedateerd, maar we schrijven 1973 en heeft zo z'n charme.
Op het Bach riedeltje "Little Fugue in "G" " na alle nummers zelf geschreven, ze begonnen het te leren !
Op 2 nummers na schreef Dennis DeYoung alles, de opener is een stevig up-temo song waarin men sommige gitaarrifjes net niet foutloos kan spelen wel grappig om te horen.
De single "Lady" een melodramatische ballad is wat mij betreft de eerste Styx klassieker.
In 1973 op single flopte het, maar in 1975 opnieuw uitgebracht haalde het de 6de plek in de Amerikaanse hitlijsten.
John Curulewski tekende voor het schitterende "A Day" een lang dromerig spacey nummer door hem ook gezongen.
Is zo'n on-Styx nummer, lijkt op geen enkel ander nummer van ze.
John schreef en zong ook "You Better Ask", een slap blues achtig deuntje.
Jammer, na 1 van de beste nummers van het album meteen de minste.
Het mooie sombere "Father O.S.A." is een ander hoogtepunt, een zwaar aangezette over the top ballad gezongen door Dennis DeYoung.
Compleet met orgel, keyboards en gitaarsolos wordt alles uit de kast gehaald.
Het stevige "Earl of Roseland" volgt met hoge samenzang, heerlijk gewoon.
Men sluit niet al te sterk af met het door James Young gezongen slotnummer maar duurt gelukkig niet al te lang.
Op deze Styx plaat liet John Curulewski zich dus het meeste gelden, hij verliet de band net na het opnemen van hun 5de album "Equinox" uit 1975 omdat hij meer tijd met zijn gezin wou doornemen.
Heeft verder geen plaatwerk meer opgenomen maar werd gitaarleraar in Chicago en stierf in 1986 op slechts 37 jarige leeftijd.
Een goede plaat al met al, dus 3,5 ster.
Klinkt wel ontzettend gedateerd, maar we schrijven 1973 en heeft zo z'n charme.
0
geplaatst: 1 maart 2023, 17:31 uur
Deel 2 in mijn ontdekkingsreis door Styx’ discografie brengt me naar het jaar dat de groep maar liefst twee albums uitbracht. Leek de groep op het debuut te twijfelen tussen progrock en (tegenwoordig benoemd als) adult oriented rock, op opvolger II wordt gelaveerd tussen die vorm van radiovriendelijke hardrock en de vormen van rock die in 1973 gangbaar waren. In tegenstelling tot de voorganger klinken hier vooral eigen composities, op een verkorte fuga van J.S. Bach na.
De aftrap is pompeus met You Need Love, waarna de scheurende ballade Lady volgt, compleet met ronkende gitaren en knallende koortjes in het refrein. Qua arrangement doet het aan Uriah Heep denken, maar met zijn nog geen drie minuten is dit op popsinglelengte, veel korter dan de progrock die toen maatgevend was. Zanger en toetsenist Dennis DeYoung hield er kennelijk een eigen visie op na en mikte met dit liedje mede op een hitsingle. Alhoewel dit aanvankelijk mislukte, is interessant hoe het bijna anderhalf jaar later alsnog in de hitlijsten landde: Lady kwam half december 1974 de Billboard Hot 100 binnen, om in maart '75 #6 te halen.
Dan volgen twee nummers van gitarist en hier ook zanger John Curulewski. Het uitgesponnen A Day bevat westcoastrock met verderop een jazzachtig deel; het had zomaar op een plaat van The Doors kunnen staan. You Better Ask doet vervolgens aan gitaarrock á la Steve Miller denken, alsof die dit nummer als inspiratiebron voor Abracadabra (1982) heeft gebruikt.
Qua compositie zijn beide nummers van Curulewski dik in orde, maar ze dissoneren bij de meer compact hardrockende koers die Styx in latere jaren zou varen. Ook hier vallen ze enigszins uit de toon, maar storend vind ik dat niet.
De B-kant start met symforock als Fuga in ‘G’ van J.S. Bach wordt geleend, dat spoedig overgaat in Father O.S.A., waarin rustiger delen met piano of akoestische gitaar worden afgewisseld met scheurende gitaren. Ook hier moet ik aan Heep denken.
Idem voor Earl of Roseland, waar drummer John Panozzo heerlijk druk speelt, in de virtuoze stijl zoals die eind jaren ’60 modieus werd; je hoort hier de invloeden van Keith Moon en Ginger Baker. Koortjes klinken opnieuw, maar niet zo massief als in de eerste twee nummers van het album. Hetzelfde drukke drumspel hoor ik in het afsluitende I'm Gonna Make You Feel It, waarbij de nadruk op koortjes groter is.
Daarmee zijn You Need Love met Lady mijn favorieten, met de dubbelslag van de B-kant Fuga in ‘G’ / Father O.S.A. als goede derde. Styx als een mix van late jaren ’60 (psychedelische/progressieve) rock met geliktere jaren ’70 hardrock. Dat de heren konden musiceren is duidelijk. Een eigen stijl is nog in ontwikkeling, waardoor echter wél extra variatie klinkt.
Gaf ik het debuut een 7 oftewel 3,5 ster, hier past een 6,5 als tentamencijfer, uitgedrukt in drie MuMesterren.
De aftrap is pompeus met You Need Love, waarna de scheurende ballade Lady volgt, compleet met ronkende gitaren en knallende koortjes in het refrein. Qua arrangement doet het aan Uriah Heep denken, maar met zijn nog geen drie minuten is dit op popsinglelengte, veel korter dan de progrock die toen maatgevend was. Zanger en toetsenist Dennis DeYoung hield er kennelijk een eigen visie op na en mikte met dit liedje mede op een hitsingle. Alhoewel dit aanvankelijk mislukte, is interessant hoe het bijna anderhalf jaar later alsnog in de hitlijsten landde: Lady kwam half december 1974 de Billboard Hot 100 binnen, om in maart '75 #6 te halen.
Dan volgen twee nummers van gitarist en hier ook zanger John Curulewski. Het uitgesponnen A Day bevat westcoastrock met verderop een jazzachtig deel; het had zomaar op een plaat van The Doors kunnen staan. You Better Ask doet vervolgens aan gitaarrock á la Steve Miller denken, alsof die dit nummer als inspiratiebron voor Abracadabra (1982) heeft gebruikt.
Qua compositie zijn beide nummers van Curulewski dik in orde, maar ze dissoneren bij de meer compact hardrockende koers die Styx in latere jaren zou varen. Ook hier vallen ze enigszins uit de toon, maar storend vind ik dat niet.
De B-kant start met symforock als Fuga in ‘G’ van J.S. Bach wordt geleend, dat spoedig overgaat in Father O.S.A., waarin rustiger delen met piano of akoestische gitaar worden afgewisseld met scheurende gitaren. Ook hier moet ik aan Heep denken.
Idem voor Earl of Roseland, waar drummer John Panozzo heerlijk druk speelt, in de virtuoze stijl zoals die eind jaren ’60 modieus werd; je hoort hier de invloeden van Keith Moon en Ginger Baker. Koortjes klinken opnieuw, maar niet zo massief als in de eerste twee nummers van het album. Hetzelfde drukke drumspel hoor ik in het afsluitende I'm Gonna Make You Feel It, waarbij de nadruk op koortjes groter is.
Daarmee zijn You Need Love met Lady mijn favorieten, met de dubbelslag van de B-kant Fuga in ‘G’ / Father O.S.A. als goede derde. Styx als een mix van late jaren ’60 (psychedelische/progressieve) rock met geliktere jaren ’70 hardrock. Dat de heren konden musiceren is duidelijk. Een eigen stijl is nog in ontwikkeling, waardoor echter wél extra variatie klinkt.
Gaf ik het debuut een 7 oftewel 3,5 ster, hier past een 6,5 als tentamencijfer, uitgedrukt in drie MuMesterren.
0
geplaatst: 2 maart 2023, 18:14 uur
Lady was hun doorbraakhit in Amerika en leidde dit album tot een gouden status aldaar. Het is ook meteen met afstand het beste nummer van deze lp. Anno 2023 is dit album wel aardig, maar niet echt memorabel.
1
geplaatst: 27 juni 2025, 10:37 uur
Styx II was zo'n album waar we vroeger niet aan konden komen. Alle albums van Styx t/m 1983 waren ruimschoots aanwezig op de oude casettebandjes van mijn vader, behalve deze. Deze heb ik dan ook het minste beluisterd door de jaren heen. Toen mijn broer eindelijk The Complete Wooden Nickel Collection had aangeschaft was het feest! Of ja, in theorie dan. Dit album sloeg bij onze puberzieltjes eigenlijk helemaal niet aan. Beetje een anticlimax. Nu, vele jaren later, kan ik wat neutraler oordelen; zo heb ik mezelf laten geloven.
De tweede plaat van Styx bevat dan wel voornamelijk eigen werk, met een niveau dat soms het debuut weet te overstijgen, maar niet op alle momenten. 'Lady' springt er inderdaad bovenuit; een aspect van het Styx-geluid welke nog altijd uit duizenden herkenbaar is. 'Father O.S.A.' is ook een mooi obscuur progstuk, uniek aan deze vroege periode. Ook 'Earl of Roseland' weet ook op te vallen, evenals de afsluiter 'I'm Gonna Make You Feel it'.
De bijdrages van Curulewski voelen daarentegen een beetje misplaatst. Qua stijl zijn 'A Day' en 'You Better Ask' gewoon van een ander kaliber, maar ook qua kwaliteit slaat het een beetje de plank mis. Zijn stem mist gewoon de expressie die James Young en Dennis DeYoung wel hebben, en later Tommy Shaw ook. Hoe geinig 'You Better Ask' ook is. Instrumentaal brengt het ook een soort prog en blues die hier niet thuis horen.
Onder de streep is mijn stem op deze plaat toch eentje die de sympathie-verhoging van 0,5 krijgt. Een curieuze plaat is het, waar het geluid nog niet helemaal gevonden is, maar het spelplezier spat er op sommige tracks vanaf, en de nummers zijn vrijwel allemaal voorzien van heerlijke baslijntjes van Chuck Panozzo. Dat het dan van hot naar her springt qua stijl is dan maar te interpreteren als ludiek en veelbelovend.
1. Styx II
2. Styx
De tweede plaat van Styx bevat dan wel voornamelijk eigen werk, met een niveau dat soms het debuut weet te overstijgen, maar niet op alle momenten. 'Lady' springt er inderdaad bovenuit; een aspect van het Styx-geluid welke nog altijd uit duizenden herkenbaar is. 'Father O.S.A.' is ook een mooi obscuur progstuk, uniek aan deze vroege periode. Ook 'Earl of Roseland' weet ook op te vallen, evenals de afsluiter 'I'm Gonna Make You Feel it'.
De bijdrages van Curulewski voelen daarentegen een beetje misplaatst. Qua stijl zijn 'A Day' en 'You Better Ask' gewoon van een ander kaliber, maar ook qua kwaliteit slaat het een beetje de plank mis. Zijn stem mist gewoon de expressie die James Young en Dennis DeYoung wel hebben, en later Tommy Shaw ook. Hoe geinig 'You Better Ask' ook is. Instrumentaal brengt het ook een soort prog en blues die hier niet thuis horen.
Onder de streep is mijn stem op deze plaat toch eentje die de sympathie-verhoging van 0,5 krijgt. Een curieuze plaat is het, waar het geluid nog niet helemaal gevonden is, maar het spelplezier spat er op sommige tracks vanaf, en de nummers zijn vrijwel allemaal voorzien van heerlijke baslijntjes van Chuck Panozzo. Dat het dan van hot naar her springt qua stijl is dan maar te interpreteren als ludiek en veelbelovend.
1. Styx II
2. Styx
* denotes required fields.
* denotes required fields.