William Fitzsimmons - The Sparrow and the Crow (2008)

Van deze meneer had ik nog nooit gehoord maar toen ik op zijn myspace terecht kwam was de interesse geboren voor William Fitzsimmons. En waarom dan niet beginnen met zijn nieuwste album?!
De eerste tonen van After Afterall weten mij al snel te betoveren ook al hoor ik niet echt iets nieuws meer. Fluisterstem van heer Fitzsimmong, vrouwelijke engelenstem in combinatie met pianoklanken. Het blijft altijd wel lekker eigenlijk.
Ook rest van het album weett mij wel te bekoren: want naast die engelenstem, fluisterstem komt er ook banjo aan te pas (en oeh wat ligt die Sufjan Stevens vergelijking dan wel heel erg op het puntje van mijn tong) evenals akoestische gitaar.
Zoals ik al zei: helemaal niks nieuws onder de zon. Maar is dat erg als het een schitterende plaat als deze oplevert? Nee. Een nieuwe Sufjan Stevens lijkt nog ver weg en als je liefhebber bent van genoemde Stevens of je ook uit de voeten kunt met b.v. Damien Rice, Iron & Wine of Nick Drake (om maar eens wat te noemen) dan ben je hier aan het juiste adres.
Hartveroverend, ontroerend, lief, klein, maar vooral erg mooi. Heel erg mooi..........

Wat is dit een prachtige muziek zeg. Heerlijk om bij te dromen. aERodynamIC, bedankt voor deze tip.

inderdaad heel mooi. de banjo was me eerlijk gezegd nog niet opgevallen. maar de stem en de stijl deden mij meteen aan Sufjan denken. Vooral de plaat Seven swans. pluspuntje van Sufjan is dat die experimenteler en afwisselender is. ben benieuwd of dit blijft boeien.

Een interessant interview met Fitzsimmons over de plaat staat hier. De gastzangeressen op deze plaat zijn Priscilla Ahn (volgens mij op dat prachtige I don't feel it anymore) en Caitlin Crosby. Ahn staat ook met een plaat op Mume en is hier te beluisteren. Ook Crosby is te beluisteren op haar myspace-pagina.

Sombere bard bezingt verloren gegane liefde

Na twee platen vol huisvlijt, is The sparrow and the crow William Fitzsimmons' eerste studioplaat. En is dat ten koste gegaan van de intimiteit? Absoluut niet. Initimiteit is het ultieme handelsmerk van deze Amerikaan, jongste zoon van twee blinde ouders. Muziek speelde in huize Fitzsimmons een heel belangrijke rol en het lijkt wel daarom dat deze William zich muzikaal zo perfect kan uitdrukken.

The sparrow and the crow is zijn echtscheidingsplaat, waarbij zijn vrouw de mus is en hij de kraai die elk hun eigen weg gaan. Opmerkelijk, want zijn vorige album Goodnight ging over de scheiding van zijn ouders tijdens zijn jeugdjaren. Een plaat lang bezingt Fitzsimmons de verloren gegane liefde. Hij doet dat - voorzover voor een buitenstaander te beoordelen is - integer. Bewust zjin ook vrouwenstemmen op het album te horen, om te proberen de vertelling evenwicht te geven. Vooral de bijdrage van Priscilla Ahn op I don't feel it anymore (Song of the sparrow) is weergaloos mooi.

De teksten gaan bij tijd en wijle door merg en been. Zo begint hij met een reprise van het laatste nummer van Goodnight. Het heet After afterall en de regels spreken voor zich:

"I still love you
I still want you
I still need you
Afterall"

Schrijnend ook is de manier waarop het verlies van zijn geliefde bezingt. In You still hurt me doet het nog altijd pijn:

"I'm not comfortable with how the story ends
We were lovers and now we're not even friends
You were perfect and I guess I'm just a creep
But you still hurt me"

Niet alleen de teksten zijn persoonlijk en intiem, muzikale omlijsting is dat ook. Geen fratsen, geen franje. Verstild gitaar, piano, banjo, veel meer haalt Fitzsimmons niet uit de kast. Hierin doet hij nog het meest denken aan Sufjan Stevens, vooral ook omdat hun stemmen op elkaar lijken. Het album Seven swans of het nummer John Wayne Gacy jr. van de plaat Illinois komen het dichtst bij de sfeer van The sparrow and the crow in de buurt. Niet alleen de ingehouden muziek, ook de zwaaraangezette teksten en de daarin sprekende schuldbewustzijn en zelfkastijding komen overeen.

Sufjan Stevens pakt op Illinois overigens veel meer uit met toeters en bellen en wisselende stijlen dan Fitzsimmons doet. Dat maakt Steven veelzijdiger dan Fitzsimmons. Daar zit het enige minpuntje van The sparrow and the crow: het is allemaal niet zo afwisselend. Fitzsimmons krijgt je moeiteloos in een emotionele, zwaarmoedige bui - dat doet hij meesterlijk - maar je zult daarna een andere plaat op moeten zetten om je weer uit die neerslachtigheid te krijgen, want daar zal deze sombere bard je niet bij helpen.

Fitzsimmons is niet neerslachtig, maar intens. En persoonlijk is het best een vrolijke snuiter. Tijdens het optreden bijna een stand-up comedian en erna geïnteresseerd en beleefd. Hulde voor deze man.

Het lijkt wel of ik de laatste tijd hier alleen maar uitzonderlijk hoge scores kan uitdelen. Heerlijk album, met veel aspecten waar ik een zwak voor heb. Een zachte, zweverige stem, lekker mellow gitaar en pianospel en makkelijke feel good lyrics. Cliches zijn het gelukkig nog niet.
Ik ben eigenlijk niet zo'n enorme fan van de vrouwenzang door de nummers heen. Ik denk echter dat het gewoon toeval is dat ik de nummers zonder mooier vind. Ik trek vergelijkingen met Joshua Radin, Damien Rice en Ray LaMontagne. Vooral de eerste heeft qua stem en gitaarspel veel gemeen. Ik durf eigenlijk deze niet zo'n hoge score te geven als We Were Here van Joshua Radin, maar 4 sterren is misschien net te laag.

Deze artiest heb ik net gehoord op StuBru,... hij trok onmiddelijk mijn aandacht. Het deed mij ineens denken aan Bon Iver, maar dan met een heel andere zangstijl. Na het horen van zijn levensverhaal was ik helemaal overtuigd deze artiest moet ik gewoon eens checken...

Die vrouw waarover hij zingt kan nu haast niet meer gescheiden blijven van deze prachtige zanger. Dit moet je toch diep raken als er zo over je gezongen wordt...

After Afterall. Wat een prachtig nummer. Brengt tranen in mijn ogen.

Even vermelden dat het Priscilla Ahn is die de vocals doet op het prachtige 'I Don't Feel Anymore (Song of the Sparrow)'

Zoals Martin Visser hier een jaar geleden al meldde!

Ik vind het mooie, gevoelige rustige muziek.. maar aan de andere kant vind ik het ook een beetje eentoning en pakt het me nog niet helemaal..

voorlopig 3,5

Even iets heel belangrijks quoten! Vandaag voor het eerst gehoord en ik heb altijd al een zwak gehad voor de piano. Die word hier werkelijk verbluffend gebruikt in combinatie met teksten/zang. Wat een bloedmooi nummer zeg. Ben zeer benieuwd naar de rest..

Oh wat grappig, ik zie het nu pas: gemaakt op het Naim Label. Daar heb ik een cd-speler en versterker van. Het merk kan ik iedereen aanraden, doe je ogen dicht en het is alsof William Fitzsimmons voor je zit.

Na Gold in the Shadow ben ik bij dit album van William Fitzsimmons, een man die een bepaalde aantrekkingskracht heeft op mij. Trieste onderwerpen, gezongen door een man met een prachtige, gevoelige stem waarmee hij op een of andere manier een tikkeltje hoop en vrede in de muziek weet te leggen. Ook de muziek draagt hier een steentje aan bij. De voornamelijk akoestische muziek zorgt voor een aansluitende donkere sfeer met een opgetogen tintje met Goodmorning als uitschieter. Het is daarmee een prachtige, lichtelijk vrolijke afsluiter van een voornamelijk somber album. Deze man maakt echt prachtige muziek. Bravo!

Dit is ook een prachtig album, het is zeker even goed als Gold in the Shadow.

Mooie dat 'After Afterall' zo goed als naadloos aansluit op de afsluiter van het vorige album, 'Goodnight'. Moeilijk om uit te maken welk 's mans beste plaat is, zeker met zijn nieuwe 'Gold In The Shadow' er nog eens bij...

Een andere fenomenale plaat van William Fitzsimmons. Of deze beter is dan Gold in the Shadows kan ik zo nog niet zeggen, maar After Afterall is één van de mooiste nummers die ik ken, zo sober, zo puur, zo mooi Maar ook de rest van dit album is ontroerend mooi, zijn stem weet me echt te raken. Een 4,5 is zeker op zijn plaats.

Deze gaat op 5* en mijn top 10 in: vrijwel perfect album met alleen maar geweldig sterke nummers. Fitzsimmons' stem weet mij diep te raken, zijn oor voor detail is fenomenaal want de instrumentatie lijkt perfect en ook de samenzang met de vrouw klopt precies. Nu nog zijn albums van hiervoor luisteren

Dit is toch iets beter dan zijn nieuwste, prachtig gewoon.

Gek dat "We Feel Alone" zo weinig credit krijgt. Echt een top nummer! Vooral hoe dat pianorifje aan zijn einde komt, heerlijk

The 15 year anniversary edition op vinyl gekocht. Blijft een hele fijne plaat die me steeds weer raakt.