Karmakanic - Who's the Boss in the Factory (2008)

Zoals gezegd; als Souldreamer ergens erg enthousiast over is, moet het in ieder geval gecontroleerd worden, en hij heeft geen ongelijk, laten we dat voorop stellen. Of het album het beste van 2008 is, laat ik even in het midden, daarvoor heb ik een nog een paar andere favorieten, maar het komt zeker in de top 10 voor.

Send a message from the heart is een mooi nummer, lekkere gitaar en synthesizer solo’s, enig minpuntje; ik vind de zang en tekst een beetje “zoetjes” overkomen. Zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar op één of andere manier komt het zo op mij over, en dan heb ik het voor alle duidelijkheid niet over de kinderstem in het begin. Op het mijn geliefde “Progwereld.org” schrijft de reviewer dat het allesbehalve een Flower king’s achtig album is geworden, (leden van die band spelen ook hierop mee) maar ik vind met name in dit eerste nummer dat je duidelijke invloeden van de Flower Kings kan horen, maar dat hoeft op zich geen schande te zijn, ook al houd ik totaal niet van die band.

Let in Hollywood klinkt lekker stevig en is eigenlijk een afwijkend nummer op het album, maar is niet verkeerd, zeker als je lekker in de stemming bent voor headbangen in de auto.

De titeltrack begint komt lekker rustig op, maar is een nummer wat je in ieder geval vaker dan 1 keer moet luisteren voordat het helemaal tot ontplooiing komt. Niet zozeer omdat het echt een complex nummer is, maar omdat er veel prachtig uitgevoerde details inzitten. Niet alleen een subtiel koortje, maar ook wonderschoon pianospel, synths en natuurlijk de basgitaar van Reingold zelf. Op het einde ontvouwt het zich allemaal tot een groots opgezet geheel, vol subtiele bombast.

Two blocks from the edge begint typisch op de manier zoals Pink Floyd dat zo vaak deed, maar daarna ontpopt zich weer een waar meesterwerkje. Akoestische gitaar, saxofoon, beetje Flower kings. Soms heb ik wel het gevoel dat het nummer iets korter kon, aangezien ik op het laatst een beetje ongeduldig word.

Als voorbereiding van Etarnally 2 is er ook een deel 1, namelijk alleen pianospel, wat de voorbereiding vormt van deel 2

Etarnally 2 is een geweldig epos, vol dramatiek, ondersteund door; typisch in het genre; een accordeon. Prachtig nummer, niet alleen dus door de dramatiek, maar het is een geweldig samenspel van accordeon, gitaarsolo en strijkers, waardoor je gemoed vol schiet als je dit in je eentje in het donker op je hoofdtelefoon hoort. Alleen dit nummer is het aanschaffen van dit album al waard

Als je van prog muziek houd waar kleine klassieke elementen op subtiele manier in zijn verwerkt, dat is dit jou album!

Mooie traditionele progrock die wel baat heeft bij de verrassende momenten, zoals de lange instrumentale passage in de tweede helft van het titelnummer en de verrassende sax van Theo Travis. Daarzonder is het af en toe bijna wat te braaf, het zou best een tandje explosiever hebben gemogen, vind ik zelf. (Ik kreeg dit album van een vriend van mij zonder commentaar te leen, en toen ik nog niet wist dat dit een plaat van de bassist van de Flower Kings is vond ik het zelfs een zeer Amerikaanse produktie, mede vanwege de uitstekende Engelse uitspraak van de zanger.) Maar dat het kwaliteit is lijdt geen twijfel.