Sonata Arctica - Silence (2001)

Power of One is inderdaad een van hun beste, zoniet hun beste nummer.
(2de zin bewust genegeerd )

Dit is echt een prachtplaat. Mooie vocals, goede gitaarpartijen. Een dromerig album. Valt volgens mij onder de zogenaamde powermetal. Een echte aanrader. Het heeft inderdaad wat weg van Stratovarius, maar ik prefereer deze cd toch wel boven de cd die ik heb van Stratovarius ( ben beide groepen aan het ontdekken, dus schiet me niet af voor de reactie )

Ben vast niet de eerste die het zegt, maar: wat isThe Power of One een geniaal, fantastisch, epsich nummer.

Weet iemand iets van de tekst van dat nummer?

Dat is geïnspireerd door de roman van Bryce Courtenay. Gaat over Zuid Afrika in de jaren 30 en 40

Aha, bedankt!

Ik heb een soort haat/liefde verhouding met Sonata Arctica. Toen Ecliptica uitkwam, werd ik getipt door één van de medewerkers van mijn geliefde, helaas al lang terziele platenboer White Noise. Zijn 'hunch' dat Sonata Arctica relatief groot ging worden is juist gebleken. En ook ik werd wel redelijk overrompeld door de kwaliteit van de heren. Plichtsgetrouw kocht ik een tijdje later ook Silence. Maar twee cd's van deze band was me blijkbaar teveel. Ik raakte snel uitgekeken op Sonata Arctica. Ik vond het nu eenmaal surrogaat na het draaien van eender welke Rhapsody-cd.

Omdat ik onlangs verhuisd ben, loop ik weer eens door mijn collectie die langzaam maar zeker weer uit de bananendozen komt. U raadt het al: ik stond gisterenavond met Silence in mijn handen en dacht: ik geef er weer eens een draai aan. Tja, en toen bekroop me het gevoel dat ik kreeg toen ik het voor het eerst hoorde. De toffe bruggetjes en refreintjes en de alleraardigste duelletjes tussen toetsenist en de gitarist hadden weer aanraking met mijn ziel gekregen.

Toegegeven: Sonata Arctica is wat voorspelbaar in haar songverloop. Maar bij tijd en wijlen is het toch heel aanstekelijk. Vooral als het gas er goed op gaat. Sonata Arctica beweegt zich op het snijvlak van vlotte powermetal en melodieuze hardrock. Beide aspecten houden elkaar goed in balans. Soms denk ik wel eens dat het gitaargeluid wat smeriger kan. Sommige overgangsriffs blijven in het luchtledige hangen omdat ze zo mild ingemixt zijn. Het valt me trouwens op dat die zanger heel veel weg heeft van Joey Tempest. Exact hetzelfde timbre. Pas wanneer hij de kopstem toepast, klinkt hij als zichzelf. Wel heeft hij een nogal irritant accent maar dat is spijkers op laag water zoeken.

Anyway, ik heb geen behoefte gekregen om de navolgende discografie uit te pluizen. Ik ben wel blij met het herontdekken van Silence. Wie weet kom ik Ecliptica vandaag of morgen ook weer tegen.

Ik heb het je volgens mij al wel eens eerder gezegd, en in dat geval sorry voor de herhaling, maar persoonlijk vind ik Ecliptica en Silence de minst interessante platen van Sonata Arctica, en dat zeg ik als groot fan van de band. De échte avonturen beginnen in 2003 en komen tot een hoogtepunt in 2007, waar de band haar hele sound heeft omgegooid om vervolgens met het ultieme meesterwerk The Days of Grays uit 2009 op de proppen te komen... Op grond van Ecliptica en Silence had ik me ook voorgenomen dat Sonata Arctica wat repetitief was en ik liet het links liggen, totdat ik Unia hoorde. Vanaf dat moment werd mijn liefde voor de band aangewakkerd.

Silence is inderdaad een bak standaard power metal wat aardige refreintjes en melodietjes. Maar met een San Sebastian ben je zo klaar, terwijl je met een To Create A Warlike Feel wekenlang zoet kan zijn.

Vooruit, ik ga eens kijken of ik die ultieme meesterwerken eens hier of daar kan beluisteren. Momenteel zit ik een beetje in een powermetalbui dus dat moet wel te verdragen zijn.

Eens, al zijn mijn favorieten wel Winterheart's Guild en Reckoning Night. En Unia.
Maar niets overtreft The Power of One van op dit album.

Je zal er geen spijt van hebben, hoop ik.

Doe ik in de vorm van Winterheart's Guilt en Reckoning Night ook nog even mijn duit in het zakje wat betreft favoriete Sonata Arctica-albums. Unia heb ik altijd het minste album gevonden.
Ik luister minder en minder naar Sonata Arctica overigens, maar de eerste vier albums waren bij mij op het hoogtepunt toen ik zeventien was...

Eerste albums blijven het best wat mij betreft! Vanaf Unia kakte de band in vind ik. Ik snap wel dat ze hoognodig toe waren om wat dingen te veranderen in hun sound en stijl alleen pakt dat niet al te geslaagd uit naar mijn bescheiden mening.

Er staan wat leuke nummers op dit album (San Sebastian, Sing in Silence, Tallulah, Power of One), maar ook veel mindere. De eerste vier nummers vind ik bijvoorbeeld geheel niets aan. Al met al is het net iets meer dan een derde van de plaat dat echt de moeite waard is voor mij. Vandaar een krappe voldoende.

Wie nog eens zin heeft in een portie power metal in de stijl van de oude Sonata Arctica moet eens bij het nieuwe project van voormalig gitarist Jani Liimatainen aankloppen, genaamd Cain's Offering.
Cain's Offering - Stormcrow (2015)

Het lijkt wel alsof dit toch het beste album van de heren is. De albums van de laatste jaren zijn niet slecht, maar pakken me toch minder!
Geweldige opening met nummers 1 en 2 en geweldige afsluiter met daar tussenin prima nummers. Verveelt geen moment.

Het einde van de 'klassieke' Sonata Arctica sound. De voornaamste focus zit hem nog steeds wel in de up-tempo powermetalmeezingers, zoals Weballergy, False News Travels Fast, San Sebastian (Revisited) en Wolf & Raven, maar met de komst van The End Of This Chapter, Sing In Silence en The Power Of One, komt de meer bombastische en progressievere Sonata ook langzaamaan tevoorschijn. Hierdoor mist het album net wat van de speelsheid van het debuut, maar is het tegelijkertijd duidelijk dat de band overduidelijk aan het groeien is als qua muzikaliteit en teksten. Tony Kakko gaat minder ongecontroleerd de hoogte in, maar zingt vooral krachtiger en meer gefocust, terwijl de songs stuk voor stuk pareltjes zijn. Afsluiter The Power Of One is een song van hoge allure, met veel tempo- en sfeerwisselingen, waarop de gevoelige snaar meerdere malen geraakt wordt. Sing In Silence toont echter oprechte dramatiek, terwijl op The End Of This Chapter de meer freaky kant voor het eerst naar voren komt. Voor de fans van het debuut zouden de eventuele ontstane twijfels echter meteen aan de kant gezet worden door tracks als Black Sheep en Wolf & Raven, die snel uit de speakers stuiteren. Ballads Last Drop Falls en Tallulah zijn misschien net niet zo sterk als Letter To Dana of Replica, het zijn beiden songs die zich snel in het geheugen nestelen.

Persoonlijk vind ik Silence net een stap beter dan het eveneens uitstekende debuut, vanwege het feit dat de band hier al beduidend volwassener klinkt en het net iets minder vaak lachen om het gebroken Engels is dan op Ecliptica het geval was. Tevens wel het laatste album waar de fans volgens mij unaniem enthousiast over waren.

Tussenstand
1. Silence
2. Ecliptica

Of ik ooit echt oprecht geïnteresseerd zal zijn in Sonata Arctica zal vooral afhangen of ik de recentere platen goed ga vinden. Silence is het album dat ik mijn vrouw ooit aansmeerde, omdat zij van ons twee op dat moment het meest van power metal hield en ik toen veel meer naar black en thrash luisterde. Hoewel ik dit album al lang niet meer gehoord heb, kan ik me nog redelijk voor de geest halen hoe het in elkaar steekt. Ik weet nog precies aan welke dingen ik me stoorde, zoals de soms kinderlijke teksten en het zangwerk van Kakko. Tegenwoordig kan ik het allemaal wat meer hebben en kan ik zelfs best genieten van een ballad als Last Drop Falls. Silence laat duidelijk horen dat Sonata Arctica gegroeid is. De songs zitten beter in elkaar en je hoort hier duidelijk betere muzikanten. Toch pakt het me nog steeds niet helemaal. Waar bands als Stratovarius, Hammerfall en Blind Guardian echt gerijpt zijn in de loop der jaren, is de afkeer van Sonata slechts veranderd in de tolerantie ervan. Ik lees veel positieve dingen over The Power Of One, maar ook dat nummer doet me vrij weinig. Misschien hoor ik hier een nog te onoriginele power metalband, want ik zie niet in waarom ik dit de voorkeur boven Stratovarius zou geven.

Tussenstand:
1. Silence
2. Ecliptica

In de tijd dat ik nog maandelijks de nieuwe metalreleases bijhield, viel mijn oog op een lovende recensie in de Aardschok waarop Silence werd aangeprezen. Niet veel later heb ik dit album bij de lokale platenboer gekocht, zonder er een noot van gehoord te hebben. Ik ben de naam van de recensent even kwijt, maar kennelijk had ik dusdanig veel vertrouwen in zijn stukje dat ik het album vervolgens blind aanschafte.

Hoewel ik al jaren amper nog naar metal luister, vind ik Silence nog altijd wel een goede plaat. Het Finse collectief is uitstekend op dreef in snelle nummers als Weballergy, False News Travels Fast, Black Sheep en Wolf & Raven. Het rustige Tallulah is een welkome afwisseling na al het up-tempo materiaal.

Het doet wat denken aan Stratovarius, maar ik vind de songs van Sonata Arctica op dit album sterker dan de albums die ik ken van Stratovarius. Dit album bevat geen enkel zwak nummer en krijgt daarom ook een ruime voldoende van mij: 3,5*.

Vandaag eens incidenteel herbeluisterd, en vooruit, deze plaat krijgt een halfje erbij. De oude Sonata blijft wat eenvormiger in haar geluid dan op de hierop volgende platen, maar Silence staat wel vol met echte krakers en stampt lekker door. Een echte power metal klassieker met prachtige, cheesy ballads en heerlijke snelle meezingers. Met de epic 'The Power of One' hebben ze meteen een voetje voor op hun grootste voorbeeld Stratovarius. Hoe Tony Kakko dit live allemaal kon doen snap ik geen reet van, want ademruimte geeft hij zichzelf niet zoveel, maar goed, de live versies die ik ken van 'San Sebastian' uit die tijd klinken dan ook nergens naar. Gelukkig kan hij nog altijd erg goed zingen live omdat hij dit op volgende albums beter doseert, zoals hij zelf ook toe heeft gegeven in interviews.

Heb sinds een maandje of zo de her-issue op kleuren vinyl in huis. Soms lijkt het wel, of de SA albums gemaakt zijn om op vinyl uit te komen.