Sonata Arctica - Silence (2001)

Er staan wat leuke nummers op dit album (San Sebastian, Sing in Silence, Tallulah, Power of One), maar ook veel mindere. De eerste vier nummers vind ik bijvoorbeeld geheel niets aan. Al met al is het net iets meer dan een derde van de plaat dat echt de moeite waard is voor mij. Vandaar een krappe voldoende.

Het einde van de 'klassieke' Sonata Arctica sound. De voornaamste focus zit hem nog steeds wel in de up-tempo powermetalmeezingers, zoals Weballergy, False News Travels Fast, San Sebastian (Revisited) en Wolf & Raven, maar met de komst van The End Of This Chapter, Sing In Silence en The Power Of One, komt de meer bombastische en progressievere Sonata ook langzaamaan tevoorschijn. Hierdoor mist het album net wat van de speelsheid van het debuut, maar is het tegelijkertijd duidelijk dat de band overduidelijk aan het groeien is als qua muzikaliteit en teksten. Tony Kakko gaat minder ongecontroleerd de hoogte in, maar zingt vooral krachtiger en meer gefocust, terwijl de songs stuk voor stuk pareltjes zijn. Afsluiter The Power Of One is een song van hoge allure, met veel tempo- en sfeerwisselingen, waarop de gevoelige snaar meerdere malen geraakt wordt. Sing In Silence toont echter oprechte dramatiek, terwijl op The End Of This Chapter de meer freaky kant voor het eerst naar voren komt. Voor de fans van het debuut zouden de eventuele ontstane twijfels echter meteen aan de kant gezet worden door tracks als Black Sheep en Wolf & Raven, die snel uit de speakers stuiteren. Ballads Last Drop Falls en Tallulah zijn misschien net niet zo sterk als Letter To Dana of Replica, het zijn beiden songs die zich snel in het geheugen nestelen.

Persoonlijk vind ik Silence net een stap beter dan het eveneens uitstekende debuut, vanwege het feit dat de band hier al beduidend volwassener klinkt en het net iets minder vaak lachen om het gebroken Engels is dan op Ecliptica het geval was. Tevens wel het laatste album waar de fans volgens mij unaniem enthousiast over waren.

Tussenstand
1. Silence
2. Ecliptica

Of ik ooit echt oprecht geïnteresseerd zal zijn in Sonata Arctica zal vooral afhangen of ik de recentere platen goed ga vinden. Silence is het album dat ik mijn vrouw ooit aansmeerde, omdat zij van ons twee op dat moment het meest van power metal hield en ik toen veel meer naar black en thrash luisterde. Hoewel ik dit album al lang niet meer gehoord heb, kan ik me nog redelijk voor de geest halen hoe het in elkaar steekt. Ik weet nog precies aan welke dingen ik me stoorde, zoals de soms kinderlijke teksten en het zangwerk van Kakko. Tegenwoordig kan ik het allemaal wat meer hebben en kan ik zelfs best genieten van een ballad als Last Drop Falls. Silence laat duidelijk horen dat Sonata Arctica gegroeid is. De songs zitten beter in elkaar en je hoort hier duidelijk betere muzikanten. Toch pakt het me nog steeds niet helemaal. Waar bands als Stratovarius, Hammerfall en Blind Guardian echt gerijpt zijn in de loop der jaren, is de afkeer van Sonata slechts veranderd in de tolerantie ervan. Ik lees veel positieve dingen over The Power Of One, maar ook dat nummer doet me vrij weinig. Misschien hoor ik hier een nog te onoriginele power metalband, want ik zie niet in waarom ik dit de voorkeur boven Stratovarius zou geven.

Tussenstand:
1. Silence
2. Ecliptica