Saxon - Into the Labyrinth (2009)

Hoe meer ik hem luister, des te teleurstellender hij wordt. Laat deze toch wel zakken met een half puntje.

Weer een nieuw Saxon Album..
Minder dan The Inner Sanctum.. maar nog wel met een paar goede nummers!
En dan doel ik vooral op:Slow Lane Blues/Crime Of Passion/Voice/Coming Home

De orginele Coming Home ken ik niet maar vond deze zeer geslaagd!
Lekker relaxed nummertje en daarmee een goede afsluiter..

Verder is Live to Rock nog wel een leuk nummertje.. maar deze is wel erg standaard en totaal niet venieuwend(Beetje Saxon jaren 90 Style)
Kortom: Minder dan zijn voorganger die nog wel wat vernieuwend was en ik meer van onder de indruk was..
Deze klinkt kwa sound veel het zelfde.. en daarom ook niks nieuws meer,,
Maar door de nummers die ik op noemde met in het speciaal tochwel Crime Of Passion & Coming Home vind ik het album nog zeker de moeite waard geworden!

3,5 voor nu.

Ik heb het album net weer eens geluisterd, maar het album is dik in orde hoor, heerlijk.
Ze kunnen het nog steeds die oude rockers.

Het is eigenlijk wel sterk dat een band als Saxon na zovele jaren nog steeds meedraait binnen de Heavy-Metal scène. 'Into The Labyrinth' is het 18 de studioalbum van de band. Het album opent heerlijk met de supermelodische song 'Battallions Of Steel"& ook "Live To Rock" is een Saxon klassieker in wording. Naast sterke melodieën staan er ook enkele potige rocksongs op zoals "Crime Of Passion" en "Hellcat". Dat zanger Biff Byford echter tot veel meer in staat is laat hij in de verrassende afsluiter "Coming Home" horen, waar hij zowaar de blues bezingt. De productie van dit nieuwe album is subliem en glashelder. Een sterk Saxon album en een bijzonder geslaagde start van het nieuwe jaar!

Geen slecht album, maar boeien zoals de eerste 5 albums doet dit natuurlijk niet. Het eerste nummer laat mij raar maar waar denken aan Nightwish. Nummer twee Live to Rock is de single en dat is tot nu toe mijn favoriet nummer van deze cd. Waarschijnlijk moet ik deze cd een paar keer opnieuw beluisteren en dan zal het wel in waarde stijgen.

Oeps. Helemaal vergeten om te stemmen. Is uiteindelijk toch een 3,5 geworden voor mij. Into The Labyrinth haalt het niet bij Lionheart en The Inner Sanctum, maar is wel weer gewoon een heel degelijk album geworden dat lekker weg luistert zonder echt uitschieters te bevatten.

Ik vind de laatste platen van Saxon te druk, ze zijn hun NWoBHM-gehalte kwijt en klinken wat Powermetal-achtig. Niet mijn ding.

Als de hel is uitgevonden?,reincarnatie zou bestaan?de armegeddon van zich doet laat spreken dan is dit ultieme album into the labyrinth ,wel een stribisbus-cultuur van onbevangen heid dat de gladiatoren bill byford en passanten,met het voort stuwende gitaarwerk,doug scaratt en paul quinn werkelijk de bengaalse tygers,de pentagonische/somalische krijgers in de culinaire festivals de ijzeren arena's bevechten en dentulerend je mee nemen naar vergaande glorie,victoriaanse weerspiegelingen en carnavalesque apotheoses.
Met de geweldige opener battalions of steel waar een krijgslied met carillion in excerserende processies,gregoriaanse gezangen uit constantinopel en ingezongen is door ontredderde ontheemden en bedoeienen uit het eiland van arcadia dat de hemelpoort van petrus je meeneemt,en de nacht-kaarsen sidderen,cathegesaties voorgezegd worden en karthografes veruit de tijd zijn.
Dat de energieke indigesties van scarett niet verslomen in luiheid en traagse crapouds hoor je het kermen en het schuimbekken van verspeende lathrysen met een nummer als,valley of the kings.
Laat je mee nemen naar een wonderschoon wonderland van ecoline penselen en roze pailetten,weerleg je brettails en kapsel in je schuim rubber spiegel en hoor het kraken van de leguaan,de leiviathie en stradivariussen die glimlachen in de gemarkeerde pudding-zon.
Het nummer,crimes of passion is de wind fantoom uit de tijd,protect yourself,dat moge duidelijk zijn in feite een centraal,degelijke tekst door laat je geen vinger breed in de weg liggen en laat je niet verstikken in delacroix theorieen,globetrotters en clochards en charlathans.
Het furieus ingetogen slow lane blues ,heeft alle potentie in zich als de meerderheid van nummers waar goed over nagedacht is en waar de ambrozijn verruild is voor de stoere whiskey of was het jagermeister?
De kruisvaarders van de heavy-metal verliezen hun banderilla's en sarabandes van een kwarts-viool niet.
De band gaat na ruim 26-jaar of nog meer vooruit in het tijds millenium,ga zo door.

Ik heb mijn beoordeling bijgesteld. vier sterren voor dit heerlijke topalbum.

Precies het 'probleem' dat ik heb met mijn oude liefde Saxon. Het is nooit echt slecht maar ze schieten wat mij betreft veel te ver door richting powermetal. En dat bevalt me niet echt...

Heb dit altijd een mindere aflevering van de nieuwe plaat van Saxon gevonden, samen met Metalhead & Forever Free. Even zo goed volg ik ze net als Motörhead nog altijd trouw, beide bands 9x gezien. Saxon ook ten tijde van Into the Labyrinth, heb nog een Live to Rock shirt. Het begin van dat nummer doet sterk denken aan Solid Ball of Rock, zo goed is het echter niet. Van dit album vind ik Battalions of Steel & Valley of the Kings het beste, ze doen hun ding maar met die keyboards. Hierna keerden ze weer wat terug naar het oude geluid met Call to Arms.

Dit is de plaat geweest waar ik afhaakte bij Saxon. Ik houd van de band en ze hebben goede platen uitgebracht, maar in de meeste gevallen zitten ze er gewoon naast. Ook op Into The Labyrinth is dat het geval. Batallions Of Steel is een prima opener en Demon Sweeney Todd bouwt lekker op, maar verder is het weer zwak of middelmatig. Saxon brengt helaas vaak dit soort albums uit sinds halverwege de jaren negentig. Ze maken het zichzelf makkelijk en natuurlijk is een album een mooie reden om weer op tour te gaan (waar vervolgens de hits uit de beginjaren vooral gespeeld worden). Hier en daar heb je nog van die vreemde uitstapjes. Live To Rock lijkt wel een dance keyboardje te bevatten en Slow Lane Blues is precies wat de titel zegt. Maar als we verder kijken: Protect Yourselves, Hellcat (met een Corsair in het boekje, lekker bezig heren), Come Rock Of Ages... stuk voor stuk saai. Saxon op de automatische piloot. Ik heb nog wel even gelachen om Valley Of The Kings. Ik hoor daar echt steeds in het refrein "Daddy Waits on golden wings".

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Into The Labyrinth
14. Forever Free
15. Rock The Nations
16. Innocence Is No Excuse
17. Dogs Of War
18. Destiny

Oef, ik herinnerde me deze cd als erg goed, maar kennelijk heb ik alleen de echt goede tracks onthouden. Want ja, Battalions Of Steel, Demon Sweeney Todd, Valley Of The Kings en Hellcat zijn nog steeds gaaf, maar voor de rest is het flauwtjes en erg standaard te noemen. Biff heeft wel eens sterker geklonken en van Crime Of Passion of Voice wordt ik echt niet blij. Jammer. Nog steeds wel een voldoende, want de productie is goed verzorgd en de solo's zijn prima, maar daar is het buiten de toffe nummers ook wel mee gezegd.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Rock The Nations
13. Into The Labyrinth
14. Forever Free
15. Innocense Is No Excuse
16. Crusader
17. Destiny
18. Dogs Of War

In 2008 had Saxon zichzelf met een indrukwekkend optreden op het Engelse Download Festival weer op de nationale kaart gezet, nadat tv-programma Get Your Act Together het land daarvoor in 2007 had opgewarmd. Alhoewel Into the Labyrinth geen klapper is, bleef de populariteit groeien.

Traditiegetrouw wordt sterk geopend met synths en vervolgens rollende metal, hier middels het midtempo Battalions of Steel. In het radiovriendelijke Live to Rock klinkt voor het eerst in jaren een sequencer; minder spannend.
Het snelle Demon Sweeney Todd bezingt de fictieve moordenaar. Avontuurlijker is het akoestische The Letter dat met Valley of the Kings een verhaal uit de Egyptische oudheid vertelt.
Daarna volgt werk in de categorie 'de vonk ontbreekt', maar met de laatste drie nummers leeft de boel weer op: beuker Hellcat schopt kont, het refrein van Come Rock of Ages (The Circle Is Complete) mag er zijn en de akoestische blues van Coming Home (oorspronkelijk elektrisch op album Killing Ground) is ronduit verrassend.

Into the Labyrinth was de laatste van Saxon voor SPV/Steamhamme en ook het afscheid van producer Charlie Bauerfeind. Door dat laatste werd de Duitse connectie minder en wellicht was dat nodig. Is dat te merken op opvolger Call to Arms?