Saxon - Into the Labyrinth (2009)

Erg lekker album van Saxon! Ik ken Saxon nog niet echt goed en heb ben met dit album begonnen om hun discografie een beetje door te spitten. Een erg goed begin, ben benieuwd wat er komen gaat

Het eerste nummer doet me erg denken aan Power Metal, waar ik persoonlijk niet echt van hou, maar het riffje van dit nummer maakt een heleboel goed. Het refrein is ook een heerlijke meezinger.

Live to rock is gewoon heerlijk! Simpel nummer, maar slaat gewoon erg goed in bij mij. Doet me wel heel erg aan AC/DC denken, maar het heeft net wat meer power dan bijvoorbeeld 'Rock 'n Roll Train' en is daardoor vaker te beluisteren dan dat nummer.

Dan weer een gruwelijk riffje! Demon Sweeney Tod is een snel metalnummer dat dus echt een lekker riffje heeft. Gewoon een goed snel nummer, niet veel meer over te zeggen.

Letter is een kort liedje die Age of Kings inleid. Dit Age of Kings klinkt ook weer een beetje als Power Metal, maar dat is hier ook erg oke. Het lekkere meezing refreintje en weer het lekkere gitaarwerk, maar ook de drummer doet weer lekker mee, dat maakt dit liedje ook een genot om naar te luisteren.

Slow Lane Blues vond ik eerst maar niks, klonk ook weer best als AC/DC. Maar na iets van 4 luisterbeurten begin ik het nummer nu toch wel te waarderen. Ik begin het bluesgevoel een beetje te voelen het hele nummer door. En ik kan je vertellen, dat is toch wel heel lekker! Ook weer een goed nummer dus.

Tot nu toe nog geen slecht nummer

Crime of Passion is geen verandering, ook weer een goed nummer. Het nummer blijft wat minder hangen, maar ik heb het dan ook nog niet zo vaak geluisterd als de eerst 4 nummers, welke toch echt van heel hoog niveau zijn. Crime of Passion heeft wederom weer een lekkere gitaarriff, Biff zing ook weer heerlijk. Geslaagd nummer!

Premonition in D Minor is een instrumental, In het begin vond ik het maar niks, Ik luisterde de laatste tijd vooral Black Metal en Opeth achtige bands, en tja daarin zijn de muzikale stukken soms gewoon heel erg sfeergevend. In het geval van de Opeth achtige, zijn ze meestal ook nog eens er complex. Dat is hier minder het geval, maar na een paar luisterbeurten voelde ik het nummer toch wel, ik vind het nu dan ook een erg goed nummer.

Voice is ook weer een erg fijn nummer, iets slomer dan de nummers hiervoor, maar het nummern neemt hierdoor niet in kracht af. Integendeel. De coupletten hebben een heerlijk gitaarmelodietje welk de sfeer van het liedje ook best wel donker maakt. Ook de gitaar in het refrein zorgt voor een dreigende sfeer, welke erg aanslaat bij de tekst van het nummer. Weer een geslaagd nummer dus.

Oke de volgende nummers heb ik nog niet vaak geluisterd, daarom even kort wat ik er tot nu toe van vind.

Protect Yourself: Alweer een lekkere gitaarriff(ik moet er zelf om lachen hoe vaak ik dat nu al gezegd heb...) lekker zangstem, lekkere drum, lekkere bass. Het sfeertje staat me ook erg aan.

Hellcat: Meesterlijk begin(gitaarrif zit in dit liedje dus weer goed hoor)! Lekker refrein (HELLCAT HELLCAT!). Goed nummer.

Come Rock of Ages begint ook goed. Het hele nummer zit iegelijk weer een beetje in de stijl van de voorgaande nummers, het nummer is weer erg gebaseerd op één gitaarriff. Maar aangezien er weer eigenlijk niks mis is met dit riffje, is het nummer toch erg fijn om naar te luisteren.

Dan als laatste Coming Home [Bottleneck Version], de akoestische versie van Coming Home van Killing Ground. Niet dat ik het nummer ken van dat album, maar het is tenminste dus een al bestaan nummer dat ze nog eens akoestisch hebben gespeeld. Het klinkt erg lekker, De gitaren en Biff zijn weer eens goed op dreef. Een erg goede en vooral verrassende afsluiter.

Een fijn album dus, mijn eerste kennismaking met Saxon. Zoals je wel kon lezen heb ik tot nu toe niet echt iets nadeligs te melden. Je zou als nadeel kunnen geven dat de nummers soms nogal op elkaar lijken, tenminste ze zijn op een soort zelfde manier opgebouwd. Op dit moment zie ik dat nog niet als groot nadeel, misschien dat dit op den duur gaat vervelen. Op dit moment is mij dit album dan ook een dikke 4* waard. Blijft dit album mij boeien, dan kan dit zo door gaan naar de 4,5*, als het me niet blijft boeien, zakt mijn stem uiteraard.

Het is eigenlijk wel sterk dat een band als Saxon na zovele jaren nog steeds meedraait binnen de Heavy-Metal scène. 'Into The Labyrinth' is het 18 de studioalbum van de band. Het album opent heerlijk met de supermelodische song 'Battallions Of Steel"& ook "Live To Rock" is een Saxon klassieker in wording. Naast sterke melodieën staan er ook enkele potige rocksongs op zoals "Crime Of Passion" en "Hellcat". Dat zanger Biff Byford echter tot veel meer in staat is laat hij in de verrassende afsluiter "Coming Home" horen, waar hij zowaar de blues bezingt. De productie van dit nieuwe album is subliem en glashelder. Een sterk Saxon album en een bijzonder geslaagde start van het nieuwe jaar!

Dit is de plaat geweest waar ik afhaakte bij Saxon. Ik houd van de band en ze hebben goede platen uitgebracht, maar in de meeste gevallen zitten ze er gewoon naast. Ook op Into The Labyrinth is dat het geval. Batallions Of Steel is een prima opener en Demon Sweeney Todd bouwt lekker op, maar verder is het weer zwak of middelmatig. Saxon brengt helaas vaak dit soort albums uit sinds halverwege de jaren negentig. Ze maken het zichzelf makkelijk en natuurlijk is een album een mooie reden om weer op tour te gaan (waar vervolgens de hits uit de beginjaren vooral gespeeld worden). Hier en daar heb je nog van die vreemde uitstapjes. Live To Rock lijkt wel een dance keyboardje te bevatten en Slow Lane Blues is precies wat de titel zegt. Maar als we verder kijken: Protect Yourselves, Hellcat (met een Corsair in het boekje, lekker bezig heren), Come Rock Of Ages... stuk voor stuk saai. Saxon op de automatische piloot. Ik heb nog wel even gelachen om Valley Of The Kings. Ik hoor daar echt steeds in het refrein "Daddy Waits on golden wings".

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Into The Labyrinth
14. Forever Free
15. Rock The Nations
16. Innocence Is No Excuse
17. Dogs Of War
18. Destiny

Oef, ik herinnerde me deze cd als erg goed, maar kennelijk heb ik alleen de echt goede tracks onthouden. Want ja, Battalions Of Steel, Demon Sweeney Todd, Valley Of The Kings en Hellcat zijn nog steeds gaaf, maar voor de rest is het flauwtjes en erg standaard te noemen. Biff heeft wel eens sterker geklonken en van Crime Of Passion of Voice wordt ik echt niet blij. Jammer. Nog steeds wel een voldoende, want de productie is goed verzorgd en de solo's zijn prima, maar daar is het buiten de toffe nummers ook wel mee gezegd.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Rock The Nations
13. Into The Labyrinth
14. Forever Free
15. Innocense Is No Excuse
16. Crusader
17. Destiny
18. Dogs Of War

In 2008 had Saxon zichzelf met een indrukwekkend optreden op het Engelse Download Festival weer op de nationale kaart gezet, nadat tv-programma Get Your Act Together het land daarvoor in 2007 had opgewarmd. Alhoewel Into the Labyrinth geen klapper is, bleef de populariteit groeien.

Traditiegetrouw wordt sterk geopend met synths en vervolgens rollende metal, hier middels het midtempo Battalions of Steel. In het radiovriendelijke Live to Rock klinkt voor het eerst in jaren een sequencer; minder spannend.
Het snelle Demon Sweeney Todd bezingt de fictieve moordenaar. Avontuurlijker is het akoestische The Letter dat met Valley of the Kings een verhaal uit de Egyptische oudheid vertelt.
Daarna volgt werk in de categorie 'de vonk ontbreekt', maar met de laatste drie nummers leeft de boel weer op: beuker Hellcat schopt kont, het refrein van Come Rock of Ages (The Circle Is Complete) mag er zijn en de akoestische blues van Coming Home (oorspronkelijk elektrisch op album Killing Ground) is ronduit verrassend.

Into the Labyrinth was de laatste van Saxon voor SPV/Steamhamme en ook het afscheid van producer Charlie Bauerfeind. Door dat laatste werd de Duitse connectie minder en wellicht was dat nodig. Is dat te merken op opvolger Call to Arms?