Frank Turner - Love Ire & Song (2008)

Nog geen berichten bij dit album, terwijl deze eigenlijk beter is dan zijn voorganger, waar al wel het een en het ander bij staat geschreven.

Korte greep uit de songs.

Photosynthesis over (niet) opgroeien en de manier waarop je dat doet, ieder zijn keus op een waanzinnige gitaarlijn.

Substitute is een mooi liefdesliedje over de muziek, al had hij het op het eind toch liever anders gehad! luister dit nummer, dan snap je wat ik zeg.

Dan rocken we ineens de pan uit met Imperfect Tense, lekker tegen punkrock aanleunende meestamper.

Nog even noemen en zeker niet te vergeten, het kroonstuk van de plaat Long Live The Queen, over het einde van het leven van een hele goede vriendin. Zeer gevoelig nummer maar niet te melodramatisch, vooral als het refrein voor de laatste keer wordt gezongen loopt de kippenvel over mijn hele lichaam. Zie hier de clip.

Dit is slechts een greep van een aantal nummers maar de rest is net zo indrukwekkend.

DUS wie haakt aan !!!

Nou Mr. B, eindelijk reacties! Ik heb deze cd ook een periode non-stop in mijn cd-speler gehad, en geniet er nog steeds van! Heel prettig stemgeluid en geweldige teksten. Dit was mijn eerste kennismaking met Mr. Turner en heb vandaag ook zijn aankomende cd gepre-orderd. Ik ben erg benieuwd. Mijn versie bevat trouwens een bonus cd met daarop 23(!) extra nummers uit de eerste drie jaar dat hij solo speelde. Een aantal leuke covers (Dancing Queen, The Outdoor Type) en andere uitvoeringen van de nummers van cd nummer 1 (Jet Lag, Imperfect Tense).
Heeft voor mij ook geresulteerd in het kopen van kaartjes voor zijn solo-optreden in de Melkweg aankomende november.
Mijn favoriete track is trouwens hit titelnummer. Maar ook de andere nummers zijn dik in orde!

Kende hem eigenlijk niet, had alleen een cover van hem gehoord van een nummer van The Postal Service... Maar die bleef maar in mijn hoofd zitten. Ik toch een keer de muziekwinkel in en vond dit album, zonder twijfel gekocht, en ben daar nu ontzettend blij mee.

Wat een prachtig album. Het eerste nummer (I knew Prufrock before he got famous) is ontzettend sterk en zet prachtig de toon voor het album dat zijn titel meer dan waar maakt. Allemaal odes aan vriendschappen (muziek, vrienden) en allemaal met verve.

De twee nummers To Take you Home & Long live the Queen zijn mijn lievelingsnummers. Wat ontzettend sterk, de ritmewisselingen en teksten verraden helemaal niks van deze meneer zijn punkverleden; dit is gevoeligheid gegoten in een popliedje. Maar wat voor liedjes... prachtig.

Vond alleen de volgorde van de cd wat vreemd/jammer. No 2 en 3 zijn een soort van herhaling van teksten, een stukje uit elkaar en dit album was wat evenwichtiger geweest.

Maar dit is een aanrader voro iedereen die van goede muziek houdt terwijl hij geniet van een biertje met een aantal vrienden.. Heerlijk.

Sinds ik hem bij Lowlands 2011 heb ontdekt ben ik een steeds grotere fan geworden van Frank. Het begon bij England keep my bones, die al geweldig is, maar na talloze luisterbeurten is het duidelijk dat dit Frank's meesterwerk is.

Frank is de meest integere artiest die heb horen zingen. Bij hem draait het puur om de muziek, niets meer niet minder. Dat is al meteen terug te horen op de openingstrack van Love & Ire Song (ook meteen 1 van de hoogtepunten). Een nummer over vriendschap en het leven met de prachtige zinnen:

We will stay the same
We will proud remain
When the glory fades
When the glory fades

Bij de Festivalknaller Photosynthesis is het een kwestie van hard meebrullen dat je vooral niet opgroeit. Terwijl Frank zelf waarschijnlijk de enige is die zich aan de regels van het nummer houdt.

De rest van het album zit vol met teksten over het leven, de liefde, muziek en, met als uitschieter Long live the queen, een prachtig nummer over de dood.

2 berichten hierboven staat dat hij het ver gaat schoppen, daar ben ik het niet mee eens. Om met Frank's eigen woorden te spreken (van een ander album): As long I got a place to sleep, some clothes on my back and some food to eat, then I can't ask for anything more.
Frank zal met een gitaar op z'n rug de wereld rond reizen en de rest van z'n leven kleine, veel te warme zaaltjes platspelen. En hij zal er van genieten tot ie erbij neervalt.

De afgelopen tijd heb ik zo'n beetje alles van Frank Turner opnieuw geluisterd (ivm het concert volgende week in Doornroosje) en ik moet concluderen dat ik dit nog steeds zijn beste album vind.
De eerste 9 nummers zijn allemaal raak, daarna wordt het wat minder (A love worth keeping werkt een beetje op m'n zenuwen) maar daarna wordt het weer érg goed (Jet Lag is een misser, St. Christopher's coming home is voor mij gewoon de afsluiter).

Kortom: Topalbum!