Extreme - II (1990)

Verhip, net de inlay erop nagelezen en inderdaad!
Nooit bij stilgestaan, dan toch opmerkelijk dat Nuno het gebruikt in zn solospot

Het stuk voor He Man... is het klassieke stuk 'Flight of the Bumble Bee', wat volgens de credits wel aan Nuno Bettencourt is toegeschreven. De rol van Dweezil Zappa is me niet helemaal duidelijk, maar het intro van He Man.. begint pas na zo'n 1,5 minuut

Verder: dit album is puur jeugdsentiment. Onwijs goed gespeeld, maar je ontkomt nergens aan een dikke vette knipoog lijkt het..

Die dikke knipoog is er inderdaad, niet alleen zijn de teksten puberaal van aard, ook de songs zitten soms tegen het kitscherige aan.
Desalniettemin staat de schijf als een huis, songs als Li'L Jack Horny, When I'm President, Get the Funk Out, It ('s a Monster) en He Man Woman Hater swingen de pan uit, het funky karakter pakte destijds verfrissend uit.
Nuno is natuurlijk een snarenwonder en Cherone was zeker in de jaren 90 een uitstekende zanger.
Met 64 minuten op de klok is het veel te veel van het goede maar het catchy en frisse imago van de plaat tilt het album wat mij betreft ruim boven de middelmaat.

Op de 4 minuten van When I first kissed you na zou ik anders niks van de overige 60 minuten willen missen.

Snap ik ook wel, de plaat voelt ook niet erg lang aan. Ik kan alleen een geeuw niet onderdrukken bij de titelsong, Suzi en Song For Love, deze songs skip ik altijd. Vreemd genoeg kan ik 'het glazuur spat van je tanden' en extreem kazige When I First Kissed You wel weer appreciëren. Een guilty pleasure die ik destijds nooit verklapte aan mijn vriendengroep, ze moesten eens weten. Gelukkig kan ik daar op mijn leeftijd nu wel voor uitkomen

Song for love is echt een uber ballad vind ik. Buitencategorie! In mijn vriendengroep was dit album juist zeer geliefd. We vonden het schitterend hoe al die dames vielen voor More than words en zich rot schrokken toen ze de rest van het album hoorden.

Song for love is ook mijn favoriet nipt voor Get the Funk Out

In de zomer van 1991 mijn meest gedraaide cd. Hardrock met een funky groove en ook hier de onvermijdelijke zeikballads zoals we toendertijd wel vaker hoorden. Al zijn die in het geval van Extreme van grote klasse. Maar wat zullen velen die More Than Words zo'n fijn nummer vonden geschrokken zijn na aankoop van deze cd van al die herrie. When I'm President is wat mij betreft met afstand het mooiste nummer.

Dat is ook direct het charmante aan dit plaatje, alle bakvisjes die dit schijfje destijds hebben aangeschaft vanwege HET nummer, zullen zich rot geschrokken zijn toen de eerste riffs op hen werden afgevuurd.
Ik had graag enkele blikken willen zien en de gedachte of de platenzaak wel de juiste cd in het hoesje had gedaan bij thuiskomst...
Niet dat II erg ruig is, maar de band was toch niet weer dermate toegankelijk dat alle schoonmoeders destijds swingend het huishouden deden op de tonen van dit schijfje.