Extreme - II (1990)

draai dit nog steeds zeer zelden omdat die irritante cherone in me kop blijft hangen

Ontzettend goede funkmetalplaat van een band die blij is met hun blote bovenlichamen en hun lange golvende haar.

Goed gitaar en drumspel en uistekende zang.

1991 was zo'n bizar muziekjaar voor mij wat nationale nummer 1 hits betreft. Het jaar begon met vanilla ice op 1 ; 5 weken lang ice ice baby als beste hit. Dan nog Candyman, dat maffe liedje van Raymond van het Groenewoud en de sex rap van Salt n Peppa om vervolgens het jaar af te sluiten met niemand minder dan Gordon. Maar.. er kwamen ook echte toppers bij zoals wind of change en losing my religion. Timmy T die nog net verhinderde dat Do the bartman geen 1 kon worden, hoe krijg je het bij elkaar!

Op het moment dat ik dacht dat 1991 niet meer beter kon, kwam zomaar ineens More than Words, een liedje dat ik zo mooi vond dat ik een cassettebandje van 60 speelminuten helemaal vol gezet had met more than words zodat ik het niet telkens terug hoefde te spoelen. Ik wilde destijds heel graag dat deze hit het won van gypsy woman. Het werd een nek aan nek gevecht, uiteindelijk wérd more than words 1, om na een weekje weer die plaats in te leveren aan de omhoog geschopte sniff n the tears.

En het kon nog gekker toen Bryan Adams daarna even een hit scoorde die bijna 3 maanden nummer 1 bleef. Zo intens volgde ik toen nog de top 40 muziek. Dat hoefde ik enkele jaren daarna niet meer te doen, enig uitleg daarop is volstrekt overbodig

De cd extreme to pornograffiti (wat ik vermoed dat de opzet van de titel is) heb ik ook nog kort in mijn bezit gehad. Behalve get da funk out vond ik ook when I am president nog wel leuk. Die Portugees Bettencourt kan me toch wel een puike partij gitaar spelen, vooral zijn riff in the womanhater. De romantische insteek van when i first kissed you vind ik ook wel aardig, maar niet echt iets om meer dan 1 keer naar te luisteren.

en de rest?

Weet ik niet meer zo goed. Ik moet deze cd weer eens opnieuw in huis halen. Hole hearted vind ik ook wel leuk trouwens.

het bizarre van dit album is dat ik dat toen gekocht voor More than words. Ik kwam er al vrij snel achter dat dat nummer nu 1 van de minste nummers is. vooral he man Woman hater springt er positief uit

Als ik heel eerlijk ben is deze plaat van Extreme wel een beetje guilty pleasure. Het nummer "Get the Funk Out" vind ik verschrikkelijk lekker en funky. Als ik naar "II" luister, dan hoor ik rock, soms tegen metal aanleunend, maar met een onzettende vette funky groove. Het gitaarspel van Nuno Bettencourt is om van te smullen. Oke, de teksten zijn verre van hoogdravend en soms doen de koortjes wat kinderachtig aan, maar toch vind ik het allemaal best lekker klinken. Megahit "More than Words" is helemaal geen slecht nummer, maar is gewoon grijsgedraaid op alle denkbare radiostations. "Hole Hearted" is een prima midtempo popsongs met mooi slide akoestisch gitaarspel, en misschien wel een betere song dan "More than Words". Ondanks de tekortkomingen geef ik "II" van Extreme toch een voldoende, alleen al door het gitaarspel van Nuno Bettencourt.

Toch een meer dan geslaagd album hoor. Dé song bij uitstek vind ik Decadence dance. Wat een geweldige riff (drive) bevat dat nummer zeg! Mooi ook met die intro ervoor en dan vol gas, heerlijk!! Eigenlijk staat er geen enkel slecht nummer op om eerlijk te zijn. Oké More than words hebben we allemaal véél tevaak gehoord maar in feite is het een prima ballad. Zeker als je van tweestemmige zang houdt. De andere hitjes Get the funk out en Hole hearted zijn ook goed te pruimen. De rest vind ik, op When I first kissed you na, lekkere nummers. Niet dat When I first kissed you slecht is maar die stijl bevalt me gewoon een stuk minder dan de rest. Song for love heb ik altijd een dijk van een ballad gevonden. Geweldig refrein en die samenzang is super. It's a monster is dan weer het andere uiterste; een vette rocker met dito riff. Kortom, een erg divers album dat zo af en toe nog prima z'n rondjes mag maken op de draaitafel.

Uit de cd-bak gevist bij de kringloop.

More Than Words vind ik met afstand het minste nummer. De andere twee singles heb ik altijd al veel beter gevonden.

Door de bank genomen is dit bijna een één-op-één-kopie van Aerosmith's Pump.
De zang, de opbouw in de nummers, de groove... het lijkt er echt ontzettend veel op.
Maar als je het met die insteek beluisterd is het best goed te pruimen. Lekkere solo's vooral.
En elk nummer heeft een vals einde, zo van 'We stoppen! Maar niet heus!'.
Typische hardrock uit het scharnier-tijdperk van de 80's en 90's van vóór de houthakkershemden.

Back in the day was dit wel een populair album. De funkdingen waren redelijk nieuw destijds. Ik vond het wat aan de vrolijke kant allemaal, maar het is toch wel een knap album hoor. Het is wel verwant aan Aerosmith, maar een kopie. Meh, nee. Daarvoor is het gitaarwerk van Nuno Bettencourt te flitsend. En de zang van Cherone bevalt eveneens mij veel beter dan het gekweel van Steven Tyler. Sowieso denk ik dat Pornograffiti muzikaal meer te bieden heeft dan een Aerosmith. Het is een more than meets the earplaat met ook nog een maatschappelijk verantwoorde conceptgedachte. Over iemand die op zoek naar liefde gaat in een decadente Hollywoodomgeving waarin oppervlakkige sekscontacten en plat materialisme de boventoon voeren of zoiets. Oh ja, Dweezil Zappa speelt ook nog een deuntje mee op He-Man Woman Hater. Gauw weer eens opzetten. Te lang geleden.

Daar zijn we het een potje flink oneens, ben ik bang.

Nuno's capriolen klinken inderdaad als een klok. Joe heeft vooral een heel ander, zwaarder geluid.
Aerosmith heeft i.m.o. een vettere groove. Bluesier vooral.

Leuk dat The Dweez een potje meespeelt.

Toch geen kopie dus? Alleen al qua toonzetting vind ik Extreme heel anders dan Aerosmith.

Het punt is dat ik Aerosmith eigenlijk geen zak aan vind en dit wel. Pump vind ik dan wel weer Aerosmiths beste worp. Goede balans tussen vrolijke niets aan de handnummers en wat serieuzer werk. Een Aerosmithalbum openbaart zich al direct bij de eerste luisterbeurt. Dat ligt op Pornograffiti toch iets anders. Er gebeurt best wel veel op Pornograffiti. In die zin is het toch heel anders dan andere hairbands en een stap voorwaarts vanaf het alleraardigste debuut.

Nou ja, ik geef aan waar ik Aerosmith beter of, wat gitaarspel betreft, anders vind klinken.
Qua opzet van de liedjes, zang etc. vind ik het wel degelijk gelijkend klinken.

Maar vergeet niet: Ik vind deze plaat zeker deugen, hoor!

De andere twee singles heb ik altijd al veel beter gevonden.



Ik denk dat je daarmee get the funk out en Hole Harted bedoeld. Dan heb ik nieuws voor je, want Song for love was ook nog een single.

Inderdaad! En zeker niet de minste wat mij betreft.

Ik vind dit ook wel een lekker album.

Wist trouwens niet dat More than Words gelinkt kon worden aan een Van Halen zanger. Kende het nummer zoals de meesten ook wel maar dan alleen van horen. Vind het nummer overigens niet slecht maar daar is dan ook wel alles mee gezegd.

Er staan betere dingen op dit album.

Zoals Hole Hearted met uitstekend 12 string gitaarwerk dat mij wat doet denken aan The Smiths, en dan met name The Boy With the Thorn in His Side.

More Than Words vind ik minder, echt zo'n Nick & Simon achtig nummer.

Nou en gisteren hebben deze mannen dit album integraal gespeeld in Amsterdam en dat was me toch een partij strak en hard! Die Nuno Bettencourt, die heeft me he-le-maal weg geblazen; niet alleen is het een briljante gitarist, maar hij kan ook nog echt goed zingen ook! Decadence Dance knalt werkelijk enorm als opener, Get the Funk Out was ook geweldig en More Than Words, zelfs al heb ik die inderdaad veeeeeeel te vaak gehoord, was kippenvel-prachtig.
Echt een hele goede band, wat ik persoonlijk indrukwekkend vond is dat alle koortjes die je op de cd hoort live ook gebracht worden, zónder band.

Ik heb dus wat gemist begrijp ik
Was er al bang voor dat het geweldig zou gaan worden...
Beetje druk of stonden ze voor een halfvolle Melkweg te zwoegen?

moet dit album ook weer eens goed gaan beluisteren-heb dit in 1991 de hele zomer gedraaid naast de Massive Attacks en T99. Laatste rockact die ik enigzins kon verteren en het album III sides was nog veel beter zelfs naar mijn mening. Ondergewaardeerde groep
Suzi

Het was hartstikke vol!

Voor mij het jaar dat ik de 'pop/rock' muziek bijna heb opgegegeven. Bovenstaande voorbeelden waren voor mij tekenen van het sterven van deze muziek..

Man-O-Man, wat was dat een slechte tijd... (Don't take it personal, @ PEN15 - vreemde naam trouwens.. ).

Vandaag alvast weer beluisterd, klinkt al erg gedateerd in tegenstelling tot III sides, maar wel heel leuk om weer te horen. Dat hele intro van Decadence dance met de heipaal was ik vergeten, de eerste 4 tracks zijn erg funky en Get the funk out blijft 1 van hun lekkerste nummers. Ben ook erg gecharmeerd van When I kissed you, een goede aanwijzing dat uit vele vaatjes getapt kan worden. Eigenlijk helemaal geen zwakke momenten, zelfs More than words is nog steeds prima te doen, maar Hole hearted met zn koortjes is een superafsluiter. Het zal niet gebeuren maar van mij mag er een 25 Year edition komen

Nee zal denk ik niet gebeuren. Anders was ie er nu al wel geweest, ter ondersteuning van de huidige Pornograffitti revisited tour gok ik...

Ik vind dit eigenlijk gewoon een steengoed album.
Een hele vette knipoog naar de hardrock van de jaren '80 met een dosis funk erdoor (alleen de titel had al door George Clinton zelf bedacht kunnen zijn).
Bettencourt is een hele goede gitarist, maar Gary Cherone is een zwaar onderschatte zanger.
Kijk de Freddy Mercury tribute nog maar eens terug en hij is 1 van de weinige zangers die niet op zijn bek gaat met een Queen nummer.
Des te jammerder dat zijn optreden bij Van Halen bij 1 album is gebleven, wat ook nog eens een zeer matig album is.

Ik ben het met iedereen eens dat deze plaat niet vernieuwend is, maar hier en daar zitten er wel dappere momenten op. De spierballenrock met funky sausje is erg goed te verteren, maar een nummer als When I First Kissed You had ook op een Sinatra album kunnen staan en is gewoon knap uitgevoerd. Daarbij het funky Hole Hearted en 1 van de allerbeste rockballads ooit (More Than Words) en je hebt gewoon een plaat die geen moment verveeld en dat is toch wel bijzonder.

Deze plaat bewijst voor mij dat het niet altijd vernieuwend hoeft te zijn om toch heel lekker weg te luisteren. Uitendelijk wordt muziek gemaakt om ervan te genieten.

en toen was er toch een 25 year edition Deluxe release die niets toevoegt als je de singles hebt.
En wat moet je met 3 versies van More than words

3? in totaal 5 zie ik nu. Alsof een 14 jarig meisje der favoriete single de hele dag op repeat zet tot ergernis van de rest van de familie haha

Ik kan mij nog een recensie ten tijde van de release herinneren; huisvrouwen haalden destijds het album in huis vanwege de swijmelhit More Than Words maar ze schrokken zich krom als vervolgens de funkmetal de woonkamer in knalde. Beste nummers; L'il Jack Horny, Get the Funk out, It ('s a monster) en He-Man woman hater. De Queen invloeden zijn ook op dit album aanwezig, hoewel nog niet zo dominant zoals dat wel op de opvolger het geval was. Binnen het funkmetal genre een topper. Tel de uitstekende productie erbij op, luister nog even naar Nuno die zich nog volledig uitleeft en Gary die uitstekend bij stem is en je realiseert je; platen als deze worden tegenwoordig bijna niet meer gemaakt.

Dit schijnt ook zo'n beetje de meest terug gebrachte albums allertijden te zijn. Tja je verwacht het ook niet, op 1 met More than Words en dan zo'n (relatief) heftige funk plaat uitbrengen.

Het zou verboden moeten worden

Nee hoor, een beetje het Mr. Big verhaal enkel waren de heren van Extreme nog iets steviger. Best een lekkere plaat eigenlijk.

En dan is het jammer dat begin jaren 90 dit soort bandjes niet op grotere schaal werden gewaardeerd. Om het over het heden maar helemaal niet te hebben...