The Waterboys - Room to Roam (1990)

Mooie plaat van de Waterboys,deze keer heel erg folk gericht.Toch kan het me net iets minder bekoren dan de sound ten tijde van This is the sea en A Pagan place.Ook iets te veel korte tussen nummers.Desalniettemin blijven A life of Sundays,How long will i love you en Raggle taggle gypsy prachtige nummers.

Ik ken eigenlijk maar heel weinig platen met zo'n natuurlijke èn sterke flow als Room to roam. Veertig minuten lang scheppen Mike Scott en co. een overdaad aan ijzersterke melodieën op ons bord, afwisselend feestelijk en serieus, vrolijk en sentimenteel, uitbundig en ingetogen, en gedurende die veertig minuten kakt deze plaat echt geen seconde in, want korte flarden als The star and the sea en Upon the wind and waves hebben evenveel bestaansrecht en zijn even bepalend voor de sfeer van dit album als intensere en daardoor misschien meer in het oog springende nummers als Something that is gone en A life of Sundays.
        Waar Fisherman's blues soms nog de indruk wekte dat het daar meer ging om typische Waterboys-composities met een (nóg) folkier sausje dan voorheen, omarmt de opvolger het folkidioom van ganser harte, maar tegelijkertijd geeft Scott daar zijn eigen draai aan door er naadloos elementen die er eigenlijk mee zouden moeten schuren in te verwerken, zoals de klaaglijke saxsolo, de "achterstevoren" gespeelde gitaarsolo en de ELO-strijkers in Something that is gone, de knetterende gitaarsolo op het einde van A life of Sundays en de Dixieland-blazers op Spring comes to Spiddall, en zo klinkt het allemaal (1) weliswaar folky, maar toch ook (2) zeer uniek en (3) bijzonder "des Waterboys".
        De drie mooiste momenten voor mij: op 3 de emotionele inzet van de saxsolo op How long will I love you? (sowieso een zeer aandoenlijk liefdesliedje), op 2 dat rare overgangsakkoord op het titelnummer (de maat waarin Scott "And its curing song" zingt) en op 1 het stiekeme invallen van conga's (of vergelijkbare percussie) op "All that ever stays the same is change" bij A life of Sundays. Maar in feite begint de plaat al met een trio nummers dat op elke andere plaat al het absolute hoogtepunt zou vormen, alleen gaat dít album dan nog even 35 minuten op hetzelfde niveau door. Wát een levenslustige plaat – die vergeef ik zelfs dat de nummering van het boekje van mijn vroege CD-versie al vanaf het vierde nummer niet meer klopt (omdat Kalliope House daarop als apart nummer staat vermeld terwijl het op de CD zelf één geheel met het voorafgaande A man is in love vormt).