The Black Dog - Spanners (1995)

Een van de beste electronische produkties ooit, klassieker 5 sterren plaat

Vertel 's wat meer? Waar lijkt het op, waarom is het zo goed? Want misschien wil ik deze plaat ook wel hebben.

Mystieke electronica, break-jazz-achtige beats met speelse, maar zeer mooie melodieen.

zij het een beetje gedateerd ...

klinkt zeker niet gedateerd in vergelijking met ander electronische produkties uit die tijd.

In vergelijking met de betere electronische artiesten wel vind ik (al horen zij daar ook bij). Ik had meer verwacht van The Black Dog in '95. Veel makkelijk geprogrammeerde beats, waardoor het ook wat gedateerd klinkt. Wel een aardig constant album met heel wat leuke nummers.

Niet meer met me eens. De melodieën gaat het bij Spanners vooral om (geregeld geweldig). Afwijken van voorgaande muziek en dat goed doen. Het lukt en het is ook niet meer nagedaan.

Vind het maar saaiig en zoutloos. Geen enkel nummer kon me eigenlijk boeien. Paar simpele melodietjes en flauwe beatjes. Niet shockerend slecht maar vond (Bytes) toch heel wat sterker.

2.5*

End of time is nog wel dik in orde.

Deze heeft draaibeurten nodig, dit is nou zo'n betoverende plaat
die voor altijd in je hoofd blijft.

Heel vreemd dat deze weinig stemmen krijgt.
Velen bekende producers vinden DE PLAAT.

Halverwege de jaren '90, na de grunge-hype, verruilde ik mijn houthakkershemden en legerkistjes voor een wat 'stijlvollere' garderobe en ook qua muziek ging het een andere kant op. Allereerst viel ik voor de toen althans verfrissende lichting britpop-bandjes, maar veel opmerkelijker was mijn uitstapje naar een genre waar ik eigenlijk nauwelijks wat van af wist laat staan ervaring mee had. Bands als The Prodigy, Underworld, Orbital, The Chemical Brothers, Leftfield.... dance/electro die tevens het stempel 'geschikt voor rockliefhebbers' mee konden krijgen.
Spanners van The Black Dog was er ook zo eentje. Je kwam de naam aardig vaak tegen in een blad als OOr die er blijkbaar ook meer aandacht aan ging besteden en aangezien er nog niet zoiets als internet was nam je dit soort dingen toch mee.
Van al die bandjes heb ik met name Orbital en The Black Dog altijd wat lastig een plaats kunnen geven. Soms pakte een draaibeurt goed uit en op andere momenten kon ik er geen twee nummers naar luisteren. Toch is Spanners nooit helemaal uit mijn beeld verdwenen zeker ook omdat er in die tijd zo lovend over werd geschreven. Het is in elk geval een reden geweest om het te blijven luisteren en proberen te achterhalen wat er dan zo bijzonder aan is.
Tot op de dag van vandaag kan ik dat niet verklaren omdat ik zelf niet zo'n heel sterke band heb met dit album, laat staan het gezelschap (ik ken niets anders dan Spanners).
Voor mijn gevoel is de euforie die in die tijd rond dit album hing ook aardig verdampt. Het lijkt wel of de spotlights maar heel even gericht waren op The Black Dog en dat diezelfde schijnwerpers al snel weer ergens anders op gericht werden. Snoepje van de week in 1995? Ik denk dat je Spanners daar enorm mee tekort doet. Misschien zelfs ook wel beter zo: blijft het toch een cd waar een bepaalde sfeer omheen hangt waar geen afbreuk meer aan gedaan kan worden.

Mooie plaat inderdaad met heerlijke melodieuze tracks. Vind het nergens gedateerd persoonlijk.

Alleen dieBolt frutsels vind ik niet allemaal even mooi.

Klassieke en invloedrijke plaat, ultieme tripmuziek, mooie mysterieuze melodieën, een van de beste electroplaten naar mijn bescheiden mening. Chase the Manhattan, Nommo, Barbola Work zijn wel mn favorieten- maar eigenlijk moet je dit in zn geheel luisteren- helemaal grijsgedraaid en nog steeds prachtig.

Beetje wisselend, dan weer bloedmooi, dan weer gepriegel waar ik niks mee kan.
Zal hem nog wel eens vaker opzetten, maar ik vind het jammer dat zo'n niveau als bijvoorbeeld in Chase the Manhattan of Nommo niet de hele tijd wordt gehaald.

Nog steeds een geweldige plaat en klinkt totaal niet gedateerd.