Simon & Garfunkel - The Graduate (1968)

Enige nadeel van deze score is dat het geluid van de Alfa Spider die Ben voor zijn examen heeft gekregen en waarin hij , (in een race tegen de klok) naar zijn liefje's bruiloft rijd, niet te horen is....voor mij een reden om ook zo'n auto te kopen..het geluid was prachtig,de rest was minder.(wat een ellende) gelukkig hebben we de muziek nog

Sound of Silence vind ik persoonlijk een van de mooiste nummers van de jaren 60..en is evenals Mrs Robinson onlosmakkelijk verbonden met de film waarin geluid zo'n belangrijke rol speelde Volgens mij een van de eerste film's waarvoor door pop/rockmuzikanten een speciale muzikale begeleiding is geschreven (scoreliefhebbers kunnen hier mischien iets meer over vertellen)

Dit wordt beschouwd als de grondlegger van het soundtrack principe, waarbij songs voor commericiële redenen werden gebruikt (al die vreselijke Simon &Garfunkel haalde vele toplijsten), alsmede echt een functie te hebben in de film. In navolging van deze was het Midnight Cowboy waarbij een zelfde soort relatie tussen songs en score werd gevonden. Grusin kwam zelf ook vanuit een klassiek/jazz/pop achtergrond, toen hij scores ging componeren.

Nu we dat stukje geschiedenis hebben gehad, mijn persoonlijk mening; ik kan niet anders als er van walgen. Ondanks dat men er een functie voor weg had gelegd, vind ik songs vaker vervelend als functioneel en geschikt voor een film. Moet wel toegeven dat er sindsdien soms weleens goede symbiozes tussen songs en score zijn gemaakt, maar meestal andersom. Maar er zijn overigens wel popartiesten scores gaan doen, die wel in mijn smaak vielen, maar het dan toch niet konden laten om nog een song te doen. Ik zie The Graduate dus eerder als een negatief begin ervan, en het is enkel Grusin's muziek die goed is. Extra notitie; een popartiest mag voor mijn part van alles voor een film doen, met of zonder een filmcomponist erbij of zelf optreden als eentje, zolang er maar niet gezongen wordt. Goedkoop, waardelos effect om via teksten iets te willen duidelijk maken.

Wat is eigenlijk de title song, main theme van deze score? Kan dit werkje nergens vinden online. Helaas had er wel even zin in ...

De soundtrack van deze grandioze film bevat mooie songs van Simon & Garfunkel: 'The sound of silence', 'April come she will', 'Scarborough Fair/Canticle', 'The big bright green pleasure machine' en een flartje 'Mrs. Robinson', afgewisseld met gezellige liftmuziekjes van David Grusin.
De versie van 'Scarborough' is wat langer dan op het album 'Parsley sage'. Ze hebben gewoon even de repeat-toets ingedrukt. 'Big bright green' is ook een andere versie.

De title song van de film was toch Mrs Robinson?

Dat is helemaal correct.

'Mrs. Robinson' is pas op het album 'Bookends' tot een waardige popsong uitgewerkt.

Zijn dit alternatieve versies van Simon & Garfunkel nummers of zijn het precies dezelfde als degene die op de studioplaten staan?

Filmregisseur Mike Nichols was onder de indruk van de nummers van het S + G - album Parsley Sage ... en vroeg Paul Simon of hij songs wilde schrijven voor de film The Graduate.
Nichols vond op Mrs. Robinson na deze nummers (waaronder Punky's Dilemma en Overs) niet zo passen bij de film en deed een beroep op al eerder uitgebrachte songs aangevuld met instrumentaaltjes van Dave Grusin.
Scarborough ... is hier een stukje verlengd en Big Bright Green ... is een andere versie, dus echt een wat snellere filmmix. Sound of Silence staat hier 2 keer op. De orchestrale versie. De tweede (dus de akoestische versie) die het album afsluit is niet dezelfde als op Wednesday Morning, 3 AM
Op Bookends staat de complete versie van Mrs. Robinson. De film werd een kaskraker en deze soundtrack verkocht heel goed.
Ik hoor de S + G songs liever in de context van de originele albums.
Waarom heeft niemand hier op de muzakjes van Dave (David) Grusin gestemd?

Een behoorlijk ridicule soundtrack voor een nog idiotere film. Mooie liedjes hoor, daar niet van, maar volstrekt arbitrair over de scènes gestrooid. Dramatisch moment? Ach, knal Simon & Garfunkel er maar weer in. Maar de tekst van het liedje dan, die heeft toch niks met deze scène te maken? Ach, dat merken de mensen toch niet. Het meest hilarisch is het wanneer op het meest romantisch bedoelde moment tussen de hoofdpersoon en zijn liefje The Sound of Silence wordt ingestart - een nummer dat we eerder in de film ook al hoorden toen de hoofdpersoon het in het donker met de moeder van zijn latere liefje deed. Paul heeft vast zijn best gedaan, maar zijn muziek komt beter tot zijn recht in een andere context.