The Fray - The Fray (2009)

Ik vind deze kritiek die mensen nergens voor nodig het is een lekker 2de album van The fray.
Ik wacht met smart op een concert in Nederland.

Na meer luisterbeurten een halfje omhoog. Ik moest even wennen aan de eerste 5 nummers, maar die vallen toch heel erg mee. Lekkere cd!!!!

Heb zojuist de cd voor het eerst gehoord, en ik vond juist de eerste 5 nummers het beste... maar goed, voordat ik een mening ga vormen eerst nog een keer of 5 luisteren.

Ik heb de CD nu een keer of 6 gedraaid, maar het blijft (voor mij) niet meer dan ¨aardig¨ / niet slecht, maar niet echt bijzonder

Misschien niet echt een bijzonder album, maar er staan toch zeker een aantal hele sterke nummers op deze plaat. Veel verandering sinds hun laatste album is er misschien niet te bespeuren, maar daar heb ik verder geen problemen mee. Laat ze lekker trouw blijven aan zichzelf, dan blijf ik lekker luisteren!

3,5 sterren

Niet één van de beste CD's naar mijn zin, maar er staan wel een paar aardige nummers op!
'You Found' Me vind ik het best.

Vond destijds het eerste album een goed album en keek dan ook uit naar dit album.

Vind het album weinig vernieuwend en tevens te veel van hetzelfde waardoor het album na een aantal nummers al begint te vervelen.

Jammer maar het eerste album was misschien ook niet te evenaren.

Aardig is misschien de beste constatering van dit album.

De verwachtingen waren, ook door mijzelf, te hoog gespannen. Desondanks vind ik de cd, na heel wat keren beluiteren, skippen en een tijdje "rust" te geven eigenlijk toch niet zo slecht. Ik denk wel dat de formule die ze gebruikten (zoals ook bijv. Keane) uitgewerkt raakt. Dus zullen ze bij hun volgende cd het over een andere, iets minder veilige manier voor de dag moeten komen, anders zullen we over deze groep, als ook andere britpopgroepen weinig meer horen in de toekomst

Goed geschreven popmuziek. Geschreven voor de massa. Ik kan me voorstellen dat ze veel fanbrieven van 15-jarige meisjes.

Het is aangenaam om te beluisteren, dat zeker, maar heel serieus neem ik dit niet. Het is een beetje noch vis, noch vlees.

2,5*

Helemaal mee akkoord.

Hun debuutplaat '' How To Safe A Life '' was een toppertje, en dus veelbelovend voor deze opvolger.
En zoals je vaak ziet bij bands.. De tweede plaat is toch altijd wat lastiger.
Persoonlijk vind ik deze plaat compleet waardeloos.. Hij is vergeleken met het debuut, gewoon waardeloos.
De nummers blijven niet hangen, en doen me compleet niks. Er zit nauwelijks gevoel in de nummers.. En mijn god !! Wat is dit album slecht geproduceerd zeg !!
Die zucht in de zang.. achter elk zinnetje komt weer zo'n irritante hap adem ! Verschrikkelijk..

Heel erg jammer... Hun debuut is echt super.. Maar dit ? Nee sorry ! Waardeloos !

2,0 voor de moeite.

Hun eerste album trof mij in het begin van mijn muziek-interesse en daardoor heb ik daar zeer fijne herinneringen aan. Het was lange tijd één van mijn favoriete albums maar is nu iets of wat weggezakt, desalniettemin blijf ik het een goede cd vinden.

Maar op de één of andere manier ben ik nooit achter deze tweede aan gegaan. Ik heb hier enkele nummers van gehoord en 'Never Say Never' en 'You Found Me' klinken wel goed, maar de andere nummers doen mij nauwelijks wat. Ik vrees dan ook dat deze wat een teleurstelling zou worden zoals Cannabooze hierboven beschrijft. Wie weet, als ik deze tweede ooit goedkoop tegenkom, dat ik 'm alsnog koop. Maar voorlopig laat ik het zo.

Toch een stuk flauwer dan hun debuutplaat. Goed, ik heb nog maar één luisterbeurt achter de rug en ook hun eerste album moest bij mij groeien. Toch denk ik dat ik het min of meer wel gehad heb met The Fray. Ik zal altijd goede herinneringen overhouden aan deze band, één van mijn allereerste favoriete bands, maar ik vrees dat het met hun nieuwere werk zo niet meer zal pakken bij mij.

Never Say Never steekt er voor mij torenhoog bovenuit, de piano in Where the Story Ends is schitterend maar wordt niet gedragen door de zang eroverheen. Daarnaast een eervolle vermelding voor You Found Me en Say When. (2,5)

minder goed dan de eerste, deze plaat gaat mij toch redelijk snel vervelen. de eerste 5 liedjes van deze plaat zijn wel ijzersterk.

Ik vind het album juist iets beter dan het debuut, vooral omdat de songs iets pakkender zijn en de zang iets beter overkomt. Hier en daar nog wel een paar zeiknummers (Never Say Never, Ungodly Hour, Happiness), maar vooral de eerste vier tracks zijn best lekker.

Dit onderschrijf ik voor de volle 100%. Het begin is aardig, maar op de helft komt er een punt waarop je gaat denken "dit lijkt allemaal wel erg op elkaar". En dat is jammer, want er zit zeker wel potentie in The Fray om een afwisselend album af te leveren. Je kunt horen dat het muzikaal toch nog net iets té poppy is.

Toch geef ik wel een voldoende, omdat het gewoon degelijk werk is van de heren en het begin van de plaat gewoon vrij goed in elkaar steekt.

Ungodly Hour wordt wel zwaar ondergewaardeerd hier. Mijns inziens, prachtig nummer!

Toen die uitkwam, stond er een filmpje op youtube waarop hij probeerde Happiness te spelen. Hij begon echter met How to Save Life, stopte toen en zei: "wrong song! Well, they are pretty similair". Ik heb mij dood gelachenXD

Merkwaardig genoeg vormde dit tweede album voor mij de éérste kennismaking met The Fray, en dat komt vooral omdat ik weinig naar live-radio luister, vermoed ik. Hoe dan ook, ik vond de ontdekking van dit album een heel aardige kennismaking met de band. Fijne melodieën en vooral de mooi-hese stem van leadzanger Isaac Slade. Met zijn timbre geeft hij ieder liedje emotionele lading. In een nummer als You found me, dat ik toch al heel fascinerend vind in de combinatie tekst & muziek, komt dat fraai naar voren. Ook afsluiter Happiness, met een op de keper beschouwd tegendraadse boodschap, kan me erg bekoren. Hoewel ik veel van de kritiek op dit album en de band, beschreven in veel van de voorgaande berichten, wel begrijp, kan ik het toch geen moment slecht vinden. Kortom, prima album, vier sterren.

PS Hun eerste album daarna goedkoop op de kop getikt. Ook goed, lijkt inderdaad op elkaar, maar doet mijn liefde voor deze titelloze tweede plaat niet teniet.