Television - Adventure (1978)

Het 2e album van Television is een stuk minder dan 'Marquee Moon', maar het is nog steeds erg goede gitaarmuziek. Verlaine en Lloyd laten weer enkele briljante staaltjes gitaarkunst horen en er staan ook weer een hele rits geerlijke nummers op deze plaat. Probleem is dat het allemaal wat minder verrassend is dan op hun debuutplaat en dat de composities gewoon een stukje minder sterk zijn. Het mist af en toe een beetje venijn. Beste nummer is Foxhole, wat wel lekker rauw is. 4 sterretjes voor dit sterke album.

Waar ik - na 45 jaar weer eens herbeluisteren - Marquee Moon vond tegenvallen, valt dit album mij nu juist weer mee. De kwaliteit van de songs is over de hele linie beter dan op de beroemde voorganger.

En ja, ook is het hier en daar wat rustiger. En dat kan mij best bekoren. Denk dat ik deze nu wel weer eens wat vaker ga beluisteren.

Na 45 jaar (dit klopt wel!) weer eens op vinyl beluisterd en deze muziek is veel beter dan in mijn herinnering. Na Marquee Moon kreeg deze plaat ten onrechte een mindere recensie bij Oor. De plaat is rustiger, maar erg sfeervol en mysterieus. Tegenwoordig luister je toch anders naar muziek. Tom Verlaine (R.I.P.) was zijn tijd ver vooruit blijkt nu.

Op reis door new wave in 1978 & co kom ik vanaf de tweede van The Flyin' Spiderz. Die was iets milder dan het felle debuut en dat geldt zeker voor deze tweede van Television.
Op hun debuut klonken al de nodige fraaie gitaarlijnen, wat hier wordt voortgezet. In melodisch opzicht is het smullen, waarbij de groep gaandeweg meer uit de gemoedelijke rock van de eerste helft van de jaren '70 put dan uit de New Yorkse new wave- en punkscene van club CBGB. Zo moet ik bij The Fire, dat kant 2 opent, denken aan Neil Young; alsof die een liedje aan de groep heeft geschonken. Weemoedig en melodieus.

De plaat opent uptempo met Glory, waarna de weemoed in Days toeslaat, versierd met - uiteraard - fraai gitaarspel.
Foxhole is steviger maar bevat een eentonige riff, waarna Careful opgewekt voortstapt, als een wandellied door de Big Apple. Carried Away is langzaam en mede dankzij de spaarzame toetsen van frontman Tom Verlaine is hier de eerste hint op muziek van vóór de punkrevolte.

Slechts drie nummers op kant 2. Het knusse jaren '70-gevoel wordt verdubbeld op The Fire. Hier lijkt de soms nerveuze new wave van het debuut ver weg, mede door de fraaie gitaarsolo van Richard Lloyd, die zijn gitaar laat praten als is hij Rory Gallagher of van Lynyrd Skynyrd.
Ain't that Nothing pakt me met zijn riff en refrein minder, maar The Dream's Dream maakt met zijn zeseneenhalve minuut ruimte voor meer fraai gitaarspel in weemoed gemarineerd.

Adventure is een inspiratiebron voor menig gitarist, zo kan ik me voorstellen. De plaat verkoopt echter matig en de groep valt uit elkaar. Verlaine gaat solo, net als Lloyd. Bassist Fred Smith, tevens bassist in het Blondie van vóór hun debuut, is in 1979 te horen op de solodebuten van zowel Verlaine als Lloyd. Daarna doet hij meer sessiewerk. Drummer Billy Ficca duikt later op bij wavegroep The Waitresses.
In 1992 maakt Television een derde album. Smith begint later dat decennium met zijn eega een succesvolle carrière als wijnboer.

In 2003 verschijnt een cd-bonusversie van Adventure, waar onder meer het prima titelnummer is toegevoegd. Vreemd dat uitgerekend die compositie de originele elpee niet haalde.
Mijn muzikale reis vervolgt bij het vierde album van stads- en scenegenoten Ramones, met wie Television vaak in één adem werd genoemd.