Ramones - Road to Ruin (1978)

Opener "I Just Wanna Have Something To Do" zet meteen de toon goed voor de Ramones' vierde album, doch de snelheid hier een schakeling lager ligt, eigenlijk niet zoveel goeie songs op "Road To Ruin" maar met enig skip-werk haal je veel uit dit album waardoor hij toch nog een must-have is, geloof me, trager en geen volledig pakket zoals we gewoon zijn van de drie voorgangers maar nog altijd Ramones in "Don't Come Close' (!) en het sublieme "I Wanna Be Sedated"!!!!

Man, da waren de jaren! Habba-habba-Hey!

inderdaad

Leuke hoes!

De Ramones evolueren dan toch een heel klein beetje en dat is eigenlijk ook wel prettig. (een klein beetje)Verandering van spijs doet immers eten. De nummers zijn allemaal wat rustiger en lijken in sommige gevallen zelfs op normale rocknummers zoals we die kennen van bijvoorbeeld Deep Purple. Natuurlijk zitten hier geen ellenlange gitaarsolo's in, maar de riffjes worden langzamer gespeeld, waardoor dit meer een hardrock plaat is dan een typische punkplaat. Daar is natuurlijk helemaal niks mis mee, aangezien de Ramones fantastische songwriters blijven. Mijn favoriet is denk ik gelijk de openingstrack, met als goede tweede 'I wanna be sedated'.

4*

4e topalbum van de Ramones met een mooie hoes. I Wanna Be Sedated en I Just Want to Have Something to Do zijn echt de max.

I Wanna Be Sedated! Erg leuk nummer.
Voor de rest aardige punk plaat maar wat minder dan het debuut en Rocket to Russia.

Waarschijnlijk de meest geslaagde pop-plaat van de 1e reeks Ramones-platen.

Klonk de band eerder zo vrolijk als op Don't Come Close?, lieflijk als op Needles and Pins?, zo cinematisch als op I Just Want to Have Something to Do?, trashy als op I'm Against It?, cynisch als I Wanna Be Sedated?, zo heerlijk kitscherig als op Questioningly, enz. enz.

Road to Ruin is de vierde van de Ramones, waarmee de groep in september 1978 binnen de punk/wave de meeste albums had uitgebracht. Aandacht was er volop, maar de verkopen vielen tegen en de concerten verliepen nogal eens chaotisch. Reden voor drummer Tommy Ramone om af te zwaaien.

Dit is misschien wel mijn favoriete Ramones. Relatief kalm maar stevig en pakkend wordt afgetrapt met I Just Want to Have Something to Do, sneller is I Wanted Everything en pop met gitaarsolo (die laatste een primeur in Ramonesland) in Don’t Come Close.
Dan hebben we eigenlijk de drie mogelijkheden van dit album gehad. Dat duurt twaalf nummers lang, want de nummers blijven kort. Veel afwisseling. Nieuw is drummer Marky Ramone, die gelukkig precies het voorbeeld van voorganger Tommy volgt, die nog wel de plaat produceerde. En vét!
Needles & Pins kende deze puber van Smokie van het jaar ervoor. Die versie was zelfs een nummer 1 in mijn persoonlijke top 15, wekelijks genoteerd in een oude agenda. Om maar aan te geven dat de Ramones eigenlijk hartstikke pop waren, zeker met de oren van nu.

De teksten behandelen de liefde en verveling, herkenbaar voor een tiener als ik, die ondertussen wél steeds meer voorliefde kreeg voor snel gespeelde muziek en scheurende gitaartjes. Opvallendste nummer is het kalme gebrokenhartlied Questioningly met zijn twingitaren, die ook in slotlied Long Way Back klinken; anders dan eerder Ramoneswerk.
In 2018 verscheen het bij het 40-jarig bestaan in een heul uitgebreide editie. Bij die 80 tracks onder meer liveversies van eerder werk, zie Discogs. Oh ja, de hoestekening vind ik ook zo fijn!

Mijn reis door new wave en aanverwanten kwam van bekenden van de groep, namelijk de tweede van Television. Ik blijf in de States, op naar het debuut van The Cars.