Dälek - Gutter Tactics (2009)

Begin volgend jaar komt er een nieuwe Dälek aan. Laten we hopen dat de weg die ze met Abandoned Language werd ingeslagen niet verder wordt bewandeld (teveel standaard hiphop, naar mijn bescheiden mening) en de noise weer snoeihard toeslaat.

Toffe hoes. Ik hoop dat ze eens wat anders doen want elke nieuwe plaat lijkt meer op de vorige.

Abandoned Language was fabtastisch, IMO zelfs beter dan Abcense. Dus deze ga ik in de gaten houden

De promo is gelekt.

Laatste nummer staat hier vaak op, de rest is weer vluchtig uit het geheugen verdwenen. Deze plaat lijkt aan kracht ingeboet te hebben t.o.v. Abscence, de enige die ik ken.

Op het eerste gehoor is dit een album dat het voornamelijk moet hebben van de geweldige (donkere) sfeer. De vele lage geluiden, de harde drums en de rock invloeden zijn belangrijke elementen. Daarnaast weten de raps mij goed te boeien, ook omdat ze zo sterk aansluiten bij de sfeer van het album. Wel jammer dat ze soms wat overrompeld worden door de productie (die staat dan net wat te hard afgesteld). Het is denk ik wel weer een album waar je in moet komen, het heeft een aantal luisterbeurten nodig en dan ga je steeds meer nieuwe dingen ontdekken.

Edit. na nog twee luisterbeurten begin ik met 3,5*, ben wel onder de indruk van het album en het kan nog zeker groeien.

4*, Kan stijgen en dalen nu ik aandacht ga besteden aan de lyrics. (Die overigens erg lastig te volgen zijn)
Ik kan je wel al vertellen dat ik dit de beste van Dälek vind. Leuk trouwens dat ze elk album een andere sound proberen te geven. Anders krijg je, vooral bij dit soort producties, al snel een meer-van-hetzelfdegevoel. Atypical Stereotype

Duidelijk een volwassen geworden Dälek. Dit keer zonder de lullige melodietjes uit Absence, maar ook de eentoonigheid uit Abandoned Language blijft uit. Ook tekstueel gezien is het allemaal wat verfijnder.

Hij haalt het voor mij niet bij Absence, die is nog net iets lomper en krachtiger.. Maar toch telt ie me allerminst teleur.. We horen veel lagen geluid, een veel rustigere plaat dan vorige, minder herrie, minder adrenalinerend.. Maar toch werkt eht wel.. het houdt het interessant en wat afwisselend.

De noise is dus minder geworden ?

Goed album, ik heb al vaak de intentie gehad om iets van Dälek te proberen, maar dat was er nog nooit eerder van gekomen. Dit is dus mijn eerste kennismaking met deze artiest, en die bevalt me wel. Hou vooral van die industrieel aandoende noisy passages, die af en toe voorkomen. Zeer unieke hip-hop, die ik zeker nog enkele luisterbeurten zal gunnen. Mijn eerste album van 2009 trouwens, en meteen al een goede!

Nee. Véél meer Noise t.o. Abandoned language. af en toe Absence-eske uithalen(Gutter Tactics). Het is in zijn voledigheid wel een druk, gelaagd, plaatje geworden.

Deze blijft groeien. Ben er nog niet echt uit welk cijfer ik er aan zal geven.

goed album

Heb niet overgegeven bij dit album enkel omdat ik hem nog voor de helft heb afgezet. Het deed letterlijk pijn aan mijn oren, geen enkele mate van subtiliteit te bekennen en alle vocalen worden overstemd door bakken met herrie.
Zal dus ook niet stemmen, maar dan blijft het gemiddelde wel misleidend hoog.

Bakken herrie? Ik vind dat dat op deze plaat nog best meevalt. Laat Abscense dan maar mooi liggen, daarop zit nog veel meer herrie. (die is dus nog beter)

Was eigenlijk van plan alles van deze groep maar te laten liggen..

Het is iets waar je moet doorheen moet prikken, één keer dat lukt, vind je het geniaal.

heftige nieuwe plaat van dalek, vergeleken hiermee is abandoned language een popplaat voor sissies

Vind dit wel echt een goede plaat.

Mijn recensie, oorspronkelijk geschreven voor Hiphop Leeft:

Als er een groep is die hiphoppatronen in een volledig nieuw kader geplaatst heeft, is het wel Dälek. Deze vooruitstrevende hiphopformatie heeft zijn eigen genre afgebakend en is daarbinnen de onbetwiste koning. Dälek blijft zich ontwikkelen binnen het zelfgevormde genre, maar lijkt sinds enkele jaren een kleurrijke, weidse, maar doodlopende weg ingeslagen te zijn.

Het ruimtelijke maar toch dichte geluid waaruit The Oktopus zijn soundscapes vormt, is groots. Het schuiven met gelaagde patronen van voren naar achteren en weer terug brengt een diepe, kleurrijke geluidsomgeving met zich mee. Toch zijn we dit inmiddels meer dan gewend van deze producer, en vooral MC Dälek krijgt het op Gutter Tactics nog maar mondjesmaat voor elkaar zichzelf te vernieuwen.

Dälek straalt het eigen muzikale vermogen met verve uit, maar juist daarom is het zo jammer dat de formatie al jarenlang zo strak vast blijft houden aan de eigen formule. Omdat noise-exercities als Black Smoke Rises, dat Dälek in 2002 uitbracht, de laatste tijd achterwege blijven, wordt het enerzijds zo veeldimensionale geluid nu te homogeen verpakt om tot volle bloei te komen. De opbouw van de nummers begint langzamerhand op een trucje te lijken. Hiermee doet de groep zijn eigen vaardigheid om overdonderende, drukkende blokken van nummers te maken tekort. Het is de continue aanwezigheid van de wat eentonige MC die de vrijheid van de muziek inperkt en naar de achtergrond drukt. Zijn eenvormige maar effectieve manier van rappen intrigeert en is voor een aantal albums goed te behapstukken. Maar naarmate Däleks discografie blijft groeien, wordt steeds meer duidelijk dat zijn aanwezigheid de muziek niet de vrije loop laat gaan. Een impuls die de groep daarom goed zou kunnen gebruiken is een nieuwe samenwerking met een volledig ander project, zoals de collaboratie met Faust in 2004. Op Derbe Respect, Alder smolt de vervreemdende sound van deze krautrockers van weleer samen met Däleks gruizige geluidsvormen tot een even intrigerend als vervreemdend album.

Gutter Tactics onderstreept het grote talent van Dälek en brengt wederom massieve blokken van intrigerend geluid. MC Dälek wringt het potentieel van de groep echter regelmatig in voorspelbare patronen en beperkt daarmee de mogelijkheden die schuilen in de drukkende sound van het duo. Zo blijft uiteindelijk een sterk dubbel gevoel over, omdat we hier te maken hebben met uitzonderlijk vaardige muzikanten, wier eigen opgebouwde genre henzelf in de weg zit.

Mooi verwoord Gijs, helemaal mee eens dat Dälek het in samenwerking met andere groepen zou moeten zoeken. Ik zag ze vorig jaar op Dour in een samenwerking met het Italiaanse Zu en dat beviel meer dan goed...

Het lijkt allemaal wel erg opelkaar heh?

#2 en #3 iig heel erg.. het klinkt wel erg appart, positief bedoelt.

Toffe plaat. Te gekke combi tussen noise en hiphop. Onderlaag doet me bij vlagen denken aan Godflesh in breakbeat. Heerlijk duister, voor als het gal er weer eens uit moet.

Absence was van een overweldigende en tijdloze bruutheid. Abandonned Language was ruimtelijker geproduceerd en meer hip-hop georienteerd. Gutter Tactics lijkt na een luisterbeurt of 3 het beste van deze twee werelden te willen combineren. Of dit gelukt is? Het klinkt allemaal weer erg fijn maar ik ben nog lang niet overtuigd. De stacatto-riffs van die MC halen de schwung een beetje uit de nummers, voor het eerst dat ik 'last' heb van zijn voordracht. De meer noisy instrumentale stukken klinken vet maar kunnen me lang niet zo boeien als voorheen. En echt onvergetelijke krakers zijn er ook niet te vinden. D'r mist iets op Gutter Tactics...magie ofzo?
Alle twijfel ten spijt, Dalek is natuurlijk wel de shit, afgelopen zomer in de Patronaat werd ik weer letterlijk en figuurlijk weggeblazen. Wat een power! Hopelijk dat het kwartje ook plaatgewijs weer gaat vallen.

In tegenstelling tot Abcense en Abandoned Language wil deze me niet bij de lurven grijpen. Wat hierboven wordt geschreven snap ik. De combinatie van beide stijlen werkt vrij neutraliserend. Het is teveel één homogeen geheel van ruis, beats en raps die nog niet onder de huid wil zitten én geen klap in je gezicht geven.

Ghehe en ik begin het misschien wel de beste Dälek tot nu toe te vinden, mijn vorige reply ten spijt. Het is in ieder geval de eerste Dälek plaat die ik in één keer uit zit. De nummers bezitten over het algemeen niet de individuele klasse als die van Abandoned Language (4,5*) maar de opbouw is toch erg goed. Het begint al met de donderpreek en vanaf dat moment duiken ze gelijk het diepe in. De eerste helft van de plaat is zwaar, soms wat te homogeen, en de verdronken raps maken het zelfs bij vlagen irritant. Maar langzamerhand veranderd de woede en de inktzwarte duisternis in een treurig en dramatisch schouwspel van shoegazing, post-rock en hele goede beats. na de ellende komt de treurnis. Een beproeft concept maar wel heel erg goed uitgewerkt,. Zeker het instrumentarium op nummers als "Street Diction" en 'We Lost Sight" zijn fantastisch. De eerstgenoemde klinkt als een geslaagd experiment van Hiphop, Fennesz en William Basinski. Of de buizenversterker die op overdrive gaat op "2012 (the Pillage)". OF de rauwhet van het titelnummer. Enerzijds stond Dälek nog nooit zo dicht bij traditionele hiphop als op 'Gutter Tactics" en anderzijds is het spectrum enorm verbreed. Toegeven, ik heb nog amper iets van de ryhms kunnen opvangen maar dat doet me vooralsnog niets.

A Collection of Miserable Thoughts Laced with Wit is echt een tedere, zegmaar tegenhanger van Who Medgar Evers was.. beiden erg mooi.

Duurde (weer) even eer ik de orde in de chaos kon ontdekken maar ondertussen vind ik het (weer) een heerlijk album van Dälek. Raar dat (2012) The Pillage zo weinig stemmen heeft. M.i. het absolute hoogtepunt en een geniale climax.

Dälek is een duo die bestaat uit een rapper, en een DJ die een zeer eigenaardige manier heeft van produceren. Hij combineert beats met distortion en zeer diepe drones. Zo ontstaan er producties met enorm veel lagen, waar je iedere luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdekt. Een zeer uniek project dit Dälek, met goede raps en vaak diepgaande teksten. Minpuntje is dat de grote muur van lawaai soms over de raps heen gaat, waardoor de raps van de MC niet altijd goed naar voren komen.