Francesco Tristano - Auricle / Bio / On (2008)

eerder al hadden we een plaatje van carl craig met moritz von oswald die wat klassieke muziekwerken door de electronische mangel haalden, ditmaal doet van oswald het dunnetjes over samen met francesco tristano.

noujah, dunnetjes, dit werk is veel beter dan het werk met carl craig, daar het heel ander werk betreft, en veel experimenteler en gaver in elkaar is gebrouwseld. veelal hoor je amper de piano van tristano terug, of is het iig niet herkenbaar meer als piano. daarnaast zit de plaat vol gure koude geluiden en onheilspellende dingen. alsof je op een onbekende kille winderige sneeuwplaneet bent aanbeland waar achter elke rots een alien tevoorschijn zou kunnen springen, futurisme ten voeten uit.

de opbouw is ronduit meesterlijk, verschrikkelijk subtiel allemaal, pas na een minuut of 10 valt een eerst kale kickdrum te horen, vanaf zon 14 minuten vergezeld van een clap. piano is dan uberhaupt al nergens meer te herkennen.
track 2 is niet echt een voortgang op track 1, al begint het wel ongeveer in de stijl waar track 1 ophoudt. deze track is minimaler en rauwer dan track 1, maar ook ontzettend sterk.

mensen, mensen, waar is de liefde voor deze plaat

Apart plaatje dit. Het begint erg mooi; experimentele pianoklanken in een soort geluidscollage, met heel vaag op de achtergrond het ritme dat verderop in het nummer meer naar de voorgrond zal treden. Een goed begin dit, mooie sfeer wordt hier neergezet.

Na zo'n 10 minuten kruipt het ritme meer naar voren en wordt het nummer stukje bij beetje met minimale ingrediënten voller gebouwd. Op zich gebeurt er op de achtergrond dan ook nog wel het een en ander, maar toch verslapt mijn aandacht gedurende het nummer meer en meer. Ik denk dat het door de tè minimale 'standaard' beat komt. Slecht is het allemaal zeker niet, maar voor mijn gevoel wordt de spanning vanaf een bepaald moment meer af- dan opgebouwd.

Track 2 is wat minder experimenteel, maar voor mijn gevoel wel wat warmer dan track 1. Ook zit er meer een 'drive' in dit nummer, waardoor de aandacht wat minder snel verslapt. Toch vertrekt hier mijn gezicht even als ik na 10 minuten die standaard 'clap' er weer in hoor komen.

Voor de sfeer verdient dit album zeker de nodige lof, maar in combinatie met de minimale beats vind ik het allemaal toch wat minder. Het had van mij of ièts verrassender mogen zijn, of ècht minimaal (zoals bijvoorbeeld Closer van Plastikman). Nu doen de beats toch wat afbreuk aan het sfeertje dat aanvankelijk wordt neergezet.

3*

Redelijk pover.

Vooral het eerste nummer is best destructief. Daar waar normaal het appeal van dark ambient dit, in de groezelige randjes en texturen wordt er een kale beat overgegooid die alle appeal de kop in drukt. Zo krijg je een beetje het jump-effect, "the worst of both worlds". Ook die piano vind ik niet om aan te horen.

Tweede nummer is inderdaad een stuk warmer, voornamelijk door toevoeging van een melodieuze sample met galm. Doet de plaat wat opleven maar ook dit nummer weet amper de saaiheid te overstijgen. Doet het verder wel aardig als achtergrondgewiebel tijdens de afwas.

Pover plaatje, vooral het eerste nummer is een complete mislukking en barst uiteen van politiek correcte saaiheid.

2*

Van mij zal die liefde ook niet komen helaas

Ik vind deze plaat te onsamenhangend klinken om te overtuigen. Dat is jammer want de langzame desintegratie van de pianosamples in het begin van het eerste nummer leverde een aantal interessante luistermomenten op.

Zodra Tristano echter een dreinende en zuigende 4/4 beat en die nogal ordinaire clap uit de kast trekt, slaat de plaat als een losgeslagen olifant op hol en komt nergens meer tot rust, laat staan tot een evenwicht.

Het eindresultaat: een plaat die als een rode lap in een witte was elementen verenigt die elkaar niet ondersteunen maar elkaar in een negatieve manier beïnvloeden.

Het lijkt net of de artiest een plaat met experimentele pianomuziek alleen niet interessant genoeg vond en daarom een technobeat erbij heeft geplempt om de muziek toch nog een dynamisch element mee te geven.

Jammer dat de belofte van de eerste tien minuten er niet in slaagde de irritatie van de veertig minuten daarop weg te zuiveren. 2*

het is niet tristano, maar von oswald die de beatbakker is. zowel tristano en von oswald hebben hun sporen op zowel klassiek gebeid als electronisch gebied al ruimschoots verdiend.

tristano is een geschoolde pianist die al meerdere grote klassieke prijzen heeft gewonnen, met vele orkesten heeft gespeeld over de hele wereld, zowel jazz als piano arrangementen creeert en al zeer lange tijd geinteresseerd is in experimentelere kanten van de muziek.
hij heeft dan ook al meerdere samenwerkingen op zijn naam waaronder ook live optredens met onder andere carl craig.
von oswald, is ondermeer van basic channel, rhythm&sound, maurizio en is een van de grondleggers van de techno. techno bestaat idd vaak uit 4/4 beats maar om dat dan meteen af te doen als simpel gaat wel erg ver. het is idd niet hetzelfde als een lompe breakbeat die alle kanten op stuitert. een gebroken beat is niet per definitie knapper of beter, het is gewoon minder subtiel en dus makkelijker herkenbaar als variatief en afwisselend. Variatie in de beat is echter geensinds het oogpunt binnen deze plaat.
Nu begrijp ik wel dat bovenstaande relatief lage reacties komen van mensen die andere genres in hun top10 hebben staan en dit misschien dus niet gewend zijn, opvallend is daarbij wel dat in de rest van de wereld deze plaat ontzettend goed gewaardeerd wordt.
Uiteindelijk staat het iedereen vrij om iets goed of slecht te vinden, echter met zulke top10’s met zulke platen zou ik gedacht hebben dat subtiliteiten wel herkend zouden gaan worden.

De eerste track werkt z'n eigen subtiliteiten alleen erg tegen, wat erg jammer is. Beide elementen (ambient/minimal) zitten in elkaar's weg en maakt het een vreselijk saai plaatje.

Verder heb ik ondertussen genoeg minimal gehoord "om het gewend te zijn", vind er alleen weinig goeds tussenzitten. Weet dat het momenteel een hip genre is maar er zijn gewoon te weinig artiesten die iets met het minimal gegeven aankunnen.

Laat ik dan iets milder zijn.. ik vind wel degelijk dat er enig talent uitgaat van dit plaatje. De repititieve piano is soms best mooi in het patroon waarin het blijft hangen, het is natuurlijk geen Jon Williams of Philip Glass, maar de minimal piano is een aanzet tot iets dat ik als genre wel kan waarderen. Verder sluit ik me wel aan bij onderhond wat betreft de beats, redelijk achterhaald en beetje cheesy ook, net zoals het gehele begin van de plaat, doet me denken aan die easy listening house eind jaren 90, waar ik nog nooit iets bijzonders tussen heb gehoord. Ook dit fade meteen weg in mijn opslagcapaciteit. Die pianostukken zou ik nog wel als diner-muziek willen hebben, is best lekker op de achtergrond..

Heerlijke plaat, vooral het tweede deel. Eerste nummer neemt iets teveel tijd met de piano in het begin in beslag en middenin valt deze ook plotseling wat te hard in. Verder is het zeker een goede track, vooral aan het einde. Het tweede deel is wat krachtiger voor mij. Dubtechno liefhebbers valt deze plaat zeker aan te raden. Er wordt gedubt met een (vervormde) piano.

De vierkwartsmaat hier afwijzen zou voor mij hetzelfde zijn als m'n passen afwijzen tijdens het hardlopen. Voor sommige mensen is het misschien (initieel) zwaar, maar als je een goede flow weet te vinden ben je aan het genieten van de omgeving om je heen en de energie waarmee jij erdoor loopt. Je denkt eigenlijk even aan weinig, wat een verhelderende werking heeft en je komt er fitter uit.

Ik sluit me aan bij de reacties van John Doe en TukTak. Heerlijke muziek om in te verdrinken.