The Rifles - Great Escape (2009)

Ben benieuwd! De vorige plaat was een toppertje.

Ze hebben er lang over gedaan nog eens een tweede te maken voor een rechttoe-rechtaan gitaarbandje.

Laten we dat dan maar positief interpreteren. Ik zie al 4 stemmen, is ie gelekt? Want ik ben me toch benieuwd... Van No Love Lost heb ik in ieder geval nog altijd nog lang geen genoeg!

Ja, al een tijdje. Vind hem ietsje minder vergeleken met het debuut, dezelfde catchy pop liedjes maar het is allemaal iets gelikter.. een beetje onnodig opgepoetst vind ik.

Dat ben ik inmiddels na een luisterbeurt of 4 wel met je eens. Toch wel weer fijne liedjes hoor maar net wat minder dan het debuut. Die ga ik dan ook maar ophogen (wat al eerder had moeten gebeuren) zodat ik hier voorlopig 3,5* aan kan geven. Leukste liedjes tot dusverre: Sometimes en Romeo and Julie.

Dit is nou echt typisch een band dat heel standaard is, maar dankzij de stem toch gewoon heel goed overeind blijft staan.

Ook de nummers op dit album zijn gewoon heel standaard, maar die zanglijn en bepaalde strings eronder maken het gewoon.

Niet heeel bijzonder dus, maar zeker ook niet verkeerd.
Dankzij die goede nummers en zang, krijgt dit album 4 sterren van mij.

Heb em nu een paar keer beluisterd. Klinkt als wederom een fijne plaat van The Rifles. Inderdaad op het eerste gehoord iets minder dan het debuut. In sommige nummers mis ik het venijn van No Love Lost. Toch zijn 'Science In Violence', 'The Great Escape', 'Toerag' , 'The General' en 'Out in The Past', met zijn Interpol-achtige intro, zeker sterke nummers.
Ik begin met 3,5*

Weetje, ik heb hem stiekem alwéér 4 keer gedraaid. Elf ontzettend leuke popliedjes met die heerlijke Rifles teksten die zich nu definitief aan het ontvouwen zijn. Ik jaag deze meteen door naar 4* want daar heb ik met de vorige veel te lang mee gewacht, en die fout zal ik niet licht een 2e keer maken. Top 10 materiaal voor 2009!

Sterk album, lijkt in veel opzichten op het debuut, maar wel iets minder eentonig. Ik hoor ook blazers en strijkers, interessant Die stem blijft natuurlijk erg prettig om naar te luisteren. Verder viel mij inderdaad die Interpol-achtige intro in Out in the past op, zoals iemand anders al opmerkte.
Al met al vind ik het een geslaagd album. Het bevat genoeg verrassingen, maar de fijne Rifles-sound blijft behouden. Toch zijn sommige liedjes wel erg simpel, dat vind ik jammer.

Hmm, leuk plaatje meteen voor deze eerste dag van 2009. Het debuut ken ik niet, en als het zo lees is dat nog iets beter dan deze tweede. Dat belooft dan wat, want ik vind dit een erg genietbaar poprockalbum. Het lijdt in bescheiden vorm wel wat aan het nieuwebritsebandjessyndroom (nummers lijken nogal op elkaar, muziek lijkt nogal op andere nieuwe britse bandjes), maar dan is dit zeker een van de betere. Ook hier weer een scheutje Chameleons, een druppeltje jaren 90 britpop, maar toch af en toe ook wat Amerikaanse invloeden vind ik. Doet bij tijd en wijle zelfs een beetje aan Pinback denken. In de verte hoor, want 't blijft Brits. 3.5* lijkt me alleszins redelijk en achter het debuut zal ik ook eens aan.

Out in the Past is het mooiste liedje van 2009!

Daar raak ik inmiddels ook steeds sterker van overtuigd, want ook hier is de 3.5* rap naar de 4* doorgeschoten. Vooral de eerste vier nummers zijn geweldig. Daarna vlakt het niveau iets af en worden de liedjes me iets te inwisselbaar. Tot het laatste nummer, dat ineens hele andere koek is: minder postpunk, meer Zombies, zullen we maar zeggen. ´t is in ieder geval erg aanstekelijk allemaal!

2009 is nog lang...

Leuk albumpje net zoals hun voorganger. Je merkt wel dat er progressie in zit en dat het goed in elkaar steekt. Het is alleen dat The Rifles soms mijn interesse verliezen en dat ik het niet altijd draai.

Yes! Een nieuwe Rifles! Hoewel, de vorige heb ik al sinds eind 2006 niet meer geluisterd. Enige nummer dat in die jaren echt is blijven hangen is She's Got Standards. Van de rest herinner ik me vaag dat ik het best leuk vond allemaal. Hier zie ik een hoop positieve reacties en zelf voorzichtige jaarlijst opmerkingen, en dat in de derde week van het jaar! Even naar beneden laden maar.

Drie jaar geleden alweer dat No Love Lost uitkwam. Dat vond ik destijds een fijn pretentieloos pop-plaatje. Zodoende dus ook dit album eens een kans gegeven en ik moet zeggen: het eerste gedeelte van de plaat is vrijwel geheel aan me voorbij gegaan en heeft mijn aandacht niet weten te trekken (nu kan dat aan mij liggen, want ik ben vrij moe at the moment). De laatste paar nummers, en dan met name The General en For the Meantime, waren wel aangenaam en ook anders dan wat ik van The Rifles gewend ben. Blazers, strijkers? Wat hoor ik nu? Nice

Wel jammer van de lelijke no nonsense hoes trouwens.

Dat ligt dan denk ik aan jou, want ik vind de eerste vier nummers juist enorm sterk

Zoals ik zei: dat kan inderdaad aan mij liggen. Inmiddels nog een keer geluisterd en het klinkt toch wel fijn allemaal. Morgen zijn de tentamens voorbij en heb ik alle tijd om dit plaatje in een frisse mentale toestand van meerdere luisterbeurten te voorzien. Die eerste paar nummers vallen nog wel op hun plaats, daar heb ik wel vertrouwen in

Volgens mij is dit niet je juiste hoes...

Ik vind hem nou ook niet overdreven goed na de eerste luisterbeurt. Ik heb beide albums van de heren achter elkaar gedraaid en kwam tot de conclusie dat ik de eerste, na meer dan twee jaar, nog steeds erg goed vind. De tweede was ook wel leuk. Waarschijnlijk zelfs even goed. Maar niet zo denderend als dat sommigen hier wel beweren. Het zijn een beetje dezelfde soort nummers, alleen ik kom minder aanstekelijke deuntjes tegen en meer overbodig geneuzel met violen en zelfs trompetten. Bij de ene act kan dat wel, bij The Rifles vind ik het niet nodig.

Bij de Rifles gebeurt mijns inziens precies hetzelfde als bij veel bands op hun tweede album: de spontaniteit en frisheid van de eerste plaat verdwijnt enigszins , deels omdat ik als luisteraar ineens verwachtingen koester. Daartegenover staat dan wel een betere productie (langer over nagedacht, meer geld voor beschikbaar, geluid iets gladder, dichtgetimmerd met effecten) en meer muzikale inventiviteit (minder standaard refreintje/coupletje-liedjes en wat meer midtempo songs met lange lappen melodieus gezongen tekst). Na drie jaar toeren is een band nu eenmaal strakker op elkaar ingespeeld en meer bereid grenzen op te zoeken.

Hoe het ook zij, waar de vorige plaat simpel was maar er wel zeker zes (hit)singles op stonden, is dat hier dus enigszins anders. Maar voor iedereen die houdt van melodieuze britpop/rock zal ook dit album weer prima bevallen. Al verwacht ik dat ik deze op de lange termijn minder leuk ga vinden dan het debuut.

Ik had na de eerste 2/3 luisterbeurten precies dezelfde gedachte. Na wat vaker geluisterd te hebben is dit bij mij wel wat aan het verzwakken. Wat ik na wat meer luisterbeurten nog wel een beetje aan erger is de schreeuwerige zang op sommige nummers. Nu was dat op het eerste album ook wel aanwezig, maar volgens mij in mindere mate.

Misschien is het - net als bij veel andere dingen - maar net welke plaat je eerst hoort. Ik kende het debuut nog niet, maar vind die eigenlijk juist iets minder dan deze. Terwijl iedereen die dit als tweede plaat luistert volgens mij toch voor de eerste gaat.

Is idd helemaal niet de juiste hoes, moet iemand maar veranderen
Ze komen overigens op 9 april in Mezz (Breda)
Vind deze plaat ietsje minder dan de eerste maar nog steeds leuke en frisse liedjes

Met dit bandje kwam ik in aanraking via de aanstekelijke single Repeated Offender (van het vorige album) de nieuwe cd heeft een iets donkerder sound ,en is wat experimenteler ,waardoor het meer luisterbeurten vergt om de echte schoonheid van de tracks te ontdekken. The Rifles klinken wat volwassener maar de catchy liedjes blijven. Of deze plaat beter is dan het debuut is moeilijk te zeggen,wel denk ik dat de luisteraar hier minder snel op uitgekeken zal zijn. De pakkende song Winter Calls doet denken aan vrolijk werk van The Cure (luister maar eens naar het gitaartje),en is een uitstekende singlekandidaat.

En volgens mij is de titel Great Escape. Zonder The dus.

Om dan in die trant maar even door te gaan. Het is 'Fall to Sorrow' en 'Toe Rag'

Erg fijn album! idd een tandje minder in vergelijking met het eerste album, maar toch nog zeer goed!

Ik ga ze 8 april voor het eerst eens even bekijken in de Melkweg. Misschien ook een aanrader voor de fans hier.

Of op 9 april in Mezz dus
Vind de plaat overigens steeds beter worden. Vooral The General vind ik te gek, Heb spijt dat ik de eerste cd nu niet van ze gehouden heb, hij is niet meer te krijgen en ik wil geen nep exemplaar van de computer.

Wat een domper dit album. Ik was er al bang voor en daarom lang gewacht met luisteren uit angst op ze af te knappen. Blijf het eerste album toch nog regelmatig draaien en blijf hem op z'n tijd erg relaxt vinden. Op dit album komt er weinig van het rauwe terug, alleen een plaatje als The General kan mij nog echt bekoren. Jammer dat ze niet meer op die toer zijn gegaan in plaats van die feel good songs.