La Dispute - Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair (2008)

Ik was vanaf de eerste noot al verliefd eigenlijk. Wat deze plaat zo beresterk maakt zijn naar mijn idee de vocals die een beetje het midden houden tussen zingen, praten, schreeuwen en huilen en dit gecombineerd met mooie, bijna poetische teksten. Verder is het ook muzikaal retestrak in elkaar gecomponeerd. Het voelt aan alsof over elke noot 3 keer is nagedacht voordat deze op papier kwam en gespeeld werd. Dit maakt het voor mij tot de meest verassende plaat van 2008.

5*

Andria

Ik wist niet dat Robert Smith in een hardcore band zat.

Halfje hoger, heel erg strak album!

Muzikaal zakt het voor mij een beetje in na nummer 5, maar qua lyrics blijft het de hele tijd non stop fenomenaal.

#1 tot en met 5 zijn ongelofelijk strak.

In juni in nederland!
Hele gave band dit

Wat een sterk openingsnummer zeg. Ik heb hem al de hele week op repeat. Hij is alleen véél te kort.

51:31 is veel te kort?

Het openingsnummer is met 1:35 aan de korte kant en dat is waar omsk op doelt.

Ah, natuurlijk ja.

Eigenlijk doelde ik op Wesley Sneijder.

Met dank aan Norbert voor de tip!

La Dispute is een experimentele post-hardcore band uit Michigan. Ze worden soms vergeleken met Circle Takes the Square (vergezocht) en mewithoutyou (al wat meer begrijpbaar). Omdat het nogal drukke muziek is heeft het even geduurd voor ik hem echt op waarde kon schatten, maar de afgelopen weken heb ik het moeilijk om naar iets anders te luisteren, verslavend gewoon!

De albumtitel is gebaseerd op een Japanse legende over Orihime (Vega) en Hikoboshi (Altair). In die legende zijn de twee geliefden van elkaar gescheiden door een rivier (de Melkweg). Eéns per jaar, op de zevende dag van de zevende maand, mogen ze elkaar ontmoeten als ze de koning niet ontrieft hebben. In dat geval laat hij immers de rivier overstromen, waardoor oversteken onmogelijk wordt. De Japanners vieren deze legende trouwens met een festival, Tanabata genaamd.

Het hele album zit vol met verwijzingen naar de legende, en ook thematisch komen zowel de rivier, sterren als het concept van twee geliefden gescheiden door afstand steevast terug. De teksten zijn verbluffend, ontzettend poëtisch en gevuld met beeldende metaforen en talloze andere stijlvormen. Wegens de onderwerpen kan je wel wijzen op melodramatiek, maar als je naar de zang luistert kan je niet zeggen dat het niet oprecht zou klinken. Zanger Jordan Dreyer spuwt de teksten vaak snel uit op een unieke manier. Zijn emotioneel geladen stemgeluid varieert van kwetsbaar en onvast naar een lompe ruwheid die niet iedereen meteen zal aanspreken. Zelf had ik het beter gevonden als het zwaartepunt van zijn zang meer bij de rustige kant lag, want nu is het album voor de helft gevuld met wanhopig, dwingend geschreeuw wat de dynamiek een beetje afzwakt. Gelukkig wordt de aandacht af en toe afgeleid met wat handgeklap ('New Storm For Older Lovers') en wat achtergrondzang. Sowieso heeft hij een enorm talent om met het ritme te spelen en pareltjes lyrics te maken die gewoon smeken om meegeschreeuwd te worden.

Zelden een post-hardcore album gehoord met zulk een creatief gitaarspel trouwens. De twee gitaristen zijn niet vies van wat experimenteren, en de manier waarop ze soms in een soort vraag en antwoord op elkaar inspelen is vrij geniaal te noemen. Hun experimentatiedrang - die gelukkig niet te ver doorgedreven is - komt vooral tot uiting in de nummers 'Andria' en 'Damaged Goods'. Het prachtige 'Andria' is opgebouwd rond een riff gespeeld op een Weissenborngitaar, terwijl 'Damaged Goods' meer flirt met metalklanken en start-stop. Ook de gitaarsolo's zijn meer dan geslaagd. Kort en explosief doen ze me wat denken aan de korte uitspattingen die Thomas Erak er al te vaak uitschudde bij The Fall of Troy. 'Bury Your Flame' is hiervan een mooi voorbeeld, of hoe 'Last Blues For Bloody Knuckles' halfweg plots omslaat.De ritmesectie moet niet onderdoen, want zowel de bas als drums zijn hoogstaand. Hun drumwerk opteert om niet de kaart van snelheid te trekken, maar eerder van goedgeplaatste leuke fills, en ook heel wat tamboerijn.

Een indrukwekkend conceptalbum dat nogal wat luisterbeurten vraagt om echt ontleed te kunnen worden, maar voor wie niet vies is van wat hardcore punk is dit een echte aanrader.

Fijne review Gajarigon, as usual. Ik snap de link met CTTS wel. Maar dan in termen van 'fans van de een doen er goed aan de ander te checken', zonder dat ze muzikaal echt veel meer overeenkomsten vertonen dan dat ze onder de noemer (progressieve) screamo/hardcore vallen en bijzondere lyrics hebben.
Geweldige plaat in ieder geval. Prachtig, inderdaad, hoe de zanger zijn teksten bijna huilt.

Pfoe. Intrigerende plaat dit, maar wel een hele zit. Ik kan deze intensiteit maar moeilijk 50 minuten lang verdragen. Wel iets om vaker te draaien, maar ik hou het voorlopig op een veilige 3,5*.

Eerste luisterbeurt:

INTENS
INTRIGEREND
HARD

Wat een heftige plaat is dit zeg!

Jullie kennen dat gevoel vast wel. Je begint aan een album, zonder speciale verwachtingen, maar als de eerste noten beginnen voel je dat het goed zit. En hoe verder het album vordert, hoe meer je dat gevoel krijgt: ja, JA, JAAAAA!!!! Ik ben erg enthousiast na één luisterbeurt. Vreselijk intense plaat met vocalen vol emotie en geniaal gitaarspel. Gajaragon legt het in zijn mooie review al goed uit. Ook de teksten zijn gewoonweg aangrijpend. Door die teksten en de vocalen is dit album ook vreselijk meeslepend. Je wil geen seconde mis van het brok ellende dat hier tentoongespreid wordt.

Geniale plaat! De zanger schreeuwt, fluistert, praat en zingt geweldig.
Maar ook instrumentaal zit het sterk in elkaar. En laten we zeker de productie niet vergeten want dat organische geluid is heerlijk. 4,5* maar kan zeker meer worden.

Staat nu op de laatste plek in m'n top 10.
Heerlijke plaat, moeilijk om uit te leggen wat er nu net zo goed aan is, maar alles zit gewoon zo goed. Het sterke gitaarspel, het gevariieerde geschreeuw, de fantastische teksten,...

Al veel te lang geleden was dit het review album van de maand. Het wordt dus maar eens tijd voor die review

Want dat is dit post-hardcorewerkje absoluut waard. Het is één van de meest trieste, deprimerende, en tevens intense albums die ik ken. Een overweldigende aanval op het gemoed. Dit is het gevolg van een briljante optelsom door een gevalletje 'geweldige vocalist vindt precies de goede band'. Het zijn natuurlijk die vocalen die in eerste instantie opvallen en de aandacht opeisen. Wanhopig schreeuwend, snikkend, mompelend en roepend sleept Jordan Dreyer ons door zijn ellendige verhaal. Zijn stem zal een hoog 'love it or hate' it gehalte hebben aangezien hij geregeld op het randje zit tussen overtuigend emotioneel en te dik aangezet huilie huilie doen. Gelukkig zit hij wat mij betreft precies aan de goede kant waardoor zijn vocalen bij de meest indringende en aangrijpende horen die ik ken.

Gelukkig dat zijn mede bandleden dit niveau moeiteloos bij kunnen benen, zodat de instrumentatie de emotie nog eens wat dikker aan kan zetten en het geheel nóg overtuigender maakt. Met name het zeer creatieve en subtiele gitaarspel valt op: onmisbaar voor de algehele sound, maar nooit opdringerig en dus in dienst van het krachtige geheel. Het is voor een groot deel verantwoordelijk voor het muzikale decor dat op het juiste moment pure triestheid uitstraalt en wanneer nodig zich juist compleet laat gaan.

Wat Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair echter extra bijzonder maakt zijn de teksten. Zoals Gajarigon hierboven al uitlegt verwijzen de lyrics veelal naar een Japanse legende waarbij het draait om twee geliefden die uit elkaar zijn getrokken en elkaar niet zelf kunnen bereiken. Dit onderwerp is de rode draad door dit album en het is dusdanig beeldend beschreven dat je de verhalen bijna als een film afgespeeld ziet worden in je hoofd. De prachtige wijze waarop de teksten zijn geformuleerd en natuurlijk de overtuiging waarmee ze gebracht worden maakt dit album extra indrukwekkend en overdonderend. De ellende is bijna letterlijk voelbaar doordat je zelf zo meeleeft, waardoor dit album ook nog eens geweldig meeslepend wordt.

Het is wel duidelijk: ik ben verliefd op dit album, eigenlijk al vanaf de eerste keer dat ik het hoorde. De intensiteit ervan is overweldigend, de muziek raakt diep en sleept je mee op een manier die maar door weinigen is geëvenaard waardoor mijn hoge cijfer meer dan gerechtvaardigd is.

Dat dit intens is, kan ik na één luisterbeurt ook al wel vertellen. Dat lange nummer aan het eind is wat dat betreft zowat het hoogtepunt, met de afsluiter als mooie epiloog. De vocalen zijn op het randje, maar zo heb ik ze graag. Er schreeuwt emotie uit, en da 's een goed teken. Het doet me iets. Ja, deze ga ik toch nog meer beluisteren, goeie tip.

La Dispute is een band uit Amerika. Ze spelen post-hardcore en dit is hun debuutalbum. In hardcorekringen werd al vrij snel over een klassieker gesproken in het genre. Eens kijken of wat mij betreft dat terecht is.

Het eerste wat enorm opvalt als je het album beluisterd is de zang. Ik moest echt denken aan Robert Smith maar dan nog vele malen wanhopiger en schreeuweriger. Het is een van de factoren die me na een aantal nummers enorm gaat irriteren. Ik hou van emotie in de zang maar dit gaat me dan net weer te ver. De zanger heeft heel de tijd een enorm jankerige (of huilie huilie zoals Niels het zegt) toon in zijn stem. Ook zit er weinig afwisseling in de schreeuwen.

De zang verpest voor mij dit album en dat is doodzonde. Want onder de zang zit de muziek die echt niet normaal goed is. Meerdere keren tijdens het beluisteren van dit album moest ik denken aan The Shape Of Punk To Come van Refused qua muziek. Aparte gitaarriffs en een drummer die je heel de tijd op het verkeerde been zet. De spoken word-stukken leiden niet zo af van de muziek en daar zitten de mooiste stukken.

Soms is het heel hard en de andere keer hebben de gitaren een gevoeligheid die je ook bij post-rock hoort. Die gevoelige stukken zijn prachtig omdat er ook geen gejank van de zanger bij zit. Ik lees net bij Wildlife dat op dat album dat soort stukken veel meer voorkomen. Die zal ik dus waarschijnlijk veel beter vinden.

Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair is een plaat die muzikaal echt als een huis staat. Het is krachtig maar ook melodieus en een beetje progressief. Maar er zit een blok aan mijn been zoals je dat al hebt gelezen. Ik probeer er door heen te luisteren maar de zanger is enorm dominant op dit album. Ik geef 3,5 ster.

Mooi stuk. (Jij ook Niels. )
Alleen is dit niet hun debuut Don.

Vancouver is een EP dus ik zie deze als hun debuut.

Wanneer deze band aan het experimenteren slaat wordt het gaaf. Ik lees dat dat op Wildlife ook meer het geval is. Die slidegitaar in Andria is echt geweldig!

Deze moet ik ook nog eens beluisteren, ik hoorde ooit op een soundrop een nummer van deze plaat en dat beviel me wel. En het stemgemiddelde en sommige reacties laten goede dingen vermoeden.

Dat nummer had ik gepost.
Het was Fall Down, Never Get Back Up Again.

@Don: volgens Mume is Vancouver gewoon een regulaire plaat, hoor.

Volgens MuMe wel, ja. Maar dat klopt niet.

De focus op dit album ligt vooral op de zang waardoor de instrumenten gedegradeerd worden tot een rolletje in de achtergrond ter begeleiding van de zanger. Dat wanhopig gejank en geschreeuw is op zijn minst aangrijpend te noemen. Het enige minpunt is dat de zanger soms wat te veel gaat doordrammen totdat het vervelend wordt. Verder een zeer interessante plaat.

Daar ben ik het ook helemaal mee eens. Heerlijk album waar de nadruk voor het grootste gedeelte ligt op de zang. Daar ligt meteen de kracht maar ook tegelijkertijd de zwakte van dit album. Na een aantal nummers heb ik wel weer genoeg intense emo vocalen over me heen gehad. Bij meer dosering hiervan was de score voor mij hoger uitgevallen.

De instrumentatie een bijrolletje? Ondanks alles wat er daarmee wordt uitgehaald?

Om de instrumentatie nu als een rolletje in de achtergrond te noemen gaat ook wel heel ver. Die zit namelijk zeer ingenieus in elkaar en zorgt er voor dat de vocalen er zo uit komen. Dat ik die op een gegeven moment vervelend vind is smaak.

La Dispute wordt bekend.
Ik ben het er wel totaal niet mee eens dat de instrumentatie maar een bijrolletje heeft.
Het heeft juist een grote rol.