La Dispute - Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair (2008)

Met dank aan Norbert voor de tip!

La Dispute is een experimentele post-hardcore band uit Michigan. Ze worden soms vergeleken met Circle Takes the Square (vergezocht) en mewithoutyou (al wat meer begrijpbaar). Omdat het nogal drukke muziek is heeft het even geduurd voor ik hem echt op waarde kon schatten, maar de afgelopen weken heb ik het moeilijk om naar iets anders te luisteren, verslavend gewoon!

De albumtitel is gebaseerd op een Japanse legende over Orihime (Vega) en Hikoboshi (Altair). In die legende zijn de twee geliefden van elkaar gescheiden door een rivier (de Melkweg). Eéns per jaar, op de zevende dag van de zevende maand, mogen ze elkaar ontmoeten als ze de koning niet ontrieft hebben. In dat geval laat hij immers de rivier overstromen, waardoor oversteken onmogelijk wordt. De Japanners vieren deze legende trouwens met een festival, Tanabata genaamd.

Het hele album zit vol met verwijzingen naar de legende, en ook thematisch komen zowel de rivier, sterren als het concept van twee geliefden gescheiden door afstand steevast terug. De teksten zijn verbluffend, ontzettend poëtisch en gevuld met beeldende metaforen en talloze andere stijlvormen. Wegens de onderwerpen kan je wel wijzen op melodramatiek, maar als je naar de zang luistert kan je niet zeggen dat het niet oprecht zou klinken. Zanger Jordan Dreyer spuwt de teksten vaak snel uit op een unieke manier. Zijn emotioneel geladen stemgeluid varieert van kwetsbaar en onvast naar een lompe ruwheid die niet iedereen meteen zal aanspreken. Zelf had ik het beter gevonden als het zwaartepunt van zijn zang meer bij de rustige kant lag, want nu is het album voor de helft gevuld met wanhopig, dwingend geschreeuw wat de dynamiek een beetje afzwakt. Gelukkig wordt de aandacht af en toe afgeleid met wat handgeklap ('New Storm For Older Lovers') en wat achtergrondzang. Sowieso heeft hij een enorm talent om met het ritme te spelen en pareltjes lyrics te maken die gewoon smeken om meegeschreeuwd te worden.

Zelden een post-hardcore album gehoord met zulk een creatief gitaarspel trouwens. De twee gitaristen zijn niet vies van wat experimenteren, en de manier waarop ze soms in een soort vraag en antwoord op elkaar inspelen is vrij geniaal te noemen. Hun experimentatiedrang - die gelukkig niet te ver doorgedreven is - komt vooral tot uiting in de nummers 'Andria' en 'Damaged Goods'. Het prachtige 'Andria' is opgebouwd rond een riff gespeeld op een Weissenborngitaar, terwijl 'Damaged Goods' meer flirt met metalklanken en start-stop. Ook de gitaarsolo's zijn meer dan geslaagd. Kort en explosief doen ze me wat denken aan de korte uitspattingen die Thomas Erak er al te vaak uitschudde bij The Fall of Troy. 'Bury Your Flame' is hiervan een mooi voorbeeld, of hoe 'Last Blues For Bloody Knuckles' halfweg plots omslaat.De ritmesectie moet niet onderdoen, want zowel de bas als drums zijn hoogstaand. Hun drumwerk opteert om niet de kaart van snelheid te trekken, maar eerder van goedgeplaatste leuke fills, en ook heel wat tamboerijn.

Een indrukwekkend conceptalbum dat nogal wat luisterbeurten vraagt om echt ontleed te kunnen worden, maar voor wie niet vies is van wat hardcore punk is dit een echte aanrader.

Al veel te lang geleden was dit het review album van de maand. Het wordt dus maar eens tijd voor die review

Want dat is dit post-hardcorewerkje absoluut waard. Het is één van de meest trieste, deprimerende, en tevens intense albums die ik ken. Een overweldigende aanval op het gemoed. Dit is het gevolg van een briljante optelsom door een gevalletje 'geweldige vocalist vindt precies de goede band'. Het zijn natuurlijk die vocalen die in eerste instantie opvallen en de aandacht opeisen. Wanhopig schreeuwend, snikkend, mompelend en roepend sleept Jordan Dreyer ons door zijn ellendige verhaal. Zijn stem zal een hoog 'love it or hate' it gehalte hebben aangezien hij geregeld op het randje zit tussen overtuigend emotioneel en te dik aangezet huilie huilie doen. Gelukkig zit hij wat mij betreft precies aan de goede kant waardoor zijn vocalen bij de meest indringende en aangrijpende horen die ik ken.

Gelukkig dat zijn mede bandleden dit niveau moeiteloos bij kunnen benen, zodat de instrumentatie de emotie nog eens wat dikker aan kan zetten en het geheel nóg overtuigender maakt. Met name het zeer creatieve en subtiele gitaarspel valt op: onmisbaar voor de algehele sound, maar nooit opdringerig en dus in dienst van het krachtige geheel. Het is voor een groot deel verantwoordelijk voor het muzikale decor dat op het juiste moment pure triestheid uitstraalt en wanneer nodig zich juist compleet laat gaan.

Wat Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair echter extra bijzonder maakt zijn de teksten. Zoals Gajarigon hierboven al uitlegt verwijzen de lyrics veelal naar een Japanse legende waarbij het draait om twee geliefden die uit elkaar zijn getrokken en elkaar niet zelf kunnen bereiken. Dit onderwerp is de rode draad door dit album en het is dusdanig beeldend beschreven dat je de verhalen bijna als een film afgespeeld ziet worden in je hoofd. De prachtige wijze waarop de teksten zijn geformuleerd en natuurlijk de overtuiging waarmee ze gebracht worden maakt dit album extra indrukwekkend en overdonderend. De ellende is bijna letterlijk voelbaar doordat je zelf zo meeleeft, waardoor dit album ook nog eens geweldig meeslepend wordt.

Het is wel duidelijk: ik ben verliefd op dit album, eigenlijk al vanaf de eerste keer dat ik het hoorde. De intensiteit ervan is overweldigend, de muziek raakt diep en sleept je mee op een manier die maar door weinigen is geëvenaard waardoor mijn hoge cijfer meer dan gerechtvaardigd is.

La Dispute is een band uit Amerika. Ze spelen post-hardcore en dit is hun debuutalbum. In hardcorekringen werd al vrij snel over een klassieker gesproken in het genre. Eens kijken of wat mij betreft dat terecht is.

Het eerste wat enorm opvalt als je het album beluisterd is de zang. Ik moest echt denken aan Robert Smith maar dan nog vele malen wanhopiger en schreeuweriger. Het is een van de factoren die me na een aantal nummers enorm gaat irriteren. Ik hou van emotie in de zang maar dit gaat me dan net weer te ver. De zanger heeft heel de tijd een enorm jankerige (of huilie huilie zoals Niels het zegt) toon in zijn stem. Ook zit er weinig afwisseling in de schreeuwen.

De zang verpest voor mij dit album en dat is doodzonde. Want onder de zang zit de muziek die echt niet normaal goed is. Meerdere keren tijdens het beluisteren van dit album moest ik denken aan The Shape Of Punk To Come van Refused qua muziek. Aparte gitaarriffs en een drummer die je heel de tijd op het verkeerde been zet. De spoken word-stukken leiden niet zo af van de muziek en daar zitten de mooiste stukken.

Soms is het heel hard en de andere keer hebben de gitaren een gevoeligheid die je ook bij post-rock hoort. Die gevoelige stukken zijn prachtig omdat er ook geen gejank van de zanger bij zit. Ik lees net bij Wildlife dat op dat album dat soort stukken veel meer voorkomen. Die zal ik dus waarschijnlijk veel beter vinden.

Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair is een plaat die muzikaal echt als een huis staat. Het is krachtig maar ook melodieus en een beetje progressief. Maar er zit een blok aan mijn been zoals je dat al hebt gelezen. Ik probeer er door heen te luisteren maar de zanger is enorm dominant op dit album. Ik geef 3,5 ster.