Megadeth - The System Has Failed (2004)

prima album megadeth is terug bij hun prachtige album "Peace Sells...But Who's Buying?"

Wel een aardig album, de jaren tachtig zijn volgens mij echter al lang voorbij. Maar zo zijn er nog wel een aantal metalbands blijven hangen.

...die zijn toch juist weer helemaal terug?

Ik vind deze niets onder doen voor het geniale Peace sells... allen klink de plaat een stuk beter qua productie. In dave zijn geval had hij zich een stuk eerder moeten bekeren toto het christendom, had misschien een hoop klootplaten gescheeld.

De oudere platen zijn echt stukken beter, dit album is ook erg goed. Jammer dat dit de laatste is. Zelf vind ik die dead enough, blackmail the universe en the scorpion het beste van de plaat.

Zoals???

cryptic writings

Risk, The World Needs a Hero!

Ik ben nooit een grote Megadeth-fan geweest, vooral vanwege Mustaine's zang (is voor mij een obstakel). Eigenlijk kon alleen Rust In Peace mij bekoren, vooral vanwege Marty Friedman.

Ik kom na diverse luisterbeurten tot de conclusie dat The System Has Failed mij positief verrast heeft. Leuk en afwisselend, maar niet zo goed als Rust In Peace.

Dat inderdaad niet maar zo verschrikkelijk veel slechter is hij niet hoor. Een nummer als ´Die Death Enough´ had zeker niet misstaan op rest in peace.

Dit album vind ik echt niet geweldig. De zang van dave is zo irritant. En de riffs zijn allemaal erg voorspelbaar. Maar het is Dave wel goed gelukt om een album te maken dat klinkt als of het uit de jaren 80 komt.

En als je daar van houd, jaren tachtig thrash, dan is het logisch dat je dit een geweldige plaat vind. Oke de riffjes zijn wat voorspelbaar, maar dat is bij megadeth altijd al het geval geweest, en ook van de zang van dave daar moet je van houden.

Niet dat Megadeth de enige thrashband is met een opvallende stem, ook Blitz van Overkill en Zetro van Exodus hebben zo'n een kenmerkende stem, dat vind ik wel wat hebben. Deze bands staan muzikaal op hetzelfde peil als Testament, maar toch ben ik een grotere fan van hun juist dankzij hun originele zang.

Zeer degelijke release die beslist bij het betere werk behoort van deze klasseband en een verademing na een paar mindere cd's.
Alleen spijtig van die mottige albumcover.

zitten aantal geweldige nummers tussen vooral of mice and men

rock / metal dit is toch wel duidelijk metal :O

Vanavond weer eens beluisterd en ik gooi er gewoon een halfje bovenop: 4,5*
Na de stukken mindere albums Risk en The World Needs a Hero en de totaal overbodige EP Still Alive... and Well? leek Mustaines carrière in mineur te eindigen, omdat hij zijn arm/pols nooit meer zou kunnen gebruiken. Maar dankzij God - volgens Mr Megadeth, dan - genas zijn pols en schreef hij zonder band dit album. Oorspronkelijk wou hij het als een soloplaat uitbrengen, maar zijn platencontract verplichtte hem nog één Megadeth-album uit te brengen. In 2005 besloot hij toch verder te gaan met Megadeth - ter ere daarvan is onlangs het live-album That One Night uitgekomen. Tijdens dat optreden zou hij die beslissing genomen hebben.
Zijn bekering betekent gelukkig niet dat Mustaine een softy is geworden; integendeel. TSHF is de heavieste Megadeth plaat sinds Countdown to Extinction - misschien wel harder. Toch weet hij de variatie erin te houden door nummers als Die Dead Enough en Of Mice and Men.
Ook de teksten hierop zijn weer erg goed én afwisselend. Van allegorische woordspelingen en symbolische teksten (Kick the Chair, The Scorpion, Tears in a Vial en My Kingdom) tot nummers waar Mustaine recht voor z'n raap zegt waar het op slaat (Back in the Day en Something That I'm Not).
Leukste regels:
I red, white and blew it uit Blackmail the Universe
You never made Metal, buddy, Metal made you uit Something That I'm Not

En anno 2007 is Megadeth niet meer weg te denken uit de (thrash)metal scene. Ze touren als een gek (Gigantour) en met dit album en hun nieuwe album United Abominations zijn ze weer bij het niveau en geluid van eind jaren '80, begin jaren '90.

Megadeth is terug! Na een hoop rommel platen (Risk, Cryptic, World needs a hero), keert Dave min of meer terug naar hun roots.

Geen Rust In Peace II, maar wel hun beste plaat sinds Youthanasia.

erg lekkere plaat

enige minpunt

bij ieder volgend nummer heb ik het id dat ik dat net al gehoord heb

kheb vaker het id bij megadeth dat mustaine riffjebuur speelt, van zichzelf welteverstaan dan, wat op zich niet uitmaakt want vaak in nieuw jasje

voor de rest dik in orde deze plaat

Relevante plaat, ik deel de mening dat dit teveel 80's steken heeft dan ook niet. Tekstueel is Mustaine weer in vorm en muzikaal weet hij een onderhoudend album voor te schotelen. Tuurlijk, de hoogtijdagen liggen achter hem maar songs die je bij blijven schrijven kan ie nog steeds.

Op zich prima plaat, maar geheel overtuigen doet ie niet.
Maar toch wel weer een stap vooruit na Risk en The World Need a Hero.

Wel een redelijk deftige cd van Megadeth. Ik vind de opvolger toch beter. Die Dead Enough en Back in the Day zijn wel zeer goede nummers.

redelijk?

ik vind hem erg goed

ieder nummer blijft meteen in je kop hangen, heel apart

niet zo heavy als voorgangers, het is een wat mildere plaat voor megadeths doen, maar het niveau is hoog genoeg om hem een 4 te geven

tiny minpunt

solowerk is wat te eenvoudig voor daves doen

Beter dan zn twee voorgangers, maar voor mij heeft Megadeth het beste gemaakt van 1986 tot 1992.

Ik denk weinig mensen je gaan aanvallen op dat statement.. ik in ieder geval niet

Het was oorspronkelijk de bedoeling om dit album als soloalbum uit te brengen, maar door contractuele problemen is het album toch opnieuw onder de naam 'Megadeth' uitgebracht.

Het album op zich is zeer goed: Blackmail The Universe, Kick The Chair, The Scorpion en Back In The Day zijn echte topnummers!

Back In The Day is een ware hymne die ook zich ook echt kan meten met het werk van vroeger.
Tegelijkertijd is dit ook weer een typisch eigenwijs Megadeth album waar afwisseling troef is. Het heilige vuur is ook weer helemaal terug ofschoon Megadeth nimmer een slecht album heeft afgeleverd imho.

Uitstekende Megadeth plaat. Chris Poland verdient trouwens ook een pluim. Samen met Friedman toch wel het beste wat Megadeth op lead gitaar heeft gehad.

Wel een leuke plaat. Er staan best wel wat top nummers op, zoals The Scorpion of Blackmail the Universe. Voor mij de laatste echt goede plaat van de band.

Heerlijk album wat na een aantal mindere albums weer een herboren (what's in a name?) Megadeth laat horen!! Schitterende nummers als Blackmail the universe, Die dead enough, Kick the chair, Tears in a vail, The scorpion, Back in the day en Mice and man zijn gewoon super en kunnen zich met z'n beste werk meten!
De produktie is ook dik in orde; lekker vet en rauw! Persoonlijk vind ik dit de beste van de latere albums.