Rita Hovink - Laat Me Alleen (1986)

Een vrouw met een goede zangstem. Vroeger, toen ze 'op kamers' woonde, werkte zij in Hilversum in een schoenenzaak en 's avonds trad zij op of volgde voor een zangeres belangrijke lessen als ademhaling en solfège.
Impressario Lou van Rees vond in 1964 Liesbeth List niet goed genoeg (!) en dus nam hij Rita op in zijn Knokkeploeg, waarmee haar carriere in een stroomversnelling geraakte.
De als Hendriekje Jannie Vink geboren zangeres heeft veel pech gehad in haar leven, zo werd zij slachtoffer van een ernstig auto-ongeluk waardoor zij enkele jaren niet kon optreden en er waren meerdere plastische chirurgie ingrepen noodzakelijk.
In 1977 deed ze mee aan het Nationale Songfestival en eindigde op de allerlaatste plaats.
Al in 1976 werden enkele tumoren in haar lichaam gevonden en is ze meermalen geopereerd. Uiteindelijk kreeg ze ook borstkanker en in augustus 1979 werd ze door het ziekenhuis naar huis gestuurd omdat men niets meer voor haar kon doen. Ze overleed thuis op 7 september, op slechts 35-jarige leeftijd.
Ze was altijd erg trots op haar huis en liet zich daar graag fotograferen. Nu een prachtig 'seventies' tijdsbeeld, die foto's.

Vraag me af of ze wel 'gelukkig' was met het zingen van haar Nederlandstalige liedjes, ze begon aanvankelijk met jazzy liedjes - Engelstalig - en leek meer 'noodgedwongen' (commercie) overgeschakeld naar Nederlandstalig.
Dit album geeft een mooie bloemlezing van haar Nederlandstalig werk.
Favoriete nummers zijn Draai Je Om, Ik Zou Alles Willen Geven en natuurlijk Laat Me Alleen.
Sommige liedjes hebben een Conny Vandenbos achtige zweem, is toch wat minder.
3,5 sterren.
R.I.P. Rita Hovink.

Wat een bijzondere liefhebberij, de muziek van Rita Hovink!
Ik wist niet dat ze zóveel ellende achter de rug had maar het verklaart veel van de teksten (zie alleen al de titels van deze compilatie).

Rest natuurlijk de vraag, hoe zo'n Nederlandse jongen, toch liefhebber van geheel andere muziek, terecht is gekomen bij Rita Hovink!

Het betere Nederlandstalige lied heb ik altijd gewaardeerd, musician. Wat valt er te verklaren?
De jonge buizen zag als allereerste (vele) concerten de optredens van Andre Hazes. En Een Klomp Met Een Zeiltje en Ik Heb Een Vraag schalden uit de radio thuis en heb bij zoveel liedjes persoonlijke herinneringen.
Ann Christy is een favoriete artieste. Ede Staal en Cornelis Vreeswijk idem dito.
Woensdag ga ik naar het theater, naar Daniel Lohues.
Niets nieuws onder de zon, het is altijd zo geweest, er is meer dan alleen kick ass rock 'n roll en metal.
Rita Hovink was een goede zangeres, er is amper een bericht over haar op MuMe.

Ja, dat is natuurlijk helemaal prima maar zoiets kan natuurlijk een geheel andere achtergrond hebben. En er zijn uiteraard meer Nederlandstalige bands dus waarom specifiek Hovink, was eigenlijk mijn gedachte.

Ik zou haar zelf niet zo snel onder het betere Nederlandstalige lied laten vallen. Bij mij kwam Radio Veronica begin jaren '70 eveneens over de vloer, ook af en toe met de Wilma hits Een Klomp met een Zeiltje en Ik heb een Vraag. Maar die nummers brachten het niet tot wederzijdse liefde.

Maar het is mooi iets over je beweegredenen en achtergrond te lezen!

Niet specifiek.
Ook.
Zoveel mooie Nederlandstalige muziek. En ook Rita Hovink.
Luisterde toen ook Queen en Blondie. Daarover ook wel geschreven bij albums van die artiesten.
En bij een album van Rita Hovink dus ook, zij hoorde ook bij m'n opgroeien, weet die muziek nog goed.
Triest dat ze maar 35 heeft mogen worden.

Inderdaad een mooi liedje, dat "Laat Me Alleen". Heb het even teruggeluisterd op YouTube, waaronder een mooie live-versie. Natuurlijk is er niets mis met Nederlandstalige muziek, al zit er ook veel rommel tussen. In de jaren 60 en 70 verschenen er heel veel mooie Nederlandstalige plaatjes en vele daarvan kwamen in de Top-40. Wel moet ik bekennen, dat, nu ik wat ouder ben, mijn waardering voor wat ik dan maar met jullie "het betere Nederlandse lied" noem, is gestegen.

De cd vond ik laatst voor een luttel bedrag in een kringloopwinkel, en dus kon ik die uitgebreid beluisteren. Dat viel me helaas niet mee. Rita Hovink had een goede stem, en zingen kon ze ook heus wel, maar de hier verzamelde liedjes, alsmede de arrangementen vind ik niet erg aantrekkelijk. Het beste liedje vind ik het titelnummer van het album, dat is echt onverslijtbaar, maar de rest is hoogstens leuk voor een gezellige avond. Haar jazzy albums (waar ik het een en ander van heb gehoord) zijn trouwens wel de moeite waard.

Je hebt hier wel een punt, heartofsoul. Dit is een verzamelaar waar lukraak singles bij elkaar zijn gegooid. Naast het mooie Laat Me Alleen vind je ook het oerflauwe Antonio. Een hit(je) inderdaad, maar eigenlijk geschikter voor vrouwelijke lolbroeken uit die tijd, Imca Marina of Ria Valk. En dat geldt zeker ook voor het uit het uit het Duits vertaalde .....Zegt Mijn Man. En daar achter komt dan het trieste Een Kind. Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan.
Er is een boel materiaal, ook uit de eerder aangehaalde jazz-periode. Er zou moeiteloos een overzicht kunnen worden samengesteld die haar talent meer recht doet. Maar zit er nog iemand op te wachten?

Er is een uitgave van haar jazzperiode
LOVE ME OR LEAVE ME (LP+CD), HOVINK, RITA, LP | PlatoMania

buizen:
De overheersende verhaallijn van Rita Hovink: Laat me alleen - Andere Tijden - anderetijden.nl lijkt wel te zijn dat zij het liefste (Engelstalige) Jazz zong en zich met enige tegenzin (en daarmee mindere overtuiging) en vanwege de commerciële perspectieven op het (artistiek inferieure) Nederlandstalige levenslied stortte. Het lijkt daarmee het dedain over de Nederlandstalige muziek bij veel Nederlandse acts, het luisterpubliek en de muziekcritici wel te onderstrepen. Er zijn maar een beperkt aantal artiesten zoals Eefje de Visser en Spinvis die daaraan weten te ontsnappen. Ik ken zowel haar Nederlandstalige als haar Engelstalige Jazzwerk niet goed, dus ik kan daar geen onderbouwde voorkeur voor uitspreken.

Mijn ouders hadden weinig met de smartlap, dus stond bij ons "Op volle toeren" en daarvoor "Op losse groeven" nooit op en ik heb niet het idee dat ik daar veel aan heb gemist. Ook met Hazes heb ik nog steeds niet veel. Er waren 3 liedjes in de 70s in het genre die echter wel mijn goedkeuring weg konden dragen: Margrietje - Louis Neefs, Terug naar de kust - Maggie MacNeal en Laat me alleen.

Ik vind de smartlap/Hazes, etc., tegenwoordig gevat onder de toevoeging 'Piraten ...' nog steeds een curieus fenomeen. Dergelijke liederen zijn bijna zonder uitzondering nogal zwaar op de hand - de dood ligt op de loer - "geniet van het leven, het duurt toch maar even..." - maar worden toch vooral van stal gehaald om de meest uitzinnige Hollandse gezelligheid luister bij te zetten. We geven ons massaal even over aan dat massaverdriet om daarmee de weg naar onze eigen innerlijke beroeringen af te sluiten, dat massaal te overschreeuwen.

Maar de voorgenoemde liederen zijn anders. Allereerst zit er literaire kwaliteit in de teksten. Het is mooi als deze tegelijk direct zijn en genoeg wegblijven van de (in het genre) onvermijdelijke clichés. Zoals dat is met de zin "een glimlach wordt pure parodie". Daarnaast is de stemvorming van Hovink zonder meer doorleefd; of de onheilstijding van haar ziekte die in hetzelfde jaar kwam als deze hit daar een bijdrage aan levert weet ik niet. Hovink bedrijft drama zonder de toevoeging 'melo-'. Ik zou haar oeuvre toch eens moeten screenen op meer van deze pareltjes.