The Horace Silver Quintet - Song for My Father (1965)

Het nummer Song for My Father is een klassieker, maar eigenlijk mogen we dit hele album wel als dusdanig bestempelen.
4,25 ster.

Niet alleen het titelnummer, maar eigenlijk is de gehele plaat als 'klassieker' te bestempelen.....toen ik de plaat voor het eerst hoorde was het een 'feest der herkenning': veel stukken van deze plaat heeft menigeen wel eens op TV, radio, cafe of waar maar ook eens gehoord...... Jammer dat zo weinig MUME'ers deze plaat kennen............maar goed Aero behoort dan ook wel tot 'the incrowd' (crew)....

Hier stonden vanavond nog meerdere berichten...... raar.. of ben ik

Pracht van een plaat! Wat een lekker samenspel is hier te horen. Op de gok gekocht en zeker geen spijt! Wat zal papa Silver trots zijn geweest.

Prachtige hoes wederom. Sowieso zijn veel Jazzplaten voorzien van schitterende artworks. Met name de Bluenote albums schieten eruit wat mij betreft.

Klassiek goed album en erg mooi. Natuurlijk is de status van dit album legendarisch, en die status verdient het ook dubbel en dwars.

4 sterren.

Geheel akkoord, echt klassieker en bijzonder sfeervolle plaat!

Fijne plaat van Silver met "Calcutta Cutie" en "Que Pasa ?" als mijn persoonlijke favorieten.
We doen er gelijk een halfje bij.

4,5/5

Je hebt zo van die jazz albums die je ongemerkt toch vaker eruit pakt als andere, althans ik dan heh. Dit is er toch eentje van, die mij wel aanspreekt. Komt misschien ook wel door die prachtige hoes. Als ik in een zonnige stemming ben, denk ik er wel eens aan en denk, ja laat ik die eens opzetten. Het is misschien die symphatieke uitstraling van de beste man, dat zou ook kunnen.
Misschien zelfs dat dit, naast de ontspannende jazz klanken, er ook een ander sfeertje doorheen geweven zit, dat het zo prettig maakt om naar te luisteren. Waarschijnlijk is het gewoon het laid back pianospel die mij aanspreekt. De opener is prachtig, niets aan toe te voegen. Maar das nog niet alles, eigenlijk is heel het album prettig om naar te luisteren en Horace heeft een prima quintet die hem hierin ondersteunt. De extra versies voegen echt iets toe en dat is niet altijd het geval op jazz albums, naar mijn smaak dan.
Dat Horace ook wat losser uit kan pakken, laat hij wel horen op The Kicker.
Heerlijk album en eentje waar ik wel wat mee heb.
Zoals Father al zegt; een bijzonder sfeervolle plaat.

IK geniet hier nog maar eens van. Ik heb de Rudy Van Gelder Edition, dus geheel geremasterde loepzuivere versie. Héérlijke schijf!
Steely Dan gebruikte een sample van de titelsong voor Rikki Don't Lose That Number (schitterend gedaan overigens!). Ik wou dit gewoon even meegeven voor wie zich afvraagt "van waar ken ik dat riedeltje toch?"

Song for My Father kende ik al langer. Afgelopen weekend dit album gekocht en ik vind het zaaalig.

Ik heb ze mij vrijdag op LP aangeschaft. en ik moet zeggen dat dit mij zeer aangenaam verrast heeft. Song for my father kende ik ook zonder de Steely Dan sample maard e rest heeft mij ook aangenaam verrast . Wie denkt dat jazz iets is voor notenneukers, moet hiermee dringend zijn mening herzien. Ik zou zelfs zeggen dat goeie jazz altijd swingt. Armstrong, Ellington, Fitzgerald en later ook Miles Davis en Coltrane. Zelfs een moeilijke jongen als Ornette Coleman doet je heupwiegen. Alleen lieden die dénken dat ze jazz spelen, zoals zo veel lieden die conservatorium of jazzschool volgen, zijn vervelende notenneukers.

Fijne en ontspannende jazz plaat. Speels genoeg om niet saai te worden en er staan toch ook een paar klassiekers op. Bij vlagen swingend en dus heerlijk voor op de zonnige ochtend.

Fijne ouderwetse jazz. Van die muf ruikende lerenstoelen en sigaren-jazz. Heerlijk om 's avonds bij te ontspannen. Wel is het meer geschikt voor op de achtergrond, je kunt tijdens het beluisteren van deze plaat ook een potje ganzenborden, koekhappen of spijkerpoepen, dat maakt niet veel uit. Doordat het 'slechts' een lekker gevoel geeft, krijgt het van mij geen vier of vierenhalve ster, maar een mooie 3,5.

Lekker plaatje. Ga ik wel meer luisteren, bij vlagen swingend, zoals Ataloona zegt.

Erg mooi, ontspannen jazz plaatje. Inderdaad lekker voor op de achtergrond. Zo hoor ik jazz graag.

Muziek voor in de schommelstoel, walsend met een latin gevoel. Horace Silver moet wel een goed hart hebben, zo warm is deze muziek. Mijn favorieten zijn het titelnummer, Calcutta Cutie en Que Pasa. Ook de bonustracks zijn hier heel fijn en passen goed.

R.I.P Horace, 85 jaar geworden.

Inderdaad gebruikt in Steely Dan's 'Rikki Don't Loose That Number', en daarnaast ook in het nummer 'Eleven Long Years' van US3 op de cd 'Hand On The Torch'.

Fantastisch jazz-album. Dit bevat heel veel, van swingend tot mooie solo's en ook ruimte voor meer emotie zoals in het laatste nummer. Eerste nummer blijft het beste maar de andere 5 doen er weinig voor onder. Voor mensen die net in de jazz stappen is het ook allemaal makkelijk te behappen.

Uhh Jazzgrootheid Horace Silver (85) overleden - nrc.nl. Dat was toch iets te vroeg gerouwd.

Was vanavond op zoek naar een rustige jazzplaat en deze wilde ik altijd nog eens luisteren, dus maar eens uitgeprobeerd. De opener is prachtig en Que Pasa en Lonely Woman zijn ook fijn. Maar het drukke getoeterer op The Natives Are Restless Tonight en The Kicker hoeft van mij dan weer helemaal niet. Beetje hit and miss dus dit album voor mij.

Dan luister je met de verkeerde vibe. The Natives Are Restless Tonight en The Kicker zijn mooie nummers. Que Pasa (reprise van Song For My Father?) vind ik minder evenals Calcuatta Cutie. Lonely Woman is wel erg mooi.
Song For My Father heb ik gebruikt als muziek bij de crematie van mijn vader. En blijft daardoor voor mij een
bijzonder nummer.

Krijg nou wat! Ik zag de hoes altijd vluchtig voorbij komen op Spotify. Heb daarbij altijd gedacht dat Horace achter een klavier zat. Nu zie ik dat het zijn knie en plantjes zijn.

Dat hij een sigaar erbij rookt, maakt het helemaal af. Ook mijn vader was koning in het roken tijdens het orgelspelen. Zie die voldane blik!

De man op de hoes is Horace niet maar zijn vader, John Tavares Silva.

Heb trouwens erg veel moeite met het geluid van de cd uitgaven van deze plaat. Heb er al 2 gekocht. 1989 remaster en de RVG editie. Klinken allebei matig met een narrow stereo image. Tot ik op het internet een Japanse uitgave uit 2004 vond. Een revelatie! Geluid is veel helderer, meer hi-fi en vooral mooi een breed stereo beeld zoals de orginele opnamen waren. Jammer dat bij Blue Note veel cd uitgaven zo matig klinken vergeleken met de orginele LP's of vaak ook Japanse cd uitgaven. Al zijn die vaak onbetaalbaar. Over deze issue heb ik trouwens in het jazz forum een discussie geopend. Niet veel interesse voor helaas.

De opener annex titeltrack is een klassieker die naam ontzettend waard, maar deze plaat bevat eigenlijk geen mindere momenten; eentje om te koesteren. Horace Silver weet steeds het juiste gevoel op te roepen aan zijn piano, en ook o.a. Joe Henderson (tenor sax) en Blue Mitchell (trompet) spelen hier mee, echter niet op elke compositie.

Deze songs werden namelijk in wisselende bezetting opgenomen, met als constante uiteraard Silver zelf. De nummers werden opgenomen van oktober 1963 tot oktober 1964, en interessant is dat Silver's quintet hier een transitie onderging; waar ze startten met Blue Mitchell, Junior Cook (tenor sax), Gene Taylor (bas) en Roy Brooks (drums), werden de opnames afgerond met Joe Henderson, Carmell Jones (trompet), Teddy Smith (bas) en Roger Humphries (drums).

Net als op The Cape Verdean Blues, die andere knaller van Horace Silver uit 1965, horen we hier aardig wat exotische invloeden, wat de plaat toch weer dat beetje extra geeft. Schitterend, als je 't mij vraagt.

4,5 sterren

Ken jij de Blue Note Trip-serie? Die is samengesteld door DJ Maestro en is over het algemeen heel kalm. Een soort van lounge-cd's met jazzsongs (waaronder Song for My Father van Horace Silver) van Blue Note artiesten oud en nieuw.

Goede tip Mssr Renard. Kende het niet, maar klinkt als een goede ingang om nieuwe ontdekkingen te doen.

Fijn dat je de tip ter harte neemt. Ik heb zelf erg genoten van die platen.
Hier is deel 1: DJ Maestro - Blue Note Trip 1: Saturday Night / Sunday Morning (2002) - MusicMeter.nl (met toevalligerwijs ook Song for my Father erop, dus is het nog steeds on-topic). De meeste mensen vinden trouwens Trip 2 de beste.

En op deel 2 staat Horace ook, herman. Dan met Que Pasa?

In Huize Etta smaken ze goed.

Op lp nu, en wel een blue note classic. Heerlijk hoe die vader van Horace zo lekker naar me lacht terwijl ik op de bank lig te genieten. Prachtplaat, prachthoes, prachtmuziek.

Yes! Heb nu eindelijk een geweldige lp versie in huis. De nieuwste blue note gemastered door Kevin Gray. Plaat klinkt waanzinnig helder, verfijnd en kamerbreed stereo. Pff, hier heb ik jaren op gewacht. Eindelijk. Achterover. Met koptelefoon. Genieten.

Song For My Father. Wat een nummer is dat toch. Alles is perfect hier, maar met name de saxofoon solo van Joe Henderson is een absoluut hoogtepunt.

Enige plaat van Horace die ik bezit. Ook gelijk de enige die ik van hem ken, voorlopig dan. Ondanks het feit dat Song For My Father één van mijn favoriete jazz platen is kan ik niet hoger komen dan een 3,5. En ik heb het een aantal keer geprobeerd, zo ook vanavond. Het verveelt eigenlijk geen minuut, maar het wow effect komt na de opener niet meer terug. Opvallend aan dit album is ook vooral de Latijnse sfeer. Ik ben er niet over uit of dit nu het probleem is. Ben benieuwd of Horace Silver dit standaard in zijn muziek heeft.

Ik ben in bezit van een reissue van Blue Note. Helaas heb ik bij dit exemplaar veel last van kraak in de hoge tonen. Met name Lonely Woman valt hierdoor bijna volledig in het water. Toch wel jammer, want dat is een mooi slot.