0
geplaatst: 31 mei 2014, 23:42 uur
Typisch onevenwichtig Ministry-album, voorzien van een reeks sterke en daarnaast een aantal vrij vervelende tracks. De plaat gaat krachtig van start met een paar furieuze beukers, maar halverwege komt de klad er een beetje in. Bandleider Al Jourgenson haalt flink uit richting zijn grote vriend George W. Bush, altijd leuk natuurlijk, maar op gegeven moment ben je het ook wel weer zat.
0
geplaatst: 24 januari 2020, 23:24 uur
In 1992 bracht Ministry hun doorbraak en waarschijnlijk ook beste album Psalm 69: The Way to Succeed & the Way to Suck Eggs (of; ΚΕΦΑΛΗΞΘ) uit.Wat daarop volgde waren een aantal platen,Filth Pig (1995),Dark Side of the Spoon (1999) en Animositisomina (2003),die zeker hun momenten hadden maar geen van allen volledig overtuigden.
Misschien was dat ook wel gedeeltelijk de reden dat in 2004 Houses of the Molè bij mij insloeg als een bom.Maar er was meer,met naast natuurlijk het feit dat ze hier met beter materiaal kwamen dan in de jaren daarvoor.De flinke metal injectie die de band rondom Al Jourgensen zichzelf gaf en die,vooral in het begin goed uitpakte.En het moordende tempo wat zeker op het eerste gedeelte van Houses of the Molè een behoorlijk indrukwekkende luisterervaring oplevert,met name de opener No W ,Waiting en Warp city komen aan als een mokerslag.Het is weliswaar allemaal wat minder subtiel dan voorheen,voor zover daar bij Ministry al sprake van is,maar het eindresultaat mag er zijn.Ook wat betreft het tweede gedeelte van de plaat,waar je vaak van hoort dat ie een stuk minder is,niet mee ééns.Songs als WKYJ en Worm,die ook wat langer zijn,zorgen voor een rustpunt en maken het geheel ook veelzijdiger.
Houses of the Molè is dan ook een uitstekend album dat zeker als het op een dag als alles niet naar wens verloopt of het op een andere manier tegen zit nog regelmatig van stal gehaald wordt.
Misschien was dat ook wel gedeeltelijk de reden dat in 2004 Houses of the Molè bij mij insloeg als een bom.Maar er was meer,met naast natuurlijk het feit dat ze hier met beter materiaal kwamen dan in de jaren daarvoor.De flinke metal injectie die de band rondom Al Jourgensen zichzelf gaf en die,vooral in het begin goed uitpakte.En het moordende tempo wat zeker op het eerste gedeelte van Houses of the Molè een behoorlijk indrukwekkende luisterervaring oplevert,met name de opener No W ,Waiting en Warp city komen aan als een mokerslag.Het is weliswaar allemaal wat minder subtiel dan voorheen,voor zover daar bij Ministry al sprake van is,maar het eindresultaat mag er zijn.Ook wat betreft het tweede gedeelte van de plaat,waar je vaak van hoort dat ie een stuk minder is,niet mee ééns.Songs als WKYJ en Worm,die ook wat langer zijn,zorgen voor een rustpunt en maken het geheel ook veelzijdiger.
Houses of the Molè is dan ook een uitstekend album dat zeker als het op een dag als alles niet naar wens verloopt of het op een andere manier tegen zit nog regelmatig van stal gehaald wordt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.