After the Burial - Rareform (2008)

goeie prog/deathcore, met zuiver en technisch erg sterk 8-string gitaargeweld -
en neen, dit is geen groeiplaat, deze beukt direct tot op het bot!

Wat een splinterbom van een plaat zeg! Dit hakt er lekker in zeg godverdomme! En wat ook leuk is, is dat deze mannen de melodie niet uit het oog verliezen, wat alleen maar ten goede komt voor de diversiteit binnen de nummers, maar ook door de gehele plaat. Toppertje!

Zoals ik al aangaf, niet de speciale plaat die ik deze week verwacht had. Eigenlijk een vrij normale beuker.

Allereerst maar WEER eens naar de productie. Toch jammer dat ik daar nu elke week toch weer op terug moet komen, in negatieve zin dan. Die drums namelijk, wie heeft die afgemixt? De hihat klinkt alsof je de hele dag met 2 pannendeksel tegen elkaar aan het slaan bent en dan hebben we het nog niet gehad over de bassdrum, want die lijkt sowieso uit een geluidsbewerkingsprogramma te komen, totaal niet organisch.

De ritmegitaar staat zwaar gestemd, maar ook daar lijkt het een beetje uit een doosje te komen. Als diezelfde gitaar, tijdens meerdere nummers even door de boxen wisselt dan weet ik het zeker, dit is zwaar bewerkt en misschien staat hier zelfs wel een robot te spelen joh.
Qua grunt had het van mij wat dieper gemogen. Ook hier valt het organische weer op trouwens. Echt natuurlijk klinkt het nog steeds niet.

Zijn we aangekomen bij de leadgitaar en die vind ik dan toch WEL mooi gelukt. Het tempo zit goed in de muziek en al de bovengenoemde kritiek zou mij nog veel meer storen, als deze gitaar niet zo melodieus uit de hoek kwam.
Echt bijzonder is het niet, technisch wel vrij sterk en het klinkt leuk.

Heb ik toch een dubbel gevoel over deze plaat. Vaak niet organisch en gewoon geen lekkere productie (die drums, jank), maar het gesoleer maakt het in ieder geval een aardige wegluister plaat, ook al bevalt die grommer me ook niet echt.

Ben het wel eens met ThirdEyedCitzen, de productie had wel wat beter gekund, vaak klinkt het alsof het rechtstreeks uit de computer komt. Pluspunt is dat er redelijk wat melodie inzit.

Knap album, indrukwekkende muziek. Maar de zang en eigenlijk de hele productie is altijd erg luid, tenminste zoals ik dat heb kunnen horen.

Eerste indruk na eerste beluistering ter aanleiding van forumtopic "Metal album van de week":

Veel tempo wisselingen, veel sologitaar, hyperkinetisch drumwerk, veel melodie, een snuifje industrie...

Indrukwekkend, zoals Kronos vermeld, maar indien waar wat Aslan hierboven stelt, "geen groeiplaat", dan vrees ik toch te veel wisselvalligheid tussen geniale stukken en de mindere, tussen originaliteit en cliché's en dit gecombineerd met weinig coherentie.
Al kan ik er niet inkomen dat deze niet gaat "groeien" na meerdere luisterbeurten. Afwachten of deze eerste indrukken overeind blijven....

Erg interessant album!

Indruk na wat meer beluisteringen:
Wat een KNALLER van een album! Waanzinnig gewoon. En ik ben het zeker niet eens met ThirdEyedCitizen wat betreft de productie van deze plaat. Ik vind het geweldig, en vooral ook origineel klinken. (Waarom wil je trouwens dat industrial/prog rock invloeden organisch moeten klinken??) Ik vind die mengeling in de mix van de bijna techno klinkende strakke ritmesectie met de zeer melodieuse, warm klinkende, maar waanzinnige, soms klassiek geinspireerde, solo's eroverheen uitermate geslaagd. Dit is er eentje die ik nog zeer vaak ga draaien!

-Niet mijn genre. Hierdoor nog steeds niet
-Iets té strakke drum en gitaarsound
-Schaamtevol slechte sound voor china- en hihat-bekkens
-Weinig menselijkheid. En brute agressie kan ook menselijk zijn

+Vaak goede implementering van melodie
+Afwisseling is redelijk goed gedaan
+Prima grunts
+Lekker kort. Gaat verveling tegen

Al met al gaat de conclusie toch naar het mindere. Prima album, maar zelf zal ik 'm niet snel opzetten. Dat is voor een klein deel aan die enorm kutte bekkenklank te danken, en voor een groot deel aan mijn persoonlijke smaak.

Ik heb toch vragen bij telkens weer die opmerkingen over de productie, niet alleen bij dit album, maar ook bij anderen in het forum voorgestelde platen. Daarom ga ik even hier verder.

Op mij komen de stijlwisselingen erg geforceerd over, af en toe lijkt het net alsof er een computer willekeurig hak-en plakwerk heeft verricht; onlogische wendingen; onnatuurlijk verloop tussen stukken in; slechte afwerking; dat de productie er niet echt op gericht is helpt ook niet echt mee.

Verder over het album, echt leuk is het niet. Af en toe zijn er wel vette stukjes, dat zeker, maar het in een beetje "het ene oor in, het andere weer eruit".

Inzending van collega en Aslan voor Het Metal Album van de Week, aflevering 20, en Windows Media Player geeft al een zestal luisterbeurten aan. Dit zou volgens metal-archives “Melodic Death Metal / Deathcore” moeten zijn. Melodic Death Metal kan ik alsmaar meer en meer pruimen, getuige groepen als Opeth en Loch Vostok, Deathcore is quasi onontgonnen gebied voor mij, voornamelijk vanwege de stem. Grunten kan ik wel hebben, maar aan het bruut geschreeuw kan ik maar moeilijk wennen. Ben ik nu schizofreen?
Laat dat nu met mijn groot punt zijn voor deze plaat: technisch zit het fenomenaal knap in elkaar, die gasten kunnen een potje spelen (mooiste voorbeeld Ometh) en als een coherent lang stuk voorbijkomt, geniet ik. Als ze van de hak op de tak springen, dan geniet ik minder omdat ik dan denk: hé, je hebt nu een lekkere riff, een lekker stuk muziek, maak er gebruik van, werk het uit in plaats van onmiddellijk weer te veranderen (stuk in Fractal).
Ook hoor ik hier gitaren die lager dan laag gestemd zijn en dat helpt ook niet in mijn beleving van dit album: ik mis een beetje een natuurlijker geluid. Hoe moet je dit nu weer uitleggen?
Zoals een collega hierboven mis ik een beetje warmte in dit album, zal natuurlijk wel met het geluid te maken hebben, maar C.B. heeft hierover al het één en het ander gezegd. Ik geef een 3,50 omdat dit wel een puik album is van puike muzikanten.

Nog maar eens gedraaid, zoals een aantal andere albums in de topic Het Metal Album van de Week. Het is en blijft technisch knappe muziek maar met twee pijnpuntjes voor mij, geen minpuntjes maar pijnpuntjes omdat ik het niet gewoon raak: de stem en de over-variatie. Is dat laatste wel een Nederlands woord? Toch hoor ik stukken die heel mooi waren, zijn en blijven (Ometh). Geef me de tijd, die eurostuk zal wel vallen.

O ik had hier een 3* voor staan. Omhoog! Ik vind dit steeds beter te pruimen vooral die Meshuggahgrooves wil ik live graag nog eens meemaken.

Terechte gedachte, live is deze band echt prachtig.

Spijkerharde metal in het straatje van Meshuggah, maar wel met wat meer groove. Hier en daar verliest de band zich in een overdaad aan breaks en tempowisselingen binnen de songs en ik mis variatie en melodie, maar overtuigend bruut is het in ieder geval wel. Ik had zelf graag wat meer snelle songs willen horen (zoals Ometh), maar ook in het meer midtempo werk levert de band kwaliteit af.

Grappenmaker, meer groove dan Meshuggah. Ik zal em eens gaan luisteren, maar ik geloof er niks van

Klinkt best goed. Beetje jammer van de metalcore gitaarlijnen hier en daar en de sporadische metalcore vocaal.
Other than that best strak en inderdaad best groovende stukken. Toch is de vergelijking met Meshuggah niet echt gerechtvaardigd.

Oja, inderdaad dramatische productie.

Gave plaat zeg!!! een vette mix tussen metalcore en meshuggah!!!
coole gitaarstukken, vette screams en lekkere doordrukkende drums!!! Ik ken alleen de remasterd versie en op deze is de productie subliem, dus deze versie effe checken!!!
Voor de mensen dit is gewoon een meshuggah maar dan met meer afwisseling

Op de re-release zijn de zanglijnen opnieuw ingezongen door de huidige zanger en ook de drum is live helemaal opnieuw ingedrumd. Plaat komt hierdoor een stuk beter tot zijn recht!

Heerlijke plaat. Heeft veel elementen van verschillende metal stylen gecombineerd. Goede grunts, goede gitaar solo's, fantastische zware riffs. Vind 'm wat beter dan In Dreams.

Wat een gave breakdowns staan hier op trouwens. Als ik op deze plaat m'n nek zou verrekken zou dat een aardige troost zijn. Nu nog live zien.

Zaterdag live gezien. Knaller van een optreden; nu moet ik dit album toch eens dringend opnieuw gaan beluisteren...

Op Graspop toevallig? Want daar stond ik ook, een van de beste optredens van Graspop 2011! Voor zo'n relatief jonge band weten ze zich echt wel te meten met meer ervaren muzikanten. Live performance is uitstekend en inderdaad, met In Dreams laten ze horen meer in hun mars te hebben dan al die 13-in-een-dozijn-deathcore groepjes.

Inderdaad; stem maar even verwijderd tot nadere beluistering.