After the Burial - Rareform (2008)

Inzending van collega en Aslan voor Het Metal Album van de Week, aflevering 20, en Windows Media Player geeft al een zestal luisterbeurten aan. Dit zou volgens metal-archives “Melodic Death Metal / Deathcore” moeten zijn. Melodic Death Metal kan ik alsmaar meer en meer pruimen, getuige groepen als Opeth en Loch Vostok, Deathcore is quasi onontgonnen gebied voor mij, voornamelijk vanwege de stem. Grunten kan ik wel hebben, maar aan het bruut geschreeuw kan ik maar moeilijk wennen. Ben ik nu schizofreen?
Laat dat nu met mijn groot punt zijn voor deze plaat: technisch zit het fenomenaal knap in elkaar, die gasten kunnen een potje spelen (mooiste voorbeeld Ometh) en als een coherent lang stuk voorbijkomt, geniet ik. Als ze van de hak op de tak springen, dan geniet ik minder omdat ik dan denk: hé, je hebt nu een lekkere riff, een lekker stuk muziek, maak er gebruik van, werk het uit in plaats van onmiddellijk weer te veranderen (stuk in Fractal).
Ook hoor ik hier gitaren die lager dan laag gestemd zijn en dat helpt ook niet in mijn beleving van dit album: ik mis een beetje een natuurlijker geluid. Hoe moet je dit nu weer uitleggen?
Zoals een collega hierboven mis ik een beetje warmte in dit album, zal natuurlijk wel met het geluid te maken hebben, maar C.B. heeft hierover al het één en het ander gezegd. Ik geef een 3,50 omdat dit wel een puik album is van puike muzikanten.

Spijkerharde metal in het straatje van Meshuggah, maar wel met wat meer groove. Hier en daar verliest de band zich in een overdaad aan breaks en tempowisselingen binnen de songs en ik mis variatie en melodie, maar overtuigend bruut is het in ieder geval wel. Ik had zelf graag wat meer snelle songs willen horen (zoals Ometh), maar ook in het meer midtempo werk levert de band kwaliteit af.