The Hollies - Greatest Hits (2003)

Ik moet bekennen dat ik de Hollies altijd met enige argwaan heb bekeken, om twee redenen.
        Ten tijde van hun hoogtijdagen heb ik ze niet bewust meegemaakt, maar toen ik me eenmaal voor popmuziek ging interesseren kwam ik natuurlijk al gauw achter hun imposante carrière (in Engeland tussen 1963 en 1974 17 top-10-hits, in Nederland 13, hoewel in beide landen slechts één nummer-1-hit). Waar echter de klassieke hits van andere jaren-60-bands (Beatles, Stones, Kinks, Herman's Hermits, Manfred Mann etc., maar ook minder belangrijke namen of zelfs eendagsvliegen zoals Richard Harris, Peter Sarstedt, Barry Ryan, Zager & Evans enz.) wèl tot mijn bewustzijn waren doorgesijpeld (o die Arbeidsvitaminen!), heb ik al die nummers van de Hollies op de een of andere manier nooit te horen gekregen, met uitzondering van Bus stop en Stop stop stop, en dat gaf me onbewust misschien het idee dat dat indertijd dan wel hits mochten zijn geworden maar dat ze de tand des tijds toch niet helemaal hadden doorstaan.
        En ten tweede, tja, die stem van Allan Clarke. Via verzamelelpees had ik inmiddels The baby en Magic woman touch leren kennen, en dat vond ik allebei ontzettend leuke en vriendelijke nummers, maar ik had ook al begrepen dat die door een andere zanger ingezongen waren, dus "die telden niet mee". Toen bereikte The day that Curly Billy shot down Crazy Sam McGee de airwaves, en tot mijn verbazing stond dat hier in (ik hoor de jingle nòg) "de nationale hitpurééd" vervolgens drie weken lang op 1: een simpel bluesschema met een vervelende begeleiding en een saaie zangmelodie, volgepropt met echo om het maar een beetje ruig te laten klinken, en (voornaamste steen des aanstoots) gezongen met een ontzettend patserige en irritante stem. Dus zó leerde ik Allan Clarke kennen, en het is eigenlijk nooit meer helemaal goed gekomen tussen hem en mij. (Een paar jaar later kwam dan Son of a rotten gambler uit, wèl een prachtig nummer, en –eerlijk is eerlijk– uitstekend gezongen, maar dàt werd dan weer géén hit. Go figure.)
        Maar goed, ik vond dat ik van deze band dan toch wel een compilatie in de kast moest hebben, en bij het vergelijken van de verschillende verzamelingen kwam ik op déze uit omdat hier álle nummers opstaan die ooit waar dan ook ter wereld een hit of hitje zijn geweest (wie zou er hebben gedacht dat ze in Maleisië 11 top-10-hits hebben gehad, waaronder maar liefst vijf nummers 1?). Dus vinden we op deze compilatie een afschuwelijke versie van Blow-ow-ow-ow-owin' in the wind en een totaal overbodige cover van If I needed someone, maar dus ook The baby en Magic woman touch, en die aanwezigheid telt natuurlijk toch zwaar.
        Bizar is ook dat de nummers er niet in chronologische volgorde opstaan, hetgeen als voordeel heeft dat op elke late misser wel weer een leuke vroege hit volgt, maar als nadeel natuurlijk dat je nauwelijks een goed beeld van hun muzikale ontwikkeling krijgt. Begrijpelijk is die volgorde echter wèl, want als je alle nummers in de juiste chronologische volgorde draait hoor je dat hun vroegste werk tamelijk nietszeggend is (Searchin', Stay) en dat ze daarna een duidelijke Beatles-fase doormaken (Just one look, We're through, Yes I will), terwijl ze na hun laatste hoogtepunt I'm down uit 1974 (een nummer over het in de hitparade niet heel gangbare onderwerp van adoptie, en volgens het boekje bij deze CD medegeschreven door Graham Nash, foutje) eigenlijk nauwelijks nog fatsoenlijke (of succesvolle) singles uitbrachten, dus dan is het wel slim om die mindere periodes te maskeren door de nummers daaruit tussen hun succesvolle sixties-hits te plaatsen.
        Hoe dan ook, alle hoogte- en dieptepunten bij elkaar overziend is dit een zeer royale verzameling, met uiteraard meer hits dan missers en met 155 minuten praktisch tot de laatste groef gevuld met muziek. Of de Hollies voor mij tot de absolute top behoren durf ik nu nog niet te zeggen, want voor elke Bus stop en King Midas in reverse zitten er toch ook tijdens hun hoogtijdagen (1964-1969) nog wel mindere nummers als I've got a way of my own en What's wrong with the way I live, maar een verplichte aanwezigheid in elke sixties-collectie zijn de Hollies zéker.
        Eén nummer verdient wat mij betreft nog wel een aparte vermelding. Graham Gouldman mag vanwege zijn jaren-60-hits (No milk today, Heart full of soul, I'm gonna take you there, East west enz.) sowieso al gerekend worden tot de beste popsongschrijvers die Engeland in dit decennium voortbracht (Lennon/McCartney, Jagger/Richards, Marriott/Lane, Pete Townshend, Ray Davies), maar met Bus stop overtreft hij zichzelf nog. Muzikaal is het nummer sowieso al geweldig, met een mooi couplet en een nóg sterker refrein, maar qua tekst is het helemáál een briljantje. Het valt in feite binnen het genre van het liefdesliedje, maar daarbinnen vertelt het op handige wijze een verhaaltje over begin ("Please share my umbrella"), ontwikkeling ("All that summer we enjoyed it") en hoogtepunt ("a vow") van de liefdesrelatie van de verteller, en dat op zeer compacte wijze vol leuke rijmen gebruikmakend van woorden of woordparen die niet bijzonder gangbaar zijn in doorsnee-popdeuntjes: "All that summer we enjoyed it / That umbrella, we employed it", "silly but it's true / beginning in a queue", "no more sheltering now / led me to a vow", of slimme binnenrijmen die de coupletten extra cachet geven: "Bus stop, wet day, she's there, I say", "Bus stop, bus goes, she stays, love grows", "waiting at the stop / Sometimes she'd shopped" (dat laatste rijm is natuurlijk het mooiste omdat het wordt verklankt door die magnifieke hoge tweede stem van Graham Nash), alles gegoten in bijzonder vloeiend lopende tekstregels die de muziek een grote meerwaarde geven. Een absoluut meesterwerk, maar nergens ter wereld een nummer-1-hit, behalve in Zweden en... Maleisië.

The Hollies zijn een onderdeel van mijn allervroegste, muzikale jeugdherinneringen. Zo alles vanaf 1967 zal bewust of onbewust voorbij zijn gekomen. 'Stop Stop Stop' en 'Dear Eloise' weet ik zeker, daarna vanaf 'Listen To Me'. Hoe hoog ik de band eind jaren 70 nog had zitten, blijkt uit het feit dat een van de eerste LPs die ik zelf kocht een dubbelverzamelaar van The Hollies was, met daarop ook de nog oudere hits, die ik echt niet kende uit 1963 en 1964. 'Busstop' is een van de nummers die er wel uit zichzelf al bij waren gekomen en dat gold ook voor 'King Midas In Reverse' en 'Look Through Any Window' en 'Carrie Ann'. Nummers die heel regelmatig voorbij kwamen bij Radio Veronica als "Gouwe Ouwe".

Wat opvalt aan deze verzamelaar, nu ik hem recentelijk weer eens afluisterde, is hoe divers het repertoire van The Hollies eigenlijk is. Met alle winden meewaaiend, hebben ze een hitcarrière gehad van bijna anderhalf decennium, wat lang is voor een band die toch voor het grootste deel afhankelijk was van het materiaal van derden. Daar zitten monumentale nummers bij als 'He Ain't Heavy, He's My Brother', 'Gasoline Alley Bred' of 'The Air That I Breathe', maar ook heel veel perfecte popliedjes, psychedelische experimenten en een soort van ruige rockers, met daaronder hun enige Nederlandse #1 hit, 'The Day That ..'. Maar altijd met die samenzang die veel van hun nummers zo aanstekelijk maakt.

Niemand lijkt The Hollies te rekenen tot de grote, Britse bands van de jaren 60. Als ze genoemd worden is het in categorie 3, de overigen. Toch, als ik dit lijstje met hits zo zie, dan is het zeer de vraag of dit terecht is. Waarschijnlijk is het omdat de serieuze journalisten de band rekent tot de Cliff Richard garnituur. Te braaf, te netjes en geen eigen materiaal. Dit laatste is niet volledig terecht, want een flink aantal hits, is wel zelf geschreven. Het zij zo. Als ik de plaat opzet, is er alle ruimte voor een flink portie jeugdsentiment, om heerlijk mee te zingen en onbekommerd te genieten. Dit is pop met een hele grote letter P. Laat ik maar een lans breken en The Hollies in categorie twee plaatsen met The Small Faces, Spencer Davies Group en The Animals. Het contrast is wel direct duidelijk. Dat dan weer wel.

Een geheel ander ding dat opvalt. In The Hollies spelen is en was een gezond iets. Alle originele leden en zij die hen vervingen in de grote hitperiode, leven nog allemaal. Dat is iets vrij uitzonderlijks in de popmuziek.