Dead Head - Depression Tank (2009)

Metal album van deze week, zie hier.

Nu voor de eerste keer aan het luisteren. Muzikaal erg lekker, vooral heel erg snel. alleen vocaal vind ik het een beetje standaard. Technisch goed gespeelde thrash metal. Het doet me nog het meeste denken aan een mix van sepultura ten tijde van BtR en de oudere destruction.

Enige probleem vind ik die schreeuw vocalen, jammer die gaan er wel voor zorgen dat er geen heel hoge score uit gaat komen, ben ik bang, misschien wen ik er nog aan.

Metal album van de week...ondanks dat ik hem al een paar keer gehoord had en het toen niet is blijven hangen hem nog een kans gegeven.

Ik denk dat toen ik hem luisterden een verkeerde tijd was...ik krijg nu zin om liters bier te drinken, in de modder te rollen, etc.

Ach...het is dertien in een dozijn muziek...maar het breekt de tent wel af!!!


Wat Eddie niet met de stem heeft heb ik juist wel!! Het schreeuwerige maakt het lekker agressief...
4**

Dertien in een dozijn zegt ie...
Er zijn nog maar weinig thrashbands die zo furieus klinken als Dead Head. Thrash wordt alleen nog maar geassocieerd met de, overigens ook leuke, bermuda shorts variant. Ik ben blij dat Dead Head nog bestaat om de eer van de oude Kreator en oude Sadus hoog te houden.
Qua songmateriaal bleef Haatland wat beter hangen. Het kan ook aan de nieuwe vocalist liggen dat ik deze net een tikkie minder vind. Een heel klein tikkie dan. Niet genoeg voor een halve ster dus ik houd het op 4.

Ben het wel met Edwynn eens dat dit niet echt 13 in een dozijn is. Dit soort hyper thrash hoor je niet veel meer tegenwoordig, het gaat dan al gauw richting de death of black metal. Het kan mij echter ook geen hele cd volledig boeien. Ik betrap me zelf erop dat ik na een half uurtje op dat ik kijk hoeveel nummers er nog komen voor ik wat anders op kan zetten.

Ik kan hier echter wel een ruime voldoende voor geven omdat het song materiaal erg goed is, lekker strak gespeeld, je word niet dood gegooid met solo's. alleen de vocalen blijven me een beetje tegen de borst stoten,die vind ik wel een beetje 13 in een dozijn, hoewel het wel went na een aantal luisterbeurten.

Leuke metal CD van de week.
3,5*

Polderthrash in de hoogste versnelling! Dit Metal Album van de Week bevalt me erg goed, hoewel de plaat niet veel langer had moeten duren. Dan was ik afgehaakt.

O en Edwynn, wat is bermuda shorts thrash? Ik vind het een leuke term, maar kan me er niet meteen een beeld bij vormen.

In ieder geval een fijn plaatje om zo nu en dan te draaien.

4.0*

Ik bedoel daar eigenlijk die bands mee die in de jaren 80 graag met een bermuda korte broek op het podium stonden. Oude Exodus, Anthrax etc. Die klonken toch vaak wat luchtiger dan Sadus, Dark Angel, Inquisitor en dus Dead Head. Het valt me op dat veel retro bands de oude Exodus en Anthrax achterna gaan.

Kijk, dank voor de uitleg.

Lekkere oldskool trash, maar wel een beetje eentonig. Album had tien minuten korter moeten zijn.

Dooie Kop uit Nederland, het mooie Friesland dan nog, speelt loeiharde én loepzuivere Thrash Metal met een zanger die het betere brul- en schreeuwwerk niet schuwt. Aanwezig als naam in het sluimerende onderbewuste van Sir Spamalot (blame it on Belgian beer) maar verder niets mee gedaan, dus weeral een première voor mij in het kader van Het Metal Album van de Week, de zoveelste ontdekking al.
Veelal ben ik nogal streng als het op zangers aankomt, het moet geen genie zijn, het moet passen bij de muziek behalve wanneer dit het volgens mijn woorden brulaapsyndroom betreft: daar zal ik nooit aan wennen. Merkwaardig genoeg vind ik het passen na enkele luisterbeurten wel te verstaan, de eerste keer had ik er weeral last van. Zanger: goedgekeurd.
De muziek is hoofdsplijtend, nekspierenknappend en oerendhard. Soms moet ik aan de gouwe ouwe Slayer denken qua intensiteit van riffs en snelheid ten tijde van Reign in Blood natuurlijk. Gadverdamme, dit vlamt als een TGV en godzijdank houden ze het bij veertig minuten om de ondertussen welbekende redenen. Dat is het nadeel van furieuze intensiteit, het mag niet te lang duren want je wordt compleet murw. Het blijft verderdonderen en een aantal tempowisselingen in het nummer zelf zijn welgekomen.
Hoogtepunten vind ik Cryptocynic, The Swing en Less Than Zero. Daemonique bevalt mij het minst. Dit zal niet iedere week, laat staan zelfs iedere maand door Huis Spamalot donderen maar dit zal ongetwijfeld één van mijn ik-sta-pinnig-en-ik-moet-energie-kwijt platen worden. Goedgekeurd en felgesmaakt, een drieënhalf om mee te beginnen. Wat een geweld uit het liefelijke Friesland.

Edit: deze mensen zijn afkomstig uit Kampen in Overijssel en niet Friesland. Boetedoening en kastijding zijn al besteld.

Geen Friesland maar Overrijssel. Dat ligt nog wel eens gevoelig in onze Noordelijke provincies.

Haha, ik wilde net gaan opmerken dat Friesland inderdaad een mooie provincie is, maar dat Kampen in Overijssel ligt.
Wel een prima stuk, Sir.

Nooit mijn sterkste vak geweest, aardrijkskunde... Mijn verontschuldigingen voor de lapsus.

Sodeju, dit wil er wel in. Ik heb het album Haatland ooit eens beluisterd en dat vond ik maar tegenvallen, maar dit werkje van de heren uit Overijssel doet het toch zeer goed.
De band werkt furieuze snelheid perfect af met midtempo stukken zonder aan snelheid en aggresiviteit in te boeten. De solo's zijn aardig, maar niet bijzonder en de productie is perfect voor deze schijf. Het doet inderdaad zeer denken aan de oude Kreator, maar dat vind ik totaal niet erg.

Toch een halfje eraf. Ik heb heel lang geen behoefte gehad dit album te beluisteren, en nu ik het zo nog een keer hoor, is het toch niet zo speciaal dat het vier sterren verdient.

Hier ook een halfje eraf. Toch blijft het een leuk album om heel af en toe eens te luisteren. Vermakelijk vooral.