The Who - A Quick One (1966)

Ben uiteindelijk toch ‘n halfje omhoog gegaan.
Ik gaf voorheen het titelnummer er wat van langs en dat is niet helemaal eerlijk. Voor 1966 was zoiets namelijk onontgonnen terrein en alleen daarom al verdient de band bijval. En het is helemaal niet slecht gedaan.
Verder kan ik de overige ‘mindere’ nummers nu ook beter hebben.
Eigenlijk is dit album een stap vooruit en een stap terug. Vooruit, omdat de band experimenteert en meer een eigen identiteit vormt (minder covers), terug, omdat het de sturm-und-drang van het debuutalbum mist.
De agressie maakt wat meer plaats voor ambitie.

Happy Jack is overigens in de USA aan het einde toegevoegd en het album was er naar vernoemd.
De oude MCA cd heeft dus die Amerikaanse tracklist.

Prima album van de Who. De meeste songs dragen ook echt een 'Who stempel' zo herkenbaar is de Who-sound. Het is alleen een beetje wreed, de manier waarop Cobwebs and Strange de positieve flow onderbreekt. Van de bonusnummers is Batman overbodig. Voor het overige heb ik geen klagen over dit album, alhoewel ik nooit echte vrienden van ze zal worden.
15 in de 100 Greatest Albums of 1966, 21 in Best Ever Albums van dat jaar.
3,5*

Blijft een wat halfslachtig album. Het bonusmateriaal trekt de boel wat omhoog. Bij een aantal nummers is het drumwerk van Moon een onderscheidende factor.
Het is hier en daar wat braaf, dat wat juist het debuut veel minder heeft.

Interessante plaat. Wat chaotisch soms, het nodige snuifje humor en een belachelijk straffe drummer. Boris the Spider is een geweldige, wat bizarre maar erg aanstekelijke song met vreemde vocalen (grunts avant la lettre?); Cobwebs Are Strange is heerlijke gekkigheid; en voor het overige eigenlijk allemaal best patente, stevige pop/rocksongs, waarvan Heat Wave op het moment van schrijven misschien wel de meest toepasselijke (nou ja, licht overdreven dan..)!

De afsluiter is dan wel wat anders, met ruim 9 minuten misschien wat te lang, maar ik vind het een meer dan geslaagd experiment. Er klinkt een zekere invloed van psychedelica (letterlijk ook, waarschijnlijk) in door, wat het poppy karakter van de verschillende stukken wel erg aangenaam maakt om naar te luisteren. Ideale afsluiter van een album dat het in mijn ogen nipt moet afleggen tegenover het debuut (al zijn, zoals ik hierboven kan lezen, de meningen daarover verdeeld).

3,5 sterren

Zo langzamerhand krijg ik toch mijn verzameling Who albums op CD compleet. Jaren geleden heb ik mijn vinyl album box set Phases met een leuke winst verkocht met de gedachte om van de opbrengst in ieder geval de meesterwerken als Tommy, Who's Next en Quadrophenia op CD aan te schaffen.
Vandaag vond ik in de kringloop een exemplaar van A Quick One, incl. 10 bonus tracks, voor € 2,-. Mee jij. Met ingang van vandaag kan ik zeggen dat ik alleen nog een exemplaar van het debuutalbum My Generation mis.
Het album zit nu in de spelert en ik moet zeggen dat de hernieuwde kennismaking aangenaam is. Kijken of dit een blijvertje is.

The Who, ontstaan in de vroege jaren zestig, is een van de meest invloedrijke rockbands uit de Britse muziekscene. Met hun energieke optredens en grensverleggende muziek hebben ze een blijvende impact gehad op de muziekgeschiedenis. Hun unieke mix van rock, mod, en art rock maakte hen iconisch, en hun bijdrage aan conceptalbums en rockopera's heeft hen tot pioniers in het genre gemaakt. Met leden zoals Pete Townshend, Roger Daltrey, John Entwistle, en Keith Moon, hebben ze een blijvende impact gehad op de muziekwereld met hun energieke optredens en innovatieve geluid.

Ik heb onlangs weer naar A Quick One geluisterd, het tweede studioalbum van The Who, uitgebracht in 1966. Dit album is een perfecte weergave van hun vermogen om verschillende muzikale stijlen te combineren met krachtige teksten en innovatieve instrumentatie. Elk nummer op het album heeft zijn eigen unieke charme en draagt bij aan het geheel.

Het album opent met Run Run Run, een direct meezingbare track die je meteen in beweging brengt. De swingende, dansbare rock zet meteen de toon met zijn energieke gitaarakkoorden en dynamische ritmes. De rauwe vocalen en de gedrevenheid in het spel van de band zorgen voor een onweerstaanbare start van het album.

Boris the Spider, geschreven en gezongen door bassist John Entwistle, is een opvallend nummer dankzij zijn humoristische tekst en donkere, grommende baslijnen. Het heeft een speelse kwaliteit die een contrast vormt met de ernstigere nummers op het album.

I Need You geschreven en gezongen door drummer Keith Moon spreekt me bijzonder aan met zijn spitsvondige melodieën en teksten. Moon's onconventionele benadering van zowel zang als drummen maakt dit nummer tot een bijzonder stukje van het album. Het nummer toont de veelzijdigheid van The Who en hun vermogen om diepgaande emoties te combineren met pakkende muziek.

Whiskey Man, opnieuw een creatie van Entwistle, is een vrolijke, aanstekelijke song die een glimlach op je gezicht tovert. De speelse melodieën en de bijzondere teksten maken het een van de hoogtepunten van het album.

De cover van (Love Is Like a) Heat Wave is een stevige track die laat zien hoe The Who hun eigen draai geeft aan een klassiek geluid. De krachtige instrumentatie en energieke uitvoering maken het een memorabel nummer.

Cobwebs and Strange is een typisch Who-nummer: rommelig, chaotisch, en vol verrassingen, een showcase voor de wilde creativiteit van Keith Moon. Hoewel het niet mijn favoriet is, waardeer ik de experimentele benadering die de band hier laat zien.

Don't Look Away is een ingetogener nummer, maar tevens een avontuurlijke compositie wat de veelzijdigheid van de band laat zien. De harmonieën en melodieën zorgen voor een aangename afwisseling op het album.

In See My Way is de sound van de latere Who duidelijk aanwezig. De opvallende drums en de krachtige vocalen maken dit een track die de richting van de band in de komende jaren voorspelt.

So Sad About Us heeft een beatlesque inslag die het een mooi, melodieus nummer maakt. De harmonieën en de melancholische teksten vormen samen een ontroerende en prachtige track.

Het laatste nummer, A Quick One, While He's Away, is een mini-rockopera die verschillende muzikale thema's en verhalen verweeft. Dit nummer is een voorbode van wat later zou uitgroeien tot het epische werk van The Who, zoals "Tommy". In de Amerikaanse versie heet dit nummer net als het album 'Happy Jack'. Het waarom laat zich raden.

A Quick One is een album dat de veelzijdigheid en het innovatieve karakter van The Who benadrukt. Elk nummer draagt bij aan de rijke textuur van het album en laat zien waarom deze band een legendarische status heeft bereikt. Het is een album dat ik altijd met veel plezier beluister en telkens weer nieuwe nuances in ontdek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het lezen van de biografie van (sinds 10 december 2025) Sir Roger Daltrey is een mooie aanleiding om deze CD weer eens te draaien. Het woord dat bij mij op kwam is 'potpourri', zeker wanneer je de oorspronkelijke LP plus de 10 bonustracks beluisterd. Door de deal die destijds met de publishers is gemaakt droeg ieder bandlid 2 nummers bij aan de LP. Daarnaast bestaan de bonustracks voornamelijk uit covers en B-kantjes geschreven door John Entwistle. Gevolg: het aantal nummers dat door Pete Townsend is geschreven is zeer gering én de afwisseling in de nummers is bijzonder groot. Niet dat het allemaal toppers zijn, maar als geheel luister ik er met veel plezier naar.