The Who - A Quick One (1966)

Meteen bij de eerste luisterbuurt durf ik dit een van mijn favoriete The Who-albums te noemen. Los van de vele ijzersterke nummers die het album rijk is en die beduidend diverser zijn in opzet dan bij het voorgaande album (Boris the Spider, Don't Look Away, Heat Wave is dit ook nog eens het eerste opstapje in de richting van de rock-opera. A Quick One, While He's Away is misschien wel het beste nummer van The Who en ongelooflijk in haar opzet. Tel daarbij ook nog eens de waanzinnige klank van de plaat op (een van de best geproduceerde '60s albums mijn inziens) en je hebt met A Quick One een zeer gedenkwaardig album.

Vreemd, maar lekker. Boris The Spider met zijn semigrunts, het progressieve A Quick One, While He's Away of het prachtige Whiskey Man: het is allemaal net een stapje beter dan het debuut. Misschien iets minder hard, maar de nummers zijn wel goed doordacht en hebben betere zang dan op het debuutalbum het geval was. En dat drumwerk is toch echt iets waar de band zich met zoveel gemak onderscheid van de lievere beatbands die er rond die tijd rondliepen. Erg leuk!

Voorlopige tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation

Duidelijk beter dan het debuut. Niet alleen omdat het allemaal doordachter is, maar het is ook origineler. Ik herken hier meer een eigen smoel. De humoristische inslag op Boris The Spider en Cobwebs And Strange kan ik beter hebben dan op I'm A Man van de vorige. Het is een lekker vreemd album. De eerste helft is tof, maar de B-kant doet me weer afvragen of songs van 2-3 minuten wel een goed idee zijn. Zonder een goed uitgewerkt idee, zijn dat soort liedjes maar losse flodder. De afsluiter duurt me dan eigenlijk weer te lang. Toch heb ik genoeg gehoord voor een hogere waardering. Er zit vooruitgang in!

Tussenstand:
1. A Quick One
2. My Generation

Met afstand het slechtste album dat ik van deze band ken. In de voorgaande berichten is al voldoende geschreven over hoe ook Daltrey en Moon er toe kwamen om eigen nummers aan te leveren, met in beide gevallen nietszeggende composities die als enige lichtpuntje hebben dat Moons drums op I need you bijna uit mijn speakers komen knallen. Heatwave is verder een zielloze cover, op Cobwebs and strange hebben de bandleden duidelijk meer plezier dan ik, en de flauwe afsluitende "mini-opera" is gewoon een met schaar en lijmpot geconstrueerde sekwens van net zo flauwe mini-nummertjes compleet met pijnlijke hoge koortjes.
        Wat overblijft zijn de aardige rocker Run run run, het intrigerende Whiskey man waarop Entwistle zwartgallig commentaar levert op een (zijn) mogelijk alcoholdelirium, en slechts twee nummers die ik ècht goed kan noemen: Boris the Spider dat op voor Entwistle karakteristieke wijze tegelijk creepy en komisch is, en het absoluut fantastische So sad about us, de perfecte mix van powerpop en melancholie.
        De tien bonusnummers bevatten eigenlijk veel meer leuks dan de plaat zelf, met vrolijke wegwerp-surf, een tweede creepy Entwistle-nummer (Doctor, doctor), een ijzersterke cover van Man with the money (dat zó lekker klinkt dat het bijna lijkt alsof het speciaal voor The Who werd geschreven) en Townshends geweldige Disguises. Zo verhult de tweede helft van deze uitgebreide CD nog bijna dat de eerste helft een af en toe werkelijk infantiel werkstuk is dat na het uitstekende debuut een enorme teleurstelling is – als ik dit in 1966 had leren kennen betwijfel ik of ik me het jaar daarop nog blind aan The Who sell out zou hebben gewaagd.

The Who, ontstaan in de vroege jaren zestig, is een van de meest invloedrijke rockbands uit de Britse muziekscene. Met hun energieke optredens en grensverleggende muziek hebben ze een blijvende impact gehad op de muziekgeschiedenis. Hun unieke mix van rock, mod, en art rock maakte hen iconisch, en hun bijdrage aan conceptalbums en rockopera's heeft hen tot pioniers in het genre gemaakt. Met leden zoals Pete Townshend, Roger Daltrey, John Entwistle, en Keith Moon, hebben ze een blijvende impact gehad op de muziekwereld met hun energieke optredens en innovatieve geluid.

Ik heb onlangs weer naar A Quick One geluisterd, het tweede studioalbum van The Who, uitgebracht in 1966. Dit album is een perfecte weergave van hun vermogen om verschillende muzikale stijlen te combineren met krachtige teksten en innovatieve instrumentatie. Elk nummer op het album heeft zijn eigen unieke charme en draagt bij aan het geheel.

Het album opent met Run Run Run, een direct meezingbare track die je meteen in beweging brengt. De swingende, dansbare rock zet meteen de toon met zijn energieke gitaarakkoorden en dynamische ritmes. De rauwe vocalen en de gedrevenheid in het spel van de band zorgen voor een onweerstaanbare start van het album.

Boris the Spider, geschreven en gezongen door bassist John Entwistle, is een opvallend nummer dankzij zijn humoristische tekst en donkere, grommende baslijnen. Het heeft een speelse kwaliteit die een contrast vormt met de ernstigere nummers op het album.

I Need You geschreven en gezongen door drummer Keith Moon spreekt me bijzonder aan met zijn spitsvondige melodieën en teksten. Moon's onconventionele benadering van zowel zang als drummen maakt dit nummer tot een bijzonder stukje van het album. Het nummer toont de veelzijdigheid van The Who en hun vermogen om diepgaande emoties te combineren met pakkende muziek.

Whiskey Man, opnieuw een creatie van Entwistle, is een vrolijke, aanstekelijke song die een glimlach op je gezicht tovert. De speelse melodieën en de bijzondere teksten maken het een van de hoogtepunten van het album.

De cover van (Love Is Like a) Heat Wave is een stevige track die laat zien hoe The Who hun eigen draai geeft aan een klassiek geluid. De krachtige instrumentatie en energieke uitvoering maken het een memorabel nummer.

Cobwebs and Strange is een typisch Who-nummer: rommelig, chaotisch, en vol verrassingen, een showcase voor de wilde creativiteit van Keith Moon. Hoewel het niet mijn favoriet is, waardeer ik de experimentele benadering die de band hier laat zien.

Don't Look Away is een ingetogener nummer, maar tevens een avontuurlijke compositie wat de veelzijdigheid van de band laat zien. De harmonieën en melodieën zorgen voor een aangename afwisseling op het album.

In See My Way is de sound van de latere Who duidelijk aanwezig. De opvallende drums en de krachtige vocalen maken dit een track die de richting van de band in de komende jaren voorspelt.

So Sad About Us heeft een beatlesque inslag die het een mooi, melodieus nummer maakt. De harmonieën en de melancholische teksten vormen samen een ontroerende en prachtige track.

Het laatste nummer, A Quick One, While He's Away, is een mini-rockopera die verschillende muzikale thema's en verhalen verweeft. Dit nummer is een voorbode van wat later zou uitgroeien tot het epische werk van The Who, zoals "Tommy". In de Amerikaanse versie heet dit nummer net als het album 'Happy Jack'. Het waarom laat zich raden.

A Quick One is een album dat de veelzijdigheid en het innovatieve karakter van The Who benadrukt. Elk nummer draagt bij aan de rijke textuur van het album en laat zien waarom deze band een legendarische status heeft bereikt. Het is een album dat ik altijd met veel plezier beluister en telkens weer nieuwe nuances in ontdek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl