Tony Carey - Blue Highway (1985)

Wederom een prima album van Tony Carey! Het vorige album bracht blijkbaar het nodige geld in het laatje denk ik gezien de betere productie van Blue highway. She moves like a dancer, Live wire, Tear down the walls en Like a rock zijn prima rockers. Prima melodie lijnen die na niet al teveel luisterbeurten blijven hangen. De ballads zijn ook weer volop vertegenwoordigt. En ook daar zitten weer prima nummers tussen; 10,000 times, Out of town woman en het titelnummer.

Vandaag weer geluisterd. Fantastisch album! We wanna live opent het album geweldig. Ik las op de hoes dat Jimmy Barnes op een aantal nummers de background vocals verzorgd. Geinig en nu ik het weet hoor je het inderdaad ook wel. Katey be mine blijkt ook een topper. Ik verhoog daarom ook maar naar 4*. Kan niet anders

Met het ontdekken van Ronnie James Dio in mei 1980 als zanger op Neon Knights, volgde spoedig de ontdekking van Rising van Rainbow van vier jaar daarvoor. Die plaat begint met een fe-no-me-naal toetsenintro van de hand van Tony Carey, die elders op de klassieker zijn klasse herhaalt.

De Californiër hield het niet lang uit bij de groep, doordat zijn joviale, extraverte persoonlijkheid niet in goede aarde viel bij bandleider Ritchie Blackmore. Met spijt zag Dio hem vertrekken na de Britse tour, zo schrijft hij in diens bio ‘Rainbow in the Dark’. In latere jaren dook Careys naam incidenteel op en toen ik onlangs deze elpee tegenkwam in Den Bosch bij Doogan, kon ik hem niet laten staan.
Daarbij was ik benieuwd naar het muzikale genre dat Carey op Blue Highway koos. Het blijkt een onvervalste rockplaat, soms neigend naar toegankelijke progrock in jaren '80-stijl of adult oriented rock. Geen donderende hardrock dus, maar Carey (naast toetsen, (slag)gitaar, bas ook leadzang) heeft een prima hese stem, passend bij zijn eigen composities.

Minder toetsenextravaganza dan ik had gehoopt: het draait om de liedjes. Favorieten op de eerste plaatkant zijn de scheurende opener We Wanna Live met een heerlijke gitaarsolo, geknipt voor Amerikaanse FM-rockradio, de melancholie van 10,000 Times en het optimisme van het vlotte Tear Down the Walls. 
Op kant 2: het uptempo Love Don't Bother Me en het romantische en vlotte Like a Rock. Slechts éénmaal haak ik af: de tweede helft begint namelijk wel erg ingetogen met het titellied.

Het album werd opgenomen in de Hotline Studios in Frankfurt en verscheen najaar 1985. Naast Carey zijn onder andere enkele onbekende maar capabele Duitse muzikanten te horen, waarbij gitarist Carl Carlton (Karl Buschkohl) en de 'support vocals' van bekende Australiër Jimmy Barnes. De productie is niet kil als soms in de jaren '80, maar warm dankzij producer Peter Hauke.
Hoe leuk zou het zijn geweest als Carey in de de latere Diojaren in die groep was ingelijfd; de progressieve en melodieuze inbreng van Carey had het geluid kunnen verrijken…