menu

Black Sabbath - Heaven and Hell (1980)

mijn stem
4,08 (319)
319 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Vertigo

  1. Neon Knights (3:51)
  2. Children of the Sea (5:33)
  3. Lady Evil (4:22)
  4. Heaven and Hell (6:57)
  5. Wishing Well (4:04)
  6. Die Young (4:42)
  7. Walk Away (4:23)
  8. Lonely Is the Word (5:50)
  9. Children of the Sea [Live, Single B-Side] * (6:24)
  10. Heaven and Hell [Live, Single B-Side] * (7:19)
  11. Lady Evil [Mono Edit, 7 * (3:54)
  12. Neon Nights [Live in Hartford, CN, U.S.A., 1980] * (4:49)
  13. Children of the Sea [Live in Hartford, CN, U.S.A., 1980] * (5:58)
  14. Heaven and Hell [Live in Hartford, CN, U.S.A., 1980, 12 * (12:34)
  15. Die Young [Live in Hartford, CN, U.S.A., 1980] * (4:36)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 39:42 (1:25:16)
zoeken in:
avatar van Faalhaas
4,5
Zagato schreef:
het Rainbow achtige Lady Evil vind ik wat minder.


Hmmm nooit op die manier beluisterd, maar nu je het zegt, het had idd best op bijv. Long Live RNR kunnen staan. Mee eens dat het qua compositie iets minder is. Je zou ook kunnen stellen dat de andere nummers zo enorm goed zijn dat het wat minder opvalt.

avatar van RuudC
5,0
Hoe dol ik ook ben op Black Sabbath's eerste periode met Ozzy en hoezeer ik dat ook beschouw als Black Sabbath in de puurste vorm, is het Heaven And Hell dat het beste album van de band is. Alles gaat goed hier. Iommi is in topvorm. De band heeft er zin in en Ronnie James Dio is op dit album in zijn allerbeste vorm. Walk Away is het enige nummer dat mindere momenten heeft, maar verder is het genieten geblazen. De productie is nagenoeg perfect en met Neon Knights en Heaven and Hell staan hier een paar van de allerbeste songs aller tijden op. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat de titeltrack het metalvolkslied is. Iedere fan van het genre moet dit eigenlijk kennen en kunnen meezingen. Het couplet na de solo bezorgt me keer op keer kippevel. Black Sabbath klinkt hier ongelooflijk krachtig. Zo is Wishing Well ontzettend opbeurend en Lonely Is The Word juist meelevend. Alle emoties hoor ik terug in dit album, maar de euforie voert de boventoon. Terechte klassieker dit.

Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Paranoid
4. Sabbath Bloody Sabbath
5. Masters Of Reality
6. Black Sabbath
7. Vol. 4
8. Technical Ecstacy
9. Never Say Die

avatar van lennert
5,0
En net op het moment dat ik heb besloten dat Ozzy als zanger echt niet zo verkeerd is, blaast Ronnie James Dio in het eerste couplet van Neon Knights eigenlijk al het zangwerk van de afgelopen discografie compleet weg. Hoe goed ik Sabotage ook vond (en vanzelfsprekend een hoop van de andere albums ook), de complete vervoering ervaar ik pas voor het eerst op dit album. Als ik de songs Black Sabbath en Heaven And Hell naast elkaar zet, hoor ik in het eerste geval een goed uitgepakte truc, maar in het tweede geval hoor ik een majestueus doordachte compositie met een zanger die als extra instrument werkt. Ozzy zingt mee met gitaarlijnen, Dio creëert pure magie. Zelfs 'mindere' nummers als Wishing Well en Walk Away (toch wel de mindere goden op het album) spetteren door de zang en geïnspireerde muziek.

De drie nummers waar ik het meeste mee heb verdienen extra aandacht. Children Of The Sea is een betoverende, epische reis die zijn weerga niet kent. Heaven And Hell is wat mij betreft een van de beste metal hymnes ooit. Prachtig dreigende sfeer en een prachtige tekst (They say that life's a carousel, spinning fast, you've got to ride it well. The world is full of Kings and Queens, who blind your eyes then steal your dreams: it's heaven and hell!') met een weergaloze solo-opbouw. Die Young geeft me daarnaast zo verdomd veel energie en ademt een betoverende sfeer met de toetseneffecten uit.

Het moge duidelijk zijn dat dit album van mij de absolute hoofdscore krijgt. Ik hoor hier muzikanten die er weer zin in hebben en vooral nog steeds relevant zijn (in de context van de opkomst van de NWOBHM in dit geval helemaal). Ik pink een traantje weg, terwijl ik me besef hoe hard ik Dio mis.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Master Of Reality
4. Sabbath Bloody Sabbath
5. Paranoid
6. Technical Ecstacy
7. Vol 4
8. Black Sabbath
9. Never Say Die

avatar van Kronos
4,5
Mijn favoriet op dit album is altijd Die Young geweest. Wat een energie! Helaas is niet alles even geweldig. De nummers Lady Evil en Walk Away stellen weinig voor. Maar dankzij de fenomenale zang van Ronnie James Dio is dat geen groot minpunt. Heaven and Hell is en blijft een van de grootste klassiekers van de band.

92/100

avatar van Lau1986
5,0
Een prachtig album van Black Sabbath. Vanaf het eerste nummer is het al feest. Natuurlijk is Dio hier de blikvanger, het album is geweldig ingezongen, puur genieten. Maar het geeft ook nieuwe energie aan de rest van de band. Het klinkt allemaal weer lekker fris en energiek na Never say Die!. Fenomenaal album!

avatar van milesdavisjr
3,5
Ronnie nam de plek van Ozzy in nadat de heren op elkaar uit gekeken waren. Wat een verschil en wat een power heeft de beste man. Er is ook vrij weinig aan te merken op dit plaatje. Weg is de experimenteerdrift van de laatste paar albums, geen psychedelische effecten maar beuken met die hap. Hoewel het geen enorme zware plaat is schiet men met scherp. Neon Knights is uitstekend, Children of the Sea vormt een iets stemmiger compositie maar is ook prima. Lady Evil is degelijk, de zang van Ronnie is gruizig en lekker ruig, het nummer kan wat mij betreft echter niet tippen aan de voorgaande 2 songs. Dat doet het titelnummer van de plaat echter wel, wat een ritme en wat meesterlijk gezongen door Ronnie. De laatste paar songs zijn goed maar kunnen niet tippen aan de eerste paar tracks. Zo is dit Black Sabbath 2.0 en blijf ik het lastig vergelijken vinden. Heaven and Hell is een uitstekende plaat en doet niet onder voor de beginperiode van Sabbath, echter het materiaal met Ozzy vind ik net wat aparter, bevat wat meer experimenten en variatie.

Tussenstand:

1. Black Sabbath
2. Master of Reality
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Paranoid
5. Heaven and Hell
6. Volume. 4
7. Sabotage
8. Never Say Die!
9. Technical Ecstasy

avatar van SirPsychoSexy
4,0
milesdavisjr schreef:
De laatste paar songs zijn goed maar kunnen niet tippen aan de eerste paar tracks.
Daarmee doe je het schitterende Lonely Is the Word m.i. toch aanzienlijk tekort. Eén van de beste gitaarsolo's ooit wat mij betreft. Dat het hier in de voorkeursstemmen 4 andere nummers moet laten voorgaan, zegt veel over de kwaliteit van deze plaat. Die Young bouwt ook meesterlijk op naar een intens slotstuk waar de groep helemaal los gaat. Voor mij staan de sterretjes bij deze twee nummers.

(Nummers 3, 5 en 7 beklijven dan weer duidelijk minder dan de andere vijf wat mij betreft, maar dit terzijde.)

avatar van Zagato
4,5
Die Young is inderdaad meesterlijk. Wat een drive zit er in dat nummer!

avatar van Sir Spamalot
4,5
Zagato, dit vind ik nog altijd de mooiste versie: Heaven and Hell - Die Young (Wacken Festival 2009) HD - YouTube. Iedere keer opnieuw staat het haar recht op mijn armen.

avatar van Sir Spamalot
4,5
Heaven and Hell is album nummer negen en het begin van een nieuwe doch korte episode in het Black Sabbath (Mk. II) tijdperk: een ander totaalgeluid, een nieuwe zanger want wij verwelkomen Ronnie James Dio en zijn insteek qua teksten alsook een legendarische producer in de persoon van Martin Birch (RIP). Dankzij een aantal volbloed krakers wordt dit een “comeback” van jewelste na het vertrek van Ozzy Osbourne, het zijn turbulente tijden maar...

De voorgeschiedenis van en randgebeurtenissen rond dit album met alle persoonlijke ups en downs kan iedereen lezen op diverse sites, maar zelf denk ik nog altijd aan parallellen tussen Heaven and Hell en Rising van, juist ja, Ritchie Blackmore's Rainbow. Hierop vind je een vergelijkbare mix van hoogtepunten en rustpunten, een verzameling contrasten die wonderwel bij elkaar blijven passen in de zoektocht naar dynamiek en variatie onder leiding van Tony Iommi die zich vanaf dan opwerpt als de enige constante factor in Black Sabbath in de vele, vele gedaantes nadien.

Hoogtepunten vind ik nog altijd de gedreven opener, het midtempo Children of the Sea, het epische titelnummer, mijn absolute favoriet het furieuze Die Young en de rustige afsluiter. Lady Evil en Walk Away beschouw ik als welgekomen rustpunten tussen het andere geweld door. In tegenstelling tot het Ozzy tijdperk zijn er minder persoonlijk getinte of levensbeschouwende teksten, Dio heeft het meer voor zijn vaak lacherig genoemde Dungeons and Dragons teksten maar één strofe ga ik nooit vergeten: “So live for today, tomorrow never comes”, een andere omschrijving van Carpe Diem, hoe toepasselijk vaak. Vergeet nooit te leven.

Hoewel dit album zijn veertigste verjaardag gevierd heeft, behoudt het qua geluid zijn verrukkelijke charmes, loodzwaar waar het kan, lichtvoetiger waar het moet maar altijd met een zekere dynamiek die recht doet aan de muziek, waarvoor dank aan vakman Martin Birch. De geweldig riffende Iommi is geen verrassing, de vaak spectaculaire en memorabele gitaarsolo's des te meer, voordien had ik zijn solo's niet zo hoog zitten. Geezer Butler op de bass is Geezer Butler, een meester in zijn vak.

Een jaartje later verschijnt album nummer tien Mob Rules, die qua opzet en sfeer weinig verschilt van Heaven and Hell maar mijn voorkeur gaat uit naar deze laatste als ik toch moet kiezen: de impact is anders, die voornoemde volbloed krakers blijven zo machtig. Tony Iommi had een zanger nodig, Ronnie James Dio een nieuwe groep na Rainbow, beiden vonden elkaar op dit album en brachten deze klassieker voort.

avatar van vanwijk
4,0
Dank aan Sir Spamalot!
Was deze albums ‘een beetje’ vergeten, ga dat morgen in orde maken door beide albums eer aan te doen door de volumeknop naar rechts te draaien. Vroeger zong ik dan uit volle borst mee, dat laat ik inmiddels achterwege.

avatar van Hans Brouwer
vanwijk schreef:
Vroeger zong ik dan uit volle borst mee, dat laat ik inmiddels achterwege.
Omdat?

avatar van vanwijk
4,0
Keeltje is niet meer wat het was...zeggen ze thuis

avatar van Hans Brouwer
vanwijk schreef:
Keeltje is niet meer wat het was...zeggen ze thuis
Een eigen kamer(tje) in huize vanwijk is dè oplossing. In huize Brouwer is dat in ieder geval zo geregeld. Zo kan ik met mijn valse, hese, schorre stem uit volle borst blijven meezingen met de albums die mij dierbaar zijn....

avatar van vanwijk
4,0
Dank Hans, daar wordt inderdaad aan bewerkt, een last resort is under construction met niet alleen de gelegenheid “uit volle borst” mee te zingen maar ook in alle rust te kunnen lezen.
Hebben wij het hier over een eigen ManCave potverdikke? Je zou er niet dood gevonden willen worden maar tevens heerlijk.
Neemt niet weg dat Neon Knights de ochtend openbreekt! Wat een plaat...wat een dag!

avatar van De buurman
4,5
Te gek album. Maar het heeft meer zwakke momenten dan Mob Rules. Walk Away, bijvoorbeeld. Lonely Is The Word vind ik ook niet zo bijzonder. Maar de albums ontlopen elkaar weinig in kwaliteit, en vormen een onbetwist hoogtepunt in de catalogus van Sabbath.

avatar van Sir Spamalot
4,5
Lonely Is the Word vind ik precies zo gepast op dit album, ik houd wel van een rustige afsluiter, om die overbodige adrenaline af te tappen. Hierop speelt Tony Iommi ook een geweldige én gevoelige solo. Het is een album en op een album luister ik altijd naar het "totaalconcept", de "flow" en hier is die buitenaards.

avatar van BlauweVla
4,0
"Lonely Is the Word" vind ik ook zeer goed en mooi als afsluiter inderdaad.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:25 uur

geplaatst: vandaag om 06:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.