UB40 - Present Arms in Dub (1981)

Lekker dub album. Heb dit nog op vinyl, maar zag m ook al een paar keer op cd liggen..

Lekkere feel good muziek

Ik vind Present Arms in Dub veel beter dan Present Arms.

vind ik ook, lekker hoor. Jeugd sentiment van een band die toen nog de wereld wilde verbeteren.

In grote lijnen wel eens met de voorgangers ; iets spannender dan de gewone Present Arms, meer dynamiek en kabbelt daardoor wat minder voort en voort en voort.....maar het verschil is nou ook weer niet supergroot.

Minder aangrijpend dan 'Present Arms', maar nog steeds de moeite waard. Ik hoor nog steeds waarom Jamaicaanse producers als King Tubby, Yabby You, Prince Jammy en Scientist meer kaas hebben gegeten van 'the controls'. Die muziek gaat dieper, is venijniger, hier kabbelt de muziek rustig door. Maar evenals 'Presnt Arms' 5* waard.

Halfje erbij aangezien ik deze ook leuker vind dan het reguliere album...

Geen verzamel album, dit is de reguliere derde plaat van dit toen nog vriendenclubje uit Birmingham.
Staat hier niet goed bij de verzamelaars.

Ik ben geen kenner van dub-reggae, maar in platenzaken hoor ik het weleens (gisteren nog had een winkel het bij Record Store Day opgezet) en wat ik daarvan weet is dat Jamaicaanse dub een stuk zwaarder is dan hetgeen UB40 biedt op Present Arms in Dub.
Dat mag uiteraard. Het is prijzenswaardig dat de multiraciale groep hun Present Arms naar een dubversie ombouwde en het zou raar zijn geweest als dit octet uit de Engelse industriestad Birmingham krampachtig had geprobeerd om Jamaicaans te klinken.

Het resultaat is licht verteerbare, instrumentale dub waar af en toe een stem is te horen - maar geen zanglijnen. De echo-effecten van dub worden op gedoseerde wijze toegepast, waardoor een licht verteerbaar album ontstaat.
Details die opvallen: de plaat begint met de geluiden van straatrellen in het titelnummer, in het intro van Return of Dr. X de geluiden van voetstappen en een opengaande deur, in One in Ten een verwaaide gitaarsolo, in Neon Haze in het begin plotseling - kort - veel toetsen. Toch is het alsof de hoofdrolspelers uit een film zijn geknipt, waardoor de bijrollen in de volgspot komen, zodat bas en percussie de hoofdrollen opeisen.
Puristen zullen het wellicht te wit vinden en popliefhebbers te instrumentaal, de Britse platenkopers beloonden het echter in oktober 1981 met drie weken album top 50, #38 als hoogste positie; diezelfde week staat Present Arms op #35. Het was het eerste dubalbum ooit in de Britse albumlijst en dat in een week dat Ghost in the Machine van The Police op #1 stond, waar ook reggae doorsijpelt. De muziekstijl drong volop door naar een wit publiek.
Deze UB40 werd in augustus 1982 gevolgd door The Singles Album, dat in het VK #17 haalde. In oktober '82 was daar de "echte" opvolger van Present Arms, UB44 genaamd.

Op mijn reis door de new wave bevind ik me in oktober 1981, vorige halte was bij een bijzondere compilatie van The Associates en dadelijk zet ik de elpee Dare! van The Human League nog eens op, dit vanwege Open Your Heart. Over die fijne single en de andere van de plaat schreef ik al eerder, zodat ik hier op MuMe vervolg bij het minder toegankelijke Kollaps van Einstürzende Neubauten.