The Associates - Fourth Drawer Down (1981)

Mijn favorite associates-plaat.

Catchy, duister, fout, en met humor.
Neem nou gewoon de titels van nummer 1 en nummer 8 ...

Prachtige plaat. Een aanrader voor new wave/synthpop fans. Deze plaat is duister, paranoide, hypnotisch en qua geluid en teksten enorm origineel.

Een goed album maar mijn top stand alone Associates album blijft Sulk (ook vanwege de song "Party Fears Two" dat een van mijn top songs allertijden blijft!)...

The Associates zijn in mijn opinie een van de meest onderschate bands van de afgelopen 25+ jaar!

Helemaal mee eens, zwaar onderschat. En hoewel Sulk ook voorteffelijk is blijft deze toch mijn favoriet. Mede door het grimmige Easter's on Friday.

Een band die postpunk en new wave verheven heeft tot Kunst! Alle liedjes zijn zo buitenaards dat het moeilijk is deze band te vergelijken met welke andere band dan ook. Erg mooi allemaal maar een van mijn favorieten blijft toch: White Car in Germany.

Dit album, net zo goed als hun debuut, klinkt wel een stuk duisterder. Mooiste nummer vind ik Kitchen Person. Ik vraag me alleen af waarom dit album op MM onder verzamel/live staat. Dit is toch duidelijk een regulier album.

4,0*

Omg, Kitchen Person is wel héél vet. Vamos van Pixies + Musette En Drums van Cocteau Twins, maar dan nerveuzer en maffer

Daar noem je ook wel meteen de absolute uitschieter van deze singlesverzamelaar. Ik heb blijkbaar een erg afwijkende Associates-smaak, want ik begrijp de beoordelingen en vinkjes van mede-users maar nauwelijks. Zo had Kitchen Person dus nog maar één vinkje, tegen zes voor het toch wat slappe White Car in Germany. Nee, geef mij maar de nerveuze gekte van een Kitchen Person. Gelukkig zouden The Associates daar later met Sulk nog een hele plaat mee vol stoppen. Dat is dan weer mijn absolute favoriet, terwijl The Affactionate Punch (ook leuk) hier weer veel populairder is. Ben ik nu gek of... nou ja, Billy McKenzie was het in ieder geval!

Heerlijke jeugdsentiment. Hoorde deze nog maar vaagjes in mijn kleutertijd en drong nog niet echt goed tot me door (behalve dan dat nummer kitchen person) Maar tijdens de eerste/tweede kwartaal van 2001 weer herondekt, daar moet je dan ook weer vaak aan terug denken als je dit weer hoord. En het blijft gewoon heerlijke vrolijke feelgood muziek.

Het eerste nummer is al een heerlijke opening, subtiel met al die syntersizers erdoorheen waar de Associates ook een hoop mee doen. Mooi gezongen ook. Mooie rustige ritme met die vele synthgeluiden erdoorheen ook. Refrein komt ook lekker laat. (tegen het einde met als volgt dat xylofoongeluidje) Lijkt ook alsof de zanger denkt: het maakt niet uit hoe ik zing, als ik maar plezier heb. 2de nummer lijkt eerst even een vervolg te zijn van het eerste nummer maar daar gaat het meer de rockkant op, ook lekker nummertje. Wat ik al helemaal een geweldig nummer vond was Kitchen Person, Heerlijk geflipt nummer zeg! Met die groffe gitaargeluiden erdoorheen, en die snelle ritmes op de achtergrond. Alsof de pleuris uitbreekt. Q Quarters nam weer een stappie terug en deze lijkt dan niet echt zo vrolijk meer, maar wel erg mooi. Vooral die gitaarspel vond ik fantastisch en moest ook kwa dat een beetje aan U2 denken. Nummer 5 was weer lekker vrolijk aan de weer. Nummer 6 was een heerlijke intermission en ook dat was een van mijn blijblijvende nummers waarbij ik spontaan aan die tijd moest denken dat ik deze weer voor het eerst beluisterde. Heerlijke doorlopende muziek, prachtige ritme en synthgeluiden. Nummer 7 is me ook altijd bijgebleven, heerlijke subtiele muziek, met die prachtige ontbrekende snerpende gitaargeluiden, die bass die er lekker subtiel op meedreunt en de lichtpunten die tevoorschijn komen als er gezongen word. En raar.... dacht dat hierna Party Fears Two kwam, althans dat was wel op het casettebandje het geval en daarna kwam pas An Even White Car, de instrumental versie van White Car in Germany. Klinkt overgens niet vrolijk dit nummer. Wel mooi, maar wel jammer na al die vrolijkheid dat het weer een beetje treurig afloopt. Maar ach, fuck it.

Verder gewoon een heerlijk albumpje. Overgens ook de enige van The Associates die ik tot nu toe helemaal beluisterd heb. Wel zo nu en dan eens een beetje op Youtube wat nummers van Sulk beluisterd die ook goed te pruimen waren. Maargoed, tijd om eens na 10 jaar wat meer te verdiepen in muziek van vroeger en meer ondekken.

5,0*

Oei! Laat ik nu net dat nummer een stoorzender vinden tussen de pronkerige pracht en praal van deze plaat.

Nog altijd geweldig dit! En totaal niet gedateerd

Volgens allmusic.com (http://www.allmusic.com/artist/the-associates-mn0000038977/discography/compilations) en wikipedia (https://en.wikipedia.org/wiki/Fourth_Drawer_Down) is het echt een verzamelalbum

Als ik even later met knikkende knieën en gelanceerd vanaf het hupse Perhaps uit 1985 uit de witter dan witte auto stap, gooi ik resoluut die knellende, knalrode schoentjes op het trottoir. Tenslotte heb ik dit soort schoeisel niet meer nodig en ofschoon ik vrijwel op alle muziek kan swingen, is het geluid dat momenteel uit dit sobere opvanghuis voor verwaarloosde postpunkklanken sijpelt, niet echt vrolijk en ook nog nauwelijks dansbaar te noemen.

Fourth Drawer Down lijkt misschien daarom wel eerder een hypnotisch en chaotisch zijsprongetje dan een verzamelalbum en dat komt omdat ik de meeste singletjes/b-kantjes met liedjes als het fraaie A Girl Named Property , het nogal lijpe Kitchen Person en het grappige Tell Me Easter's on Friday nooit eerder heb gehoord of hebben de genoemde liedjes op dat moment geen indruk gemaakt en ben ik ze gewoon vergeten. In de jaren tachtig kocht ik ook bijna geen 7" singles meer en slechts af en toe een 12 inch.

Het liedje dat ik wél heel regelmatig tegenkwam in popprogramma's op tv als Génération 80 en Gotterdammerung 2000, groeide wel vrijwel onmiddellijk uit tot een favoriet om van te dromen: White Car in Germany. Dit nummer, ik heb het althans nog niet kunnen vinden, staat op geen enkel regulier album en daarom alleen al ben ik heel blij met dit fraaie verzamelalbum.

Chauffeur!!!

Originele sound,geweldige zanger maar behalve White Car in Germany,Kitchen Person en Tell Me Easter's on Friday nog niet de krakers die ze later (zoals It's better this way,Club country,Party fears two) zouden maken.Ook bevat Fourth drawer dawn een aantal minder interessante B-kantjes
Verder niets dan lof voor deze (toch?) single verzamelaar.

Nieuwe Deluxe edities van 3 verschillende albums (deze, TAP en Sulk) van deze heren hebben allen extra bonustracks gekregen (correctie is ingediend), en zijn geremasterd onder toezicht van Associates bassist Michael Dempsey.

Verder is er een nieuwe verzamelaar uiteraard met de geremasterde versies en ook 3 bonustracks. Zover ik kan zien zijn alle bonustracks (waaronder ook demos) op alle albums nog nooit eerder uitgebracht.

Lees ik boven "suffe White car in germany" tja als je dat suf vindt....

Dit album is een verzamelaar omdat Billy Mackenzie ervan overtuigd was dat '81 het jaar van de single zou worden.

Het boek van Reynolds (Rip it Up and Start Again) staat vol (sappige) details over de totstandkoming van die (oorspronkelijke bedoeling: 6) singles. Uit de manier waarop Reynolds schrijft kan je eigenlijk al opmaken dat ie The Associates hoog heeft zitten en dat maakt de passages over The Associates zeer lezenswaardig. Deze singles sloegen echter niet aan, maar zijn gelukkig wel op deze lp bijeengebracht.

In '82 zouden The Associates meermaals een hit scoren.

Ik heb ook ooit iets gelezen, ben kwijt welke bron, dat Billy met Robert Smith op oudejaarsavond 1980 een weddenschap afsloot wie de meeste singles in 1981 zou scoren....

Ik draai de laatste tijd erg veel Associates en natuurlijk is Billy MacKenzie een geweldige zanger (tenminste eentje met een geweldig geluid) maar als je zoals ik veelal de 2 disc heruitgaves achter elkaar draait is ook wel eens lekker om zijn stem een keer niet te horen. Gelukkig is daar dan het fabeltastische instrumentale Kissed!

Een boek dat luigifort zojuist heeft aangeschaft. Ik heb het ook gelezen maar staat me niet meer bij wat hij hierover schreef.

Wel een erg fijn album sowieso!

Vijf A-kantjes en drie B-kantjes, en als je de drie B-kantjes van de bonustracks meetelt heb je hier dus 5½ singles compleet (alleen de A-kant van het onder de naam 39 Lyon Street uitgebrachte Kites ontbreekt). Volop geëxperimenteer, maar toch ook pakkende melodietjes en stevige vierkwarts-arrangementen zoals het een "commerciële" popsingle betaamt. Ik hoor veel echo's van hoe de vroege Cure hun gitaargeluid gebruikte om het geluid te kleuren en sfeer te creëren, maar natuurlijk klinkt ook Bowie's Berlijnse output hier door, en in de percussie van An even whiter car denk ik zelfs de invloed van het Yellow Magic Orchestra te horen, maar uiteindelijk overstijgt dit toch alle invloeden vanwege de eigenzinnige arrangementen, de bizarre en soms onbegrijpelijke (Message oblique speech) of zelfs overstaanbare (Kitchen person) teksten, en natuurlijk die bijna operateske stem die vaak heel effectief "gedubbeld" wordt zodat achtergrondzanger Billy Mackenzie soms leadzanger Billy Mackenzie bijna overstemt. Zelfs de instrumentals blijven interessant, en wát een rijkdom wanneer je (dit arrangement van) A girl named Property (in een minder sterk arrangement al de achterkant van debuutsingle Boys keeps swinging) op een B-kantje weg kan steken.

Vond deze verzamelaar altijd stukken beter dan hun reguliere lp's.
Unieke muziek!