The Libertines - The Libertines (2004)

Leuk album. Geef het nu 3,5 sterren, zou een groeiplaatje kunnen zijn. Moet hem daarvoor nog wel vaker horen.
Ik ga alleen niet mee in het enorme enthousiasme dat sommigen voor deze band tentoon spreiden, dat gaat mij wat ver. Leuk, verder niets.

God, ik krijg dat deuntje van Can't Stand Me Now maar niet uit m'n kop...

Een aangenaam plaatje. Ik had het wel iets melodieuzer verwacht. (Ik ken de vorige cd helemaal niet). Ik dacht dat ze een beetje The Strokes achtig waren, maar ze zijn iets experimenteler.

Voorlopig 4 sterren, wordt misschien nog wel wat hoger na nog wat keertjes luisteren

Fijne muziek hoor, lekker! Lekker rauw, lijkt wel of de nummers soms niet helemaal af zijn (waardoor het een beetje een groeiertje was)

Een paar heerlijke nummers er tussen. En het is weer Engels en ja, dat vind ik vaak goed, zeker bij deze waar je het accent goed naar voren komt, Faster! Maar ik moet natuurlijk op de muziek zelf letten , en dat is dit geval weer lekker opzwepend en ook wel orgineel. Toch blijf ik het bij deze bandjes altijd jammer vinden dat de nummers zo kort zijn, maar goed het hoort er een beetje bij. Zeker wel een van de leuke platen van het jaar en zo moet ik nog even wachten met mijn jaar top 10 hier op de site . Het is een groeiertje.

Toch nog even mijn complimenten voor de heren van The Libertines geven.
God, wat gebruiken zij hun gitaartechniek goed. Het begin van Can't Stand Me Now is echt ongelovelijk goed gitaarspel. Ook tijdens het What Katie Did (1 van mijn favorieten) komt dat duidelijk naar voren. Maar ook in de nummers Tomblands en Road to Ruin maakt het gitaar werk de nummers af.

Dit is een geniale britpop plaat door zijn vrolijkheid, maar nog meer door zijn gitaarwerk.

Ik ken alleen de likely lads single. Is de rest van het album ook in die trant?

Hmm nee. Ik vind hem niet echt kenmerkend voor The Libertines. Ik vind het zelfs 1 van de mindere van dit album moet ik zeggen .
Als je wil weten hoe ze zijn moet je maar is naar de andere single Can't Stand Me Now of het het nummer The Man Who Would Be King luisteren.

Edit:
Het is trouwens een vrij varierende cd. Daarom vind ik het, onder andere, ook een Britpop cd .

Een ontzettend overschatte band deze Libertines. Ik vind gemakzucht soms best wel leuk in de popmuziek (Pavement!), maar dit slaat werkelijk nergens op. Heb een paar keer gepoogd naar dit album te luisteren, maar het wekt bij mij alleen maar ergernis op, wat een prutsers! Ik vind het maar een stel aanstellerige Strokes-wannabees. De Britpop die sommige mensen erin menen te ontdekken ontgaat me geheel. Ik zou wensen dat ik er flarden Blur, Pulp of, godbetert, Keane in zou horen, want dan zou m'n stem (misschien) ietwat hoger uitvallen.

Echt erg leuk...maar ik vind het juist wel allemaal eentonig. Vertigo en can't stand me now zijn erg leuk. En The Man Who Would Be King heeft een erg grappige tekst :

And to the man who would be king, i will say only one thing : la la la la la la la la la lalalalalalala la la enz.

:'D leuk toch?

Vertigo staat niet op dit album

Maar ik vind bij dit album ook een aantal tracks heel leuk, zoals de eerdergenoemde Can't Stand Me Now en The Man Who Would Be King en ook nummers als Music When the Lights Go Out en Last Post on the Bugle gaan er bij mij best in. Verder wel wat nietszeggende of zelfs irritante nummers.

nope idd... vertigo is van de vorige (en betere!) plaat

Leadzanger Pete Doherty dook gister ook nog op bij Live 8, hij mocht even meedoen met Elton John. Heeft hij nou ook een solo-project onder de naam Babyshambles? Want onder die naam stond hij ook op Glastonbury geloof ik.

Iemand die het precies weet?

edit:
In June 2003, the band's playfully volatile chemistry began to go awry when Doherty didn't show up for a tour of Europe. The rest of the Libertines went ahead with the dates while Doherty formed another group that he initially also called the Libertines before changing the name to Babyshambles.

Van allmusic dus, lekker duidelijk allemaal

Babyshambles is zijn nieuwe band, dus het is niet echt een solo-project, maar het draait wel voornamelijk om hem. Hun debuutalbum komt ergens in augustus uit als ik het goed heb, en is 'highly anticipated' in Engeland, de man heeft daar nu al een soort cultstatus, en de kans is natuurlijk best groot dat dit het enige album wordt wat Babyshambles uitgeeft dus dat geeft het nog wat extra lading.

Ze hebben al een paar singles uitgebracht, Killamangiro werd in Engeland een top-10 hit (een erg goed nummer overigens) maar het klinkt allemaal wel heel erg als Libertines waardoor je ook mag constateren dat de kracht van The Libertines ook voornamelijk meneer Doherty was.

Ahh kijk. Killamangiro kende ik, maar snapte dus niet hoe dat zat. Klinkt idd precies hetzelfde als the Libertines.

Ondanks een paar leuke nummers (Can't Stand Me Now, Music When the Lights Go Out, What Katie Did) toch een teleurstelling na de prachtige debuutplaat Up the Bracket. Vooral de kortere nummers stellen niet al te veel voor, jammer want na Up the Bracket had ik hoge verwachtingen voor deze band.

2,5*

Is er al iets van nieuws rond een album van Babyshambles of stelt Pete het weer een paar maand uit?

Ja, het album komt eind november uit en gaat Down in Albion heten. Volgens de band zelf zal het een mengeling zijn van vele genres. Dat is zo'n beetje alle info die ik heb gehoord/gelezen.

Dit album heeft mij eigenlijk een jaar geleden aangezet om wat meer muziek te beluisteren... Misschien daarom vind/vond ik het zo briljant.
Eerlijk gezegd vind ik de 1e van the libertines stukken beter dan deze. Ik merk dat ik "Don't be Shy" vrijwel altijd doorspoel... Toch zeker geen zwak album, luister maar bijvoorbeeld naar Last Post On The Bugle, het openingsnummer, the likely lads en de bonus-track "France"...

Goed album. Maar haalt het niveau van hun eerste album duidelijk niet. hoogtepunten zijn Can't Stand Me Now, Last Post On The Bugle, Music When The Lights Go Out en What Katie Did(veel beter dan het vervolg op Down In Albion van babyshambles)
dieptepunt: Don't Be Shy

'What Katie Did' en 'Tomblands' klinken wel lekker.
Maar ik vind dit album als geheel niet echt bijzonder, een beetje rommelig eigenlijk.
Het debuut van deze band ken ik niet echt. Die moet ik nog een keer horen.
Het openingsnummer van dit album mag van mij wel trouwens.

Ik snap echt niet dat zoveel mensen deze veel minder vinden dan zijn voorganger, Up the Bracket. Ook deze plaat gaat er van voor tot achter vlot in met enkele ongelooflijke hoogtepunten als Can't Stand Me Now (beste opener van een CD sinds Smells Like Teenspirit en één van mijn 20 favoriete nummers ooit), Last Post on the Bugle, Music when the lights go out (dat trompetgeluid immiteren in het begin, zalig!!), What Katie did, What became of the Likely Lads (recht erop dit nummer).
Voor mij is dit 2de album van de Libertines net zo'n grote mijlpaal in de Engelse muziekgeschiedenis als Up the Bracket, die toch meer respect krijgt.

"cornered the boy kicked out at the world, the world kicked back a lot fuckin' harder"

Vergeet Don't Be Shy niet, hè.

toen ik deze van de bibliotheek ging lenen dacht ik dat het een cd ging worden vol van depressie en een plaat die helemaal niet goed ging klinken vanwege de ruzie tussen de heren barat en doherty, mischien vinden jullie het vreemd maar ik hoor echt niets op muzikaal vlak toch van de heftige ruzie tussen beiden. de plaat klinkt zelfs in mijn oren vrolijk, heerlijke frisse gitaar-deuntjes, maar de teksten die de heren zingen geven dan wel hun ruzie weer, in ieder geval een aangename verrassing deze ''libertines'' plaat nu die andere nog. 4*

Zalig album, can't stand me now en what became of the likely lads zijn supernummers! Eigenlijk vind ik hier alles goed, misschien is don't be shy wat minder..

5 sterren!

Op het eerste gehoor heerlijk gitaarrammelrock. Ik ben echt gek op het stemgeluid van deze kerel, en vind stiekem zijn imago ook wel cool.
De gitaarloopjes zijn vaak ontzettend goed, ontzettend melodieus met een vleugje nonchelance
Favoriet is The Man Who Would Be King, fantastische tekst ook. Heerlijk ongedwongen.

Na 2x luisteren, 4*

KerelS. Ze zingen met twee

Ik ben inderdaad op allebei gek, maar ik doelde eigenlijk (ook met dat imago) op Doherty, zonder het te vermelden. Bij deze