Duran Duran - Medazzaland (1997)

Met Medazzaland lijkt het alsof Duran Duran terug gaat naar de sound van hun eerste album, alleen klinkt het allemaal een stuk donkerder.
Voor mijn gevoel zijn er aardig wat raakvlakken met het ook in 1997 verschenen Ultra van Depeche Mode, toevallig vertrok daar ook net een van de belangrijkste bandleden.
Alsof ze zich erbij neer gelegd hebben dat ze niet meer zo nodig hoeven te scoren, en gewoon de muziek maakten waar ze op dat moment behoefte aan hadden.
Als iemand mij zou vertellen dat de plaat overheerst wordt door drugsgebruik, dan zou ik het gelijk geloven.
De titels sluiten aan bij de slogans die Manic Street Preachers in het begin gebruikten, en misschien is de houding van deze band wel een onbewuste invloed geweest.
Toen het album uit kwam heb ik deze links laten liggen, omdat bij mij het gevoel overheerste dat Duran Duran totaal de weg kwijt was; achteraf gezien levert die houding vaak het interessantste werk op.
Wil niet zeggen dat deze bij mijn favorieten hoort; daarvoor is de onverschillige wrange nasmaak mij te groot.
De albumhoes trok wel gelijk mijn aandacht; Simon Le Bon; die als een soort van The Joker uit de een of andere Batman comic kwaadaardig je aanstaart.
Moeilijk aan te komen, moeilijk album, en volgens mij uit een moeilijke periode.
Blijkbaar was het gemis van John Taylor groter dan verwacht.