Duran Duran - Liberty (1990)

Ik vermoed dat rkdev doelt op dat typisch jarig 90 soundje (verschrikkelijke sound) wat too funky van George Michael bijvoorbeeld heeft. Verder had de man deze irritante geluiden volgens mij ook niet veel in zijn songs verder.

Heb 'Can You Deal with It' net nog even gedraaid en ik bedoel inderdaad dat het piano riedeltje typisch is voor sommige nummers van George Michael in de 90s (zoals het genoemde Too Funky en Do You Really Want to Know?). De scheurende gitaar in het nummer vind ik dan weer typisch Steve Lukather (Toto dus). Maar goed, ik heb vaker dat ik iets in nummers hoor wat anderen er niet in horen

Ook 'Read My Lips' nog even een kans gegeven... en eerlijk is eerlijk. Geen idee waarom ik het eerder een draak van een nummer noemde. Vind 'm nu wel lekker. Alleen zonde van die vreselijke gitaarsolo.

Ik ken deze periode van DD niet goed, maar ik ben positief verrast.
Lekkere catchy plaat met Serious en My Antarctica als hoogtepunten. Een score onder de 3* is voor mij dan ook niet fair.

Lekker album gewoon. Niet hoogstaand..maar genoeg moois..dus 3.5 * is zeker terecht!

Eigenlijk is Serious serieus nu een kanshebber voor mijn DD top 10 singles waarin altijd al 2 plekken zijn vergeven aan Do you believe in shame en Come undone

2e miskleun van Duran Duran na het hopeloze Big Thing, enkel het titelnummer en My Antartica kunnen mij bekoren, de rest vind ik bijzonder matig. Ik bewonder de moed van de band om andere muzikale paden te betreden maar helaas is de periode 1988-1990 van deze groep niet aan mij besteed.Gelukkig ging het hierna weer bergopwaarts met de band.

Op zich ben ik met het je eens hoewel ik Violence of Summer en zeker Serious zeer de moeite waard vind. Die laatste kan zich meten met het beste oudere werk.

Overigens heb ik dit album toch al zeker 15/20 jaar niet beluisterd; wordt toch ook toch tijd voor een hernieuwde kennismaking.

Het begin van de jaren negentig ... De jaren tachtig bands worden verguist voor het vuil van de straatstenen. Nooit gedacht dat dit album zoveel kritiek ging krijgen . Als DD fan deze nog maar eens terug opgezet en wat staan er een fantastische nummers op . Niet alles is even goed maar om te zeggen dat het flauw is ? Nooit begrepen .

Gewoon een heel lekkere Duran Duran album, als je van Notorious houdt ga je deze ook zeker waarderen. Violence of Summer, Serious en Hothead zijn prachtige nummers. Jammer dat dit album onder de radar is gebleven. Trouwens, Warren Cuccurullo die eerder bij Frank Zappa en Missing Persons speelde is een fantastische gitarist!

Dit album heb ik eindelijk op cd.
Na flink wat luisterbeurten valt de plaat op zich mee, maar het is een wat visieloze richting die hier gevolgd wordt. Met Big thing werd een lichte poging gedaan om aansluiting te vinden bij het rap veranderende muzieklandschap eind jaren 80 en de DD's tapten op Big thing lustig uit de hiphop en house kraan om er wat van in hun muziek te verwerken. Bij Liberty lijkt men zich weer bewust van "wij zijn een 80's band" en worden alle foefjes weer naar buiten gegooid. Blijkbaar had Warren Cuccurullo hier veel teamlead, want de elektrische gitaar komt vrij vaak aanwezig voorbij gillen. En ook LeBon heeft hier wat vreemde schreeuwerige trekjes, bij Can you deal with it? komt dat heel erg naar buiten.
Het titelnummer is wel erg aangenaam met subtiele piano en straalt rust uit, de single Serious is ook ingetogen, maar werd geen echte hit.
Read my lips is een andere opvallende track.
Hothead had een single kunnen worden, maar Duran Duran was in deze periode in de marge bezig en kreeg pas in 1993 weer commercieel succes.
Absoluut geen slecht album, maar niet essentieel voor de casual popfan.

Ik ben natuurlijk wel meer dan de casual popfan dus vandaar dat ik dit album wel aardig kan waarderen en een 3,5* kwijt kan, wat jij luigifort ?

Dit DD album is een interessante mislukking. Totaal verguisd door de band zelf, en het geheel is inderdaad wat mager en vooral ook richtingloos. Maar er valt nog wel wat te genieten, een slecht DD album is zeker nog wel de moeite waard namelijk. Vooral de titeltrack is memorabel met zon typische DD break erin, you say you feel the saaaaaame....lekker. Verder zijn aardig violence, serious, my Antarctica en can you deal with it. 3 sterren, maar dat is wel naar boven afgerond .

Ondanks die Cuccorullo vind ik dit niet een DD goes rock album, wat ik vaak lees. Meer stuurloos dus met veel gitaar die aanwezig wil zijn.

Ik moet My Antarctica ook krediet geven, groeinummer.

Dit album doet wel mee voor de lelijkste hoes award. Alhoewel de "streetvibe" wel past bij de sound van het album

Ik krijg steeds meer het idee dat Cuccurullo een soort schrikbewind voerde

Violence of summer geeft mij een kermisvibe met dat orgeltje, past bij een draaimolen.

Warren zorgde voor het experimentele in de band (naast Nick natuurlijk).

Warren zijn invloed is pas echt te horen op Medazzaland. Daarvoor was hij meer wat Dom Brown nu is.

Al is zijn bijdrage aan the wedding album al aanzienlijk

Medazzaland ken ik helemaal niet, afgezien van de singles.
Als hij voor het experimentele zorgde had Nick hem bij Big thing duidelijk meer op de handrem

Pop Trash en Medazzaland laten duidelijk een heel andere sound horen dan we destijds gewend waren van de band. Na zijn vetrek is die sound ook meteen weer weg.
Op Notorious was hij echt nog gast muzikant. Op Big thing is zijn rock feel al wel te horen maar die had Andy ook.. en daar was geen ruimte voor. Andy is niet voor niets vertrokken destijds.

Hebben ze dit album nog eens de deluxe treatment gegeven?

My Antarctica is alleen maar gegroeid in mijn beleving.
Ik moest de hele tijd aan een ander nummer denken door dat pianopingeltje erdoor en dan kom ik bij Depeche Mode Everything counts, vreemd maar waar.

Ik geef dit album vier sterren alleen al voor Violence of Summer.