Duran Duran - Liberty (1990)

Het experimentele gitaarspel van Warren Cuccurullo drukt te veel zijn stempel op deze plaat. Duran Duran zoekt het na het mislukte Big Thing andermaal in het experiment. Uitstapjes naar hiphop en crossover worden niet geschuwd maar doen de plaat weinig goed. De durf om nieuwe muzikale paden te bewandelen kun je enkel prijzen, maar de beste nummers van dit album (violence of summer, serious, first impression) werden volegsn het oude recept vervaardigd: pure pop.

na Big Flop een tweede opeenvolgende misser van de wild boys. Violence of Summer deed nog wat goeds verhopen, maar daarna blijft het wanhopig zoeken naar goede songs en vooral naar coherentie. Naast enkele uitschieters qua singles heb ik hierna alle 'contact' verloren, nu en dan nog eens een album gehoord, maar nooit nog verrast of geraakt geweest.

Van deze cd vind ik Liberty, Hothead en vooral Serious prima eigenlijk. Na dit album kwam nog the Wedding Album met oa Ordinary World. Zeer goed te doen

Het slechtste Duran Duran album naar mijn mening, zeker na het ingenieuze Big Thing. Was Big Thing een verzameling van (voornamelijk) hoogtepunten, Liberty kenmerkt zich door voornamelijk dieptepunten en missers. Deze plaat maakt duidelijk dat Duran Duran geen rockband is (invloed Warren Cuccurulo?). Vooral de tweede kant van de plaat met als eerste nummer 'First Impression' is een draak, waarna je, na het horen van 'Read My Lips', van schaamte de plaat al niet meer verder durft te beluisteren. Het enige lichtpuntje van de plaat is 'My Antarctica' en in mindere mate 'Serious'.

Een stinker, van een band die alle richting kwijt is, en dan maar naar ik vermoed management & producers het geluid laat bepalen. Violence of summer valt nog mee, maar de rest is hele zwakke eurotrash van dertien in een dozijn. Zet op dit plaatje een andere groepsnaam en geen hond koopt dit ...

Een geflopt album met 6 nummers die goed zijn (Liberty, Serious, All Along The Water, My Antarctica, Venice Drowning en Downtown). De overige 5 nummers klinken ongeïnspireerd. En wie ooit heeft bedacht dat Violence Of Summer op single uitgebracht moest worden was er op dat moment niet helemaal bij... Al met al een krappe voldoende.

My Antarctica, serious zijn echt juweeltjes!

Downtown vind ik wel een dieptepunt, maar dan nog een album wat ik best wel veel speel!

Mee eens, die springen er toch uit. Hoewel ik moet zeggen dat ik het album 10 jaar geleden 3x niks vond (op de twee juweeltjes na) maar nu wel aardig te pruimen vind.

Zijn we nog maar net herstelt van het Big Thing experiment, komt Duran Duran met Liberty aanzetten. In het tijdperk met bands als Faith No More en Red Hot Chili Peppers maakt Duran Duran een pijnlijk uitstapje naar een ander genre: crossover.

Wellicht voelt gitarist Warren Cuccurullo zich helemaal in z'n nopjes, de band is het spoor volkomen bijster. De spannende, melodieuze pop van weleer lijkt voltooid verleden tijd.

Er staan welgeteld vier nummers op die een krappr voldoende halen: Violence Of Summer, Serious, First Impressions en My Antarctica. Hier horen we af en toe nog echo’s van de band die ooit de wereld in zijn greep hield. Maar dat is al weer lang geleden. Dit is de verreweg de slechtste plaat van Duran Duran.

sinds begin jaren 80 ging het elke jaar en met elke album met Duran Duran slechte en slechte!! De new romatics band hadden blijkbaar hun eigen hype geloofd tot dat ze niet meer wisten hoe je intersant of leuk muziek moest maken ... in 1990 waren ze dan helemaal "out of touch" met de jeugd en record buyers toen de hele Madchester scene op volle touren was en terwijl bands zoals Stone Roses en Inspiral Carpets de hoofd acts waren op de grote Britse muziek festivals in de zomer van 1990 waren Duran Duran al bezig om te kijken of er een toekomst was voor novelty acts!

Dus eigenlijk vind jij geen een album goed als ik het goed lees?

Ik vind het toch een geweldig album, Vooral Downtown en First impression kunnen me wel bekoren. Maar Hothead en Serious vind ik al heel wat minder.

Duran Duran was naar mijn mening in de jaren negentig het beste (maar niet beter dan het debuut of Rio), Omdat ze minder met het commerciële bezig waren en meer met de muziek

grappig, serious is voor mij juist één van de leukste duran duran nummers uit deze periode

Ik vind het beter te pruimen dan voorganger Big Thing maar mijn enthousiasme over dit album kent wel zijn beperkingen. Sterker: zo heel erg enthousiast ben ik vooralsnog niet. Dit is een beetje te veel het ene oor in en het andere weer uit. Gelukkig zijn er genoeg momenten waar de voetjes automatisch meebewegen maar echt memorable (hit) momenten kan ik niet echt ontwaren.
Prima dat ze een beetje proberen te experimenteren, maar ik hoor ze toch echt liever catchy popsongs maken zoals ze dat wel degelijk kunnen.

Slechtste DD album ooit ...
Alleen serious en My antartica zijn te pruimen.

Het zullen moeilijke tijden zijn geweest voor een Duran Duran fan eind jaren '80 en begin jaren '90. Sinds het vertrek van Andy en Roger Taylor was het succes er nou niet bepaald beter op geworden. Of dat ook gezegd kon worden over de kwaliteit van de muziek (DD klonk niet meer als de band van de eerste 3 albums) daar zijn de meningen over verdeeld. Waar de meningen minder over verdeeld zijn is de kwaliteit van het album 'Liberty', toch alom gezien als een van de mindere albums met eigen nummers.

Het album begint aardig met 'Violence of Summer' en 'Liberty'. De band begint hier naar mijn mening meer en meer te klinken als het broertje van INXS.

De eerste misser is 'Hothead', wat een draak van een nummer. Een soort rap/funk nummer. Wederom leg ik hier de link met Prince. Schoenmaker blijf .....

Dat de mannen het nog wel in de vingers hebben blijkt in het volgende nummer. 'Serious' behoort naar mijn mening tot de beste nummers die Duran Duran ooit maakte. Geweldig nummer met heerlijke rif van Warren Cuccurullo.

'All Along the Water' is niet mijn ding. Het is een vreemd funky nummer met heavy gitaren over een (wederom) INXS achtige zanglijn. Ook de toetsen zijn wat prominenter aanwezig.

Het tweede wel geslaagde nummer is 'My Antarctica'. Een mooie ballad, al mis ik iets spannends in het nummer (moeilijk uit te leggen).

'First Impression' is ook nog wel een redelijk nummer, maar niet een nummer dat ik van DD wil horen. Dit soort rocknummers wordt door vele anderen (en ook nog eens veel beter) gemaakt.

De tweede echte draak is 'Read My Lips'. Wat een vreselijk nummer zeg.

De laatste drie nummers halen het gemiddelde helaas ook niet meer omhoog.
'Can You Deal with It' is een combinatie tussen een Toto gitaarrif over een George Michael toetsenpartij. Tja...

'Venice Drowning' en 'Downtown' zijn twee zouteloze nummers, waar ik echt helemaal niks mee kan. Helaas is dit album dus een behoorlijke stap achteruit na de vorige twee prima albums.
En met de komende twee albums zouden de hun niveau ook nog niet halen ...

Wow...meen je dat echt?
Dan moet ik dit album toch echt nog eens meer onder de loep nemen.
Toto gitaarriffs...smullen geblazen.
Over de baspartijen nog maar te zwijgen.

Serious is echt een wereldnummer en behoort bij de beste 10 songs die DD ooit heeft uitgebracht.

Niet letterlijk natuurlijk (geen samples of zo), maar wel die stijl.

Helemaal mee eens !

ik ben nu toch heel erg benieuwd naar dit album. Ik heb wel de cdmaxi van Violence of summer en daar staat een heerlijk instrumentaal nummer op wat helemaal niet DD klinkt en 2 funky remixen van Violence.

Ik ken van dit album verder alleen Serious maar ik vond Big Thing ook leuk dus ik den kdat ik Liberty dan ook wel kan waarderen-dat wordt zoeken

Liberty is toch wel een stuk minder dan Big Thing. Big Thing heeft de tijd goed doorstaan, en mankeert een boeiende periode uit de Duran Duran historie. Een nieuwe koers, die op Notorious al voor het eerst voorzichtig werd ingeslagen. Big Thing is minder op de hitparade gericht, maar boeit van meet af aan. Vroeger was ik slechts gematigd enthousiast -mij recensie op deze site is ook niet zo positief- maar ik ben deze plaat, na veel herbeluisteren, steeds meer gaan waarderen.

Op Liberty is het evenwicht tussen de klassieke DD-sound en het experiment zoek. Te hip, te geforceerd, te veel gitaareffecten, te veel hiphop, te veel Faith No More-achtige uitstapjes. Slechts vier songs (Violence Of Summer, Serious, First Impression, My Antarctica) kunnen er mee door.

dat belooft weinig dan (Faith No More achtige uitstapjes), van een band als Red Hot Chili Peppers is dat acceptabel maar dat raprock achtig gedoe zoals ook Dog eat Dog en FNM vind ik echt niks, ik hoop dat dat op dit DD album niet echt zoiets is, dan ga ik geen moeite doen

Dat is zeker niet het geval, ik snap de link naar FNM ook niet helemaal...

ik heb zojuist Read my lips geluisterd en moet steeds aan Some like it hot denken. Het is iig niet zo erg als sommigen hierboven vinden naar mijn mening en dr zitten ook nog wat Notorious trompetjes in

Ik snap die lage beoordeling van deze plaat niet zo. Zeker niet als je het redelijke hoge gemiddelde bij The Wedding Album ziet. Natuurlijk zijn de hoogtepunten van dat album ook echt erg goed maar er staan minstens net zo veel dieptepunten op. Dat vind ik bij deze plaat dus niet. Op het zeer matige All Along the Water en Downtown na zijn het toch minimaal allemaal aardige liedjes. Nummers zoals Violence of Summer, Liberty, Serious, My Antarctica, Can You Deal with It en First Impression kan ik zelfs met gemak zeer goed noemen.

Zo'n beetje alles van deze band staat bij in de kast te pronken en ik schat deze plaat toch zeker hoger in het eerder genoemde The Wedding Album, Notorious, Red Carpet Massacre en Astronaut

Ieder z'n smaak natuurlijk, maar beter dan Notorious en zeker Astronaut kan ik dit met geen mogelijkheid vinden. Daarvoor zijn de meeste nummers te middelmatig, terwijl op die albums vele toppers staan in mijn optiek. Natuurlijk is 'Serious' wel briljant.

Notorious is van het rijtje "mindere" wel weer de beste dus in dat opzicht Maar Astronaut vind ik dan weer niks.

Ik ben het wel met Vigil eens.
Vind het ook echt niet een heel slecht album. Nooit gevonden eigenlijk. En elk album kent zijn zwakke punten, en zo ook deze.

Maar dit is in een periode dat DD jaren lang enorm populair is geweest, en dat was al minder aan t worden vanaf Notorious. Ten tijde van Liberty was het grote publiek DD vergeten, en het was R&B ellende (en opkomende house muziek) wat de klok sloeg op de radio.

Met Warren op gitaar werd het typische DD geluid ook wat anders, en het leek ook of de band zijn beste tijd had gehad. Maar gelukkig waren ze een paar jaar later terug om het tegendeel te bewijzen.

Van de 4 genoemde nummers kan ik het enigszins eens zijn over Downtown... Zit een soort skin trade gfeeling in die song, maar dan een stuk minder. Da's nooit mijn favoriet geweest. Maar daarmee voor mij ook meteen het enige zwakke nummer van dit album.

Venice drowning vind ik echt een erg mooi nummer, met een Typische LeBon melodie.

Read my lips een draak? Voor mij een favoriet! Lekker hard draaien en mee bleren! Wat een genot!

Can you deal with it... Toto? Ik hoor 't niet hoor.. En dat jaren 90 pianotje vind ik ook wat storen, maar helaas een sign o the times. Ondanks dat echt een lekker nummer!

Draai de plaat nu dus weer, en 25 jaar na de release vind ik het nog steeds geen slecht album. Vergeleken met ander DD werk is het natuurlijk wel wat minder, maar slecht wordt dit echt nooit voor mij. Zo'n lage score als hier vind ik persoonlijk dan ook echt om te janken....

Wat is trouwens een George Michael toetsenpartij? De goede man staat om een hoop bekend maar toch niet om een typische toetsenpartij?