Rowwen Hèze - Zondag in 't Zuiden (1995)

Prachtige cd!

Openingsnummer schetst het beeld van een echte zondagmiddag voor een muzikant: veel tijd, weinig inspiratie.

Verder veel nummers over alledaagse onderwerpen: een gebroken liefde (Engel), de dood (Neus umhoeg), vakanties (Noeit mier goan), opstaan (Ellendige merge) en feest (Kasselse Kermis).

In Dikke Nel en Koning Hay beschrijven ze twee figuren die je ook alleen maar echt in een dorp tegen zult komen. Zo herkenbaar!

Vanwege de sterke teksten krijgt het album van mij een dikke 4*!! En de muziek leent zich regelmatig voor een groot feest, helemaal uit je dak gaan!

Van dat rare Limburgse taaltje begrijp ik niet veel, maar de muziek spreekt me wèl aan, misschien met een tekstvel en een vertaalprogramma kun je als Oost-Vlaming toch nog iets van de inhoud van de liedjes meepikken?

Tuurlijk, de muziek zelf is ook erg sfeervol moet ik zeggen en dit is absoluut het meesterwerk van mijn streekgenoten. Lekkere uptempo nummers met veel tex-mex en polka invloeden en grappige, maar herkenbare, altijd romantische en soms ontroerende teksten, zoals de klassiekers 't Roeie Klied en Zondag in 't Zuiden. Maar de echte kracht van RH zit 'm in de minder bekende rustige nummers zoals het absoluut fantastische, geweldige, prachtige, ultiem Romantische nummer 'Goud' (je merkt, ik vind het wel een aardig liedje). Ook Ien Minuut, Engel en De Neus Umhoeg zijn van de zelfde fabelachtige kwaliteit.
Een van mijn favoriete albums ooit, ik wou het maar gezegd hebben.

Trouwens (zoals ook al gezegd bij een album van Gé Reinders), Jack Poels (frontman van deze Rowwen Hèze) heeft ook een album in het Nederlands opgenomen, samen met Leon Giesen, namelijk Holland America Lijn.

Goud, Engel en Ien Minuut zijn de parels van deze plaat.

Ik mis hier het nummer "Ik wer alt". Dit zou nummer 4 in de tracklist moeten wezen waardoor het totaal aantal nummers op dit album op 13 komt.

Klopt. Op mijn exemplaar is dat nummer 4. Leuke cd die ik eigenlijk speciaal voor het nummer De Neus Umhoeg heb gekocht, en de prijs van een schamele euro hielp ook mee. De overige nummers zijn ook wel aardig, maar hebben mij niet doen besluiten verder de diepte in te gaan met deze Limbo's.

Oude liefde roest niet zeggen ze wel es.
Rowwen Heze ben ik al een tijdje uit het oog verloren terwijl ik toch aardig wat albums van de mannen in de kast heb staan. Met name uit de begin periode.
Met dit album begon het voor mij. Stuk voor stuk mooie nummers die het leven in een dorp (America) beschrijven.
De opzwepende tex-mex in combinatie Pogues-achtige folk maken een mooie basis voor de meeste nummers. De teksten zijn mooi en de ballads niet te onderschatten.

Ik kan me nog goed herinneren dat Rowwen Heze in deze periode een paar keer bij ons (in de buurt) optrad. Dat waren goede concerten, alleen jammer van bier gooien e.d. De band zelf schijnt daar zelf ook niet al te happy mee te zijn, soit.

De neus omhoeg is natuurlijk een classic van jewelste, al geef ik wel de voorkeur aan de live versie, welke ook op single verschenen is als ik het goed herinner.
Andere toppers voor mij zijn Ien Minuut en Goud.

Als geboren Limburger kan een recensie bij een album van Rowwen Heze niet achterwege blijven ? Ik zal dan ook mijn best doen om Zondag in 't Zuiden - naar mijn mening de beste plaat van Jack Poels en zijn mannen – van een recensie te voorzien die recht doet aan mijn gevoel dat deze muziek oproept.

De band uit America timmerde al even aan de weg en had met Boem en Station America al twee zeer verdienstelijke albums uitgebracht. Op Zondag in 't Zuiden wordt die lijn doorgetrokken, maar zijn de composities nog over de gehele linie nog wat veelzijdiger.

De pakkende titelsong brengt je als luisteraar al direct in de juiste stemming. Net zoals bij andere albums van de band is er een mooie mix van gevoelige, ingetogen nummers al De Neus Omhoeg, Goud en Engel naast vrolijke up-tempo songs als het titelnummer, Kasselse Kermis en Dikke Nel.

Het verhalende karakter van veel van de teksten zie ik als een meerwaarde. Zo gaat mijn persoonlijke favoriet op dit album, Koning Hay, over en berucht figuur uit de omgeving. Jack Poels bewijst ook op dit album een uitstekend songwriter te zijn die van ale markten thuis is.

Rowwen Heze werd (en misschien wordt) nog wel eens louter als een feestbank gezien, wat naar mijn mening niet geheel terecht is. Feesten kunnen ze zeker, maar de kracht van de band schuilt juist in de variatie die ook op Zondag in het Zuiden getoond wordt. Daarbij spelen de wat rustigere nummers een essentiële rol: 4,5*.

Prachtige teksten, muzikaal sterk, en het album kent eigenlijk geen zwak moment. En dat na een eerste luisterbeurt.

De fijnzinnige licht-melancholische inborst die achter de 'feestband' schuil gaat wordt inderdaad nogal eens over het hoofd gezien. En dat terwijl de teksten ook voor een niet-Limburger (ik) meestal prima te volgen zijn.