Faithless - Outrospective (2001)

Een krappe voldoende voor het derde album van Faithless. Rollo, Sister Bliss en Maxi Jazz krijgen hierop versterking van Zoe Johnston, die voor mij het album naar het positieve doet kantelen. De drie tracks waarop zij te horen is, heb ik dan ook als favorieten aangevinkt. Daarvan is Crazy English Summer voor mij het absolute hoogtepunt van het album, notabene het rustigste nummer op de plaat maar wat is ie moooi, en veel te snel voorbij. Klasse!

Donny X is een goede opener.
Not Enuff Love draait om een sample van het zeurderige Sympathy dat me nog nooit heeft kunnen boeien.
Vervolgens een te lange versie van We Come 1, waarin het achterstevoren-afspelen-van-het-thema leuk is gevonden en goed werkt, maar de dynamiek en kracht van de singleversie gaan hier verloren met te lange stukken zonder spanning. Dat deden ze beter met God Is A DJ, waarvan de albumversie heerst.
Daarna dus het sfeervolle Crazy English Summer, dat in minder dan 3 minuten alleen al het bestaan van dit album rechtvaardigt.
De ode aan Muhammad Ali is aardig, maar weet me niet te imponeren.
Dan Machines R Us dat hoopvol begint, vervolgens maar wat doorstampt en wanneer het eindelijk wat lijkt te gaan worden is het afgelopen. Daar had meer ingezeten.
One Step Too Far is Dido's moment dat nog beter had kunnen zijn door meer akkoordengebruik, wat wel gebeurt in de singleversie op Reperspective.
Tarantula probeert een klassieke Faithless track te zijn, maar blijkt ondanks de spannende naam uiteindelijk qua spanningsopbouw niet te kunnen tippen aan de bekendere tracks, het duurt allemaal net wat te lang en is net niet uitbundig genoeg. Maar de potentie is er, dit zou een goede remix verdienen.
Giving Myself Away lijkt terug te willen grijpen naar de rapnummers van Reverence, maar dan minder goed uitgevoerd.
Code is een soort intro voor Evergreen, waarop Zoe weer de vocalen voor haar rekening neemt. Mooi.
Als afsluiter is Liontamer de stampende goedmaker voor verwachtingen die eerder zijn geschept, met een in pitch dalend slotakkoord wat een prima einde voor een album is.

De remix-cd Reperspective met twee nieuwe nummers is overigens nauwelijks de moeite waard. De single versie van One Step Too Far is enerzijds een verbetering door het aanwezige akkoordenschema, anderzijds heeft het een te sterk aanwezig Rollo-single-gehalte. De track Lotus heeft potentie maar mist wat. Voor de rest zijn het voornamelijk inspiratie- en oeverloze bewerkingen van de albumtracks.

Mede-liefhebbers van Crazy English Summer raad ik aan ook eens op zoek te gaan naar de albumversie van 'Good For Me' van Above & Beyond featuring (inderdaad) Zoe Johnston.

Iets minder sterk dan voorganger 8PM, wat mij betreft het beste album van Faithless, maar toch wel weer een lekkere en vooral afwisselende plaat. Fijne dancestampers als We Come 1 en Tarantula doen het altijd goed, maar ook meer hiphop-achtig werk als Not Enuff Love en Muhammad Ali is prima. Het resulteert allemaal in een onevenwichtige vergaarbak van stijlen, maar alles is zo vakkundig uitgevoerd en degelijk geproduceerd dat het toch wel weer een geheel vormt.

Best wel een mooi album. Gaat ook een pak dichter tegen triphop dan echt dance, maar is nooit slaapverwekkend. Enkele nummers springen er wat bovenuit (1 Come One, Tarantula, Muhammad Ali) maar het blijft een geheel. Vooral verrast eigenlijk door Not Enuff Love. Echt een prachtig nummer. Dit is een album dat ik nog wel meer ga opzetten.

Ook ik vind dit - met afstand zelfs - hun beste plaat. Een aantal geweldige krakers wordt afgewisseld met massive attack achtig luisterwerk. Zeer onderhoudend album. Mijn persoonlijke hoogtepunt hier is het adembenemend mooie One step too far ft. Dido. Prachtige legacy heeft deze band achtergelaten. 4 sterren