Solar Fields - Movements (2009)

Met EarthShine dat naast me ligt, klaar om beluisterd te worden en in het achterhoofd dat dat waarschijnlijk iets anders is dan deze [Movements], is het tijd geworden om een definitief oordeel te vellen over deze zesde cd van de Zweed Magnus Birgersson. Het was een van de eerste elektronicaplaten van een artiest die voor mij volslagen onbekend was, en tegelijk ook een van de meest interessante.

[Movements] is zeer fijne downtempo ambient/electronica. Hij overtuigd met dromerige, slepende beats zoals in Circles of Motion, maar weet bij de ambient ook zeer spannend te blijven. Discovering heeft een magistrale opening, met -zoals ik al eerder aangaf - een zelfverzekerde, en ook een ietwat dreigende beat en melodie. Over melodieën gesproken: zeer memorabel. Zoals dat zeer rustgevende, geborgen gepingel in Sky Trees vanaf 2:30 bijvoorbeeld. Alsof je na al die spanning met een enorme zucht in een lekker comfortabele stoel onderuitgezakt uitrust. Heerlijk.

The Stones Are Not Too Busy is mijn favoriete moment van de cd. De mooie uitgesponnen melodie wordt na een paar minuten afgewisseld met een Oosters klinkende fluit. Extra mooi wordt het als tegen het einde die uitgesponnen melodie zeer fijntjes en subtiel wordt aangehaald. Het is echter vanaf Dust dat de plaat in wat rustiger vaarwater lijkt te komen. Alleen in Das Bungalow komt nog een aardige melodie, maar tot het einde van de cd blijft het goed te verteren, doch wat minder interessant. Alsof de ideeën halverwege op waren.

[Movements] heeft de sfeer van space-ambient, maar die sfeer is niet zo duidelijk aanwezig als de poolsfeer in Biosphere's ijzige wereld. Onmiskenbare geluiden die astronomie suggereren ten spijt, geeft de cd niet het bevredigende gevoel dat je een reis door de ruimte maakt. Af en toe lijk je wat onbekende werelden te ontdekken en geven de ambientmomenten een idee van ontdekkingen en verrassingen, maar dieper dan dat komt het niet. Dat is jammer, maar omdat de cd gevarieerd is en lekker weg luistert, ontkomt 'ie aan het lot om in de grijze zone der driesterrenbeoordelingen te komen.

Heerlijke plaat dit! Een beetje de rustige variant van Stendeck, maar dan weer anders.. veel komt me bekend voor qua invloeden en sound, maar het is heerlijk wegvloeiende muziek die nergens bezadigd of saai wordt, daarvoor staan er gelukkig ook genoeg donkerder tracks tussen die tegenwicht bieden, zoals de The Road to Nothingness, meteen het prijsnummer! Maar eigenlijk staat er geen slechte track tussen en de overgangen zijn meer dan prima, erg organisch.