Thirteen Senses - The Invitation (2004)

Het muzikale landschap zag er na Coldplay heel anders uit. Platenmaatschappijen roken goud. Ze lanceerden de ene na de andere pop act met gitaar & piano. Goeie en minder goeie.

Thirteen Senses behoort zonder twijfel tot de eerste categorie. Thirteen Senses is een band van het mooie liedje. Vooral geschikt voor de romantische zielen onder ons.

De bekende ingrediënten: gevoelige piano- en gitaarakkoorden en een engelachtig stemgeluid (frontman Will South).

The Invitation begint grandioos met Into The Fire en Thru The Glass, onweerstaanbaar mooie hard/zacht nummers. Vooral dat tweede nummer had alles in zich om tot een culthit uit te groeien, maar kreeg niet die dik verdiende airplay. Jammer.

Gone is een onvervalste tranentrekker en Do Not Wrong verrast na een voorzichtige opbouw met een denderend refrein. Ook een hele mooie.

Maar na dat sterke begin lopen we langzaam vast op het grote manco. En dat zijn de talrijke, zwaarmoedige ballades. Stuk voor stuk mooie stukjes muziek (vooral The Salt Wound Routine en Saving) maar op een gegeven moment heb je het wel een beetje gehad. The Invitation dooft als een nachtkaarsje.

Dit album mist vuurwerk! The Invitation ontwikkelt zich gaandeweg van sprankelend popalbum tot sfeervol achtergrondplaatje. De plaat sukkelt naar het einde en je wordt nietsvermoedend in slaap gewiegd.

En dat is jammer van die eerste rits prachtnummers. Want daarmee bewijst Thirteen Senses wel dat het ver boven de middenmoot uitstijgt. Iets meer volume de volgende keer graag.

Vijf albums in totaal? Wat een verrassing. Met deze plaat was voor mij de koek al op. Twee briljante nummers aan het begin maakten dat ik het album direct aanschafte, maar eenmaal thuis bleek het album al snel leeg te lopen. Af en toe nog een aardige song, maar niet meer dat dat. ***** voor het begin en ** 1/2 tot *** voor de rest.

De vergelijkingen met Coldplay snap ik volkomen, maar die band heb ik met 'Viva La Vida' in de ban gedaan. Dan zijn de eerste twee nummers van deze plaat toch vergelijkbaar met 'Clocks' en 'Yellow'. De rest met het gemiddelde nummer van 'X&Y', nou, zo bezien dan valt de score voor The Invitation nog alleszins mee.

De sterkste nummers van deze Coldplay kloon staan vooraan, maar pfoe wat zijn die eerste 4 nummers goed. Beter dan bijna alles wat in dit genre is uitgebracht, de allerbeste Coldplay nummers daargelaten. Echt voortreffelijke gitaarpop die door merg en been gaat, briljant en bij vlagen magisch. Dat niveau houden ze niet vast op de rest van de plaat en helemaal niet op hun andere albums. Deze kleine klassieker koesteren dus. 4 sterren